wrc 2006
dünya gözüyle bir wrc, bir solberg, bir gronhölm daha, hatta üstüne bir de bonus olarak piyangodan çıkan bir colin mcrae görmüş olduk.. gayet güzel bi' yarış oldu bu sefer. aslında öncekiler de güzeldi, ama bu hem daha kısa -ve dolayısıyla daha az yorucu- hem de yer yer daha eğlenceliydi. bunda oteldeki açık büfe yemeklerin büyük payı olduğunu düşünüyorum şahsım adına, ama yine de bilemiyorum tabi =) daha öncekilerde bulunmayan, bu sefer tanıdığım/tanıştığım insanların da çok alakası olsa gerek bu yarışın güzel geçmesinde. misal bir emrah sağolsun alper'in yokluğunda oluşan eğlence açığımı(zı) kapattı büyük ölçüde, bir duygu renk kattı, dünyanın en süper wrc arabası taklidini yaparak otobüsün içinden araba geçiyormuş etkisi yaratabilen eren de teee bursa'dan yarışmamıza katılarak bizi mes'ud etti. önemli olan katılmaktı zaten..burada şimdi oturup yemekleri anlatasım var. gayet güzel bi' oteldi. beş yıldızlı "grand ring otel" adında bi' tatil köyü kendisi. havuzunu, saunasını, manzarasını, plazma televizyonunu boşverelim, ama yemekleri şahaneydi! genelde yarışlara gittikten sonra kilo olmasa bile en azından bir/birkaç "yüzgram" vererek dönerdim, bu sefer kilo almadıysam n'olayım! inanç'taki yılbaşı yemekleri geldi aklıma. evde 3 çeşit yemeğe alışmak zor olacak :p işte nankörlük böyle bi' şey..
merak edenler olacak mutlaka, kısaca bi' bu seferki yarışın günlüğünden notlar düşeyim şuraya, hatta kronolojik olarak özetleyeyim;
- bir kere, ilk defa uluslararası bir yarışa lisanssız gözetmen götürülmeyeceği söylendi, ahmet emin dolayısıyla gelemedi ne yazık ki, ve fakat belki de lisansı olmadığı için gelemeyen tek insan ahmet emin'di :p
- dünyanın en çömez, en ürkek bakışlarıyla etrafı inceleyen duygu'ya yaklaşan bahar, birlikte çıkmayı (odaya) teklif etti, duygu da bu teklifi geri çeviremedi
- çarşamba gecesi saat 10.00'da otobüsün hareket edeceği söylendi, tabii ki 11.00'de hareket etti.
- perşembe sabah 8'de vardık otele, odalarımız gayet güzel ayarlanmıştı, çok başarılı bi' organizasyondu o açıdan, ilk yarışına gelen afyon'lu iki arkadaşla birlikte (sami-hakan) kaldık.
- perşembe günü yattık sabahtan akşama kadar. her iki anlamda da yattık yani; hem gerçek anlamda, hem mecazi anlamda. mesela ben öyle bi' uyudum ki, o kadar olur. hatırlayamıyorum bile ne kadar olduğunu.. saat 3'ten itibaren yaklaşık her 3 saatte bir toplantı yaptılar, o saatten sonra doğru dürüst uyunamadı tabii.
- akşam 7'de dilimden düşüremediğim şahane yemeğimizi yedik.
- 9'da yine bir toplantı oldu, bu sefer mazhar abi'yleydi, verdi gazı, verdi gazı, yolladı sonra.
- 10 gibi yattık saat 1'de yola çıkmak üzere. yan odadaki henüz o gün tanıştığım 3 eşşek yastık (hatta abartıp yorgan) savaşı yaptığı için uyku muyku yalan oldu, dayandım mübarek gece vakti kapılarına, sağolsunlar en azından o akşam kestiler gürültüyü bir samimiyetimiz olmadığı için (bu noktada fark ettiyseniz bir foreshadowing var. evet..)
- kalktık 00.30 gibi, bindik servisimize 1.00 gibi ve hareket ettik etaba doğru. yolun (yani bizim etabın start noktasına varışımızın) takriben 1 saat 45 dakika sürmesi bekleniyormuş ve fakat tam olarak 3 saat 50 dakikada varmışız! ne etti? saat oldu 5. zifiri karanlık, deli gibi yağmur ve rüzgar var. servislerimizde mışıl mışıl uyuyoruz, gün ağarıncaya kadar bizi etaba dağıtmayacaklarını söylediler, uykuya devam ettik.
- saat 7 civarı ekibin dağıtılabilen kısmını etaba dağıtmaya başladılar, biz, şanslı bir servis dolusu insan, servisin içinde kaldık, ve sos 2'de kenara çekip yarışı izledik. zaten özel etap normale çevirildi önce, arabalar bizim servislerin hızıyla geçti önümüzden, ikinci geçişte de yarıya indirildi etap, ve öyle yalandan yapıldı. ikinci geçiş boyunca da starta dönüp bekledik.
- sonra saat oldu 3 civarı.. çıktık etaptan, 6 gibi köyümüze (köy dediysem, tatil köyü) dönüp, 7 gibi yemeğimizi yiyip, akabinde toplandık yine. ya da, yemeden toplandık. 8 veya 9 gibi de olabilir.. evet evet.. toplandık, akabinde yemeğe dağıldık. gece 1.30'da hareket olduğunu, noktalarda gecenin zifiri karanlığında ineceğimizi; bizi ayıların yiyip, kurtların ısırıp, yılanların sokabileceğini ve hatta en nadide yerlerimizin donabileceğini öğrendik. bütün bunları engellemek için noktalarda en az 2 kişi ineceğimizi de öğrenince bir nebze rahatladık tabii. çünkü bir ayıya karşı tek başına bir şey yapmak mümkün değilken, iki kişiyle; birisi ellerini tutarken birisi karnına vurabilirdi pek güzel.. evet..
- yedik yemeğimizi camış gibi, yattık bir kez daha. ama ben etaptan dönünce öyle bir uyumuştum ki, her ne kadar bir saatlik bir uyku da olsa, 8 saatlik bir gece uykusunun bütün evrelerini o 1 saate sıkıştırabildiğim için, gayet dinçtim ve uyku tutmadı haliyle. e zaten serviste de uyudum dana gibi.. daha n'olsun. neyse, oturdum müziğimi dinledim, balkona çıktım denize karşı şöyle ooooh.. derken sesler gelmeye başladı, bi' baktım yan komşu. dün hiç alakamız yoktu, bugün samimi olmuştuk maalesef, haliyle söz dinlemeyeceklerdi, ben de içeriden fethetmeye, misafirliğe gittim. pek güzel oturdular, muhabbet ettik. maşallah konuşabiliyorlarmış da meğer vuruşmanın dışında :p ne zaman ki (ne zaman dediysem, saat 12 falan da, deyim anlamında biraz.. ben de çözemedim, deyim değil gibi, ama deyim gibi de) yastıkları yorganları kaptılar, "hadi size iyi günleeeer" diyerek koşaradım gittim odama ve yattım bi' yarım saat de olsa.
- böyle böyle saati bir ettik, kalktık, gittik servislerimize bindik, 1.30 civarında yola koyulduk. 4 gibi etaba vardık bu sefer; 2.5 saatte yaklaşık. hava düne göre nispeten iyiydi, ki ben atlet-tişört-hırka üçlüsüyle, sabahın 5.30'unda dağda donmadığıma göre, hiç de fena değilmiş.. saat 4'te başladı etaba dağıtım, sürekli anonslar geliyor "burada bir sektör bir seyfti inecek", "burada iki seyfti" gibi. derken derken, bir anons duyduk "bir sektör" diye, aha dedik, s.çtık. hani 2ydi minimum? ühühühü.. neyse ki yanımdaki baar'a sığınıp, "abi kızcağız yalnız inmesin, ayısı var, kurdu var kuşu var, yazıktır günahtır." diyerek iki kişi inmeyi başardık sonunda =) tabii bu arada gecenin karanlığının içinden köpek seslerinin duyulduğu bi' noktada "bir sektör" dendiğinde muhtemelen sırası gelmiş olan arkadaşın telsizden yaptığı "ben inmem burdaa!" haykırışı da çok acıklıydı, ama indi tabii ki.. merak eden varsa, kendisi halen hayatta.
- saat 5.30 gibi indik baar'la noktamızda. önce bizim konvoyun ışığı kayboldu, sonra jandarma konvoyunun ışıkları.. derken kalakaldık bi' tek ayışığıyla. nokia 1100'ün mucitlerinin, bir telefona el feneri monte etmelerinden mütevellit, dünyanın en gerizekalı insanları olduğunu düşünüyordum. ama işte büyük lokma ye, büyük söz falan.. öyle bir atasözü geldi aklıma. nasıl bir işimizi gördü, anlatamam. gecenin kör karanlığında, bu şahane fikrin yaratıcılarına minnet duydum, allah razı olsun dedim kendileri için, dünyanın en süper insanlarıymış, onu bildim, onu söyledim.. hazır sahur vakti gelmemiş, o gün onlar için oruç da tutacaktım, ama yemedi tabiri caizse..
- baktık hava karanlık, baar da benim kapanınca açılması keyfine bakan, zaman zaman saatler alan, dolayısıyla haftalardır kapatmadığım telefonumu kapatmayı başarmış, ateş yakalım dedik. 1.7 kutu kibrit, 0.32 rulo tuvalet kağıdı, 1 kareli defter sayfası, 1 adet otelden çalınmış "dilek istek ve şikayetlerinizi bu kağıda yazabilirsiniz" kağıdı, bir miktar çalı, 6 sap diken heba ettik, ama her şey ya nemli, ya da sırılsıklam olduğu için yakamadık. bir aşağı, bir yukarı yürüdük, bekledik ki güneş doğsun sonra..
- derken güneş doğdu, seyfti krüü arabaları falan geçti önümüzden, "günaydın" diyerek, oysa ki öğlen olmuştu bile bize sabahın 8'inde. derken yarış başladı, baar sağolsun benim görevimi yapıp geçen arabaları not etti, iki fotoğraf çektim bu arada bulduğum en güvenli, bi' yandan da en güzel noktalardan. pek öyle "aaa.. bu ne güzel oldu" dediğim fotoğraf yok maalesef, hepsi sıradan, düz fotoğraflar. neyse.. bu da böyle bi' başarısızlık hikayesi oldu işte.
-bu arada biz sabahın o saatinde ayaktayken, bi önceki sektörde bulunan fırat ve duygu ikilisinden duygu'yu "günaydıncı adam" neredeyse döverek uyandıracaktı. cayır cayır bağıran sirenlere uyanmadığı gibi, megafonla günaydın diyen adama da uyanmayan duygu için, bu mevzubahis şahsın fırat'a "arkadaşını da uyandır!" dediğini teee bizim sektörden duyduk, ama gel gör ki duygu yine de uyanmamış. kendisini buradan tebrik ediyor, yüzyılın en süper uyuyan insanı rolüyle hak ettiği oskarını ilk yarışta kendisine teslim edeceğimizi hatırlatmak istiyoruz..
- ilk geçiş, ikinci geçiş derken, yarış bitti. bu arada kesin yine kızacak bana asabi insan, ama baar bitki olan palamutla bu yarışta tanıştı ve fındık sandı kendisini. bak yorumsuz yazdım kızmayasın diye.. phkmhh.. puah.. puahahaha =)
- derken bitti yarış, tekrar döndük köyümüze.. gerçi bu sefer etaptaki insanları toplarken servisler battı kaldı çamura, biraz onlarla cebelleştik, ama olsun.. yine de gayet acısız bir yarış oldu. bütün yarış boyunca ıslanmadık, yarış bittikten sonra, bi' 10 dakika servis gelene kadar çok hafif ıslandık sadece.
- yarış bittikten sonra demişken, daha sweeper geçmemiş (bu sweeper'a da süpürücü demek istemiyorum, hiç aşina olmayanların gözünde belediyenin yol süpüren araçlarından canlanabilir, onun için sweeper dedim ki daha bi avrupai, daha bi teknik dursun.. bildiğin yarış arabası kılıklı araba işte..), biz de baar'la içimizde kalmasın diye bi' ateş yakalım dedik, salak gibi de ateşi etabın üstünde yaktık. ama yarış çizgisi üzerinde değil, teee kenarda, ama yine de yolun üstünde gibi. arabalar bizim oradan geçmeden 15-20 saniye önce sesi duyuluyor.. bir ses geldi, ve baar denen dünyanın en hızlı satıcısı (daha önceki yazıyı okuyanlar hatırlayacaklar, f1'de tanışmıştım dünyanın en hızlı satan insanıyla, baar bu performansıyla o arkadaşı ikinciliğe iterek zirveye ulaştı) "araba geliyo'! valla kaçarım ben!" dedi.. bu cümleyi yaklaşık iki saniye içinde (hatta belki daha kısa) söyledi, ki düşünün nasıl hızlı kaçtı, "araba" kelimesini söylediği yerle, en son "ben"i duyduğum yer arasında 10 metre vardı! o derece! sprinter bi insanmış kendisi, böylece bunu keşfetmiş olduk.. neyse, kaçtı o hayvan, ben de "yanından sviipır geçerken, etabın orta yerinde yaktığı ateşi söndürmeye çalışan mal" rolünü başarıyla üstlendim ve kesinlikle bu dalda bi' oskar verilecek olursa, tek adayım!
- otele döndükten sonra son enfes akşam yemeğimizi yedik.. ne yazık ki bütün akşam yemekleri boyunca yanımızdan geçen patates kızartmalarını, şişleri, dönerleri son akşam keşfedebildik anca. dışarıya bi' yere saklamışlar, biz 2 gün onlardan mahrum kaldık.. böylece nasıl açgözlü bi' insan olduğumu da iyice gözler önüne sermiş oldum.. obezliğin gözü kör olsun!
- otelde toparlanıp otobüslerimize binmeden önce, ayrılık öncesi son fotoğraflarımızı çektik, vedalaştık ve düştük yollara. dünyanın 2. en tavuk insanı baar (bilmeyenler için bu dalın birincisi tabii ki özlem) hemen sızdı. biz bi' süre muhabbet ettik falan filan derken, ben de bayıldım artık bi' noktadan sonra. kısa sürmesi itibariyle en dinç döndüğüm yarış olduğunu düşünüyordum ki, iki gündür mütemadiyen uyuyor olmam sadece öyle "düşündüğümü" gösteriyor, pek de öyle "hissetmiyormuşum" aslında.. şu an da duşa girmeye, çıkmaya, yollara düşüp 'inanç iftarı'na gitmeye pek üşeniyorum, ama tabii ki değer buna! inanç iftarı da pek "huzura doğru" gibi oldu, ama yanlış anlaşılmasın, inançlı insanlar bi' iftar buluşması yapıyoruz, ondan.. inançlı insanlar dediysem, yer yer gerçek, yer yer mecazi anlamda.. aslında esas olarak pek çok insanın aklına gelmeyen "inanç liseli" anlamında.. işte öyle bi' şey.. bu kadar da anlam dolu insanlarız kahretsin!
