2.5 ay sonra eve geldim. o kadar gelesim yoktu ki o kadar olur. amma lakin ki geldim. yapacak bir şey yok. var da yok. ev ahalisi tatildeydi, şimdi yoldalar dönüyo'lar, 1 saate kadar buradalar. 1 saate kadar burada olduklarına dair telefon geldiğinden beri içim bi' garip. gerim gerim böyle. gelir gelmez bağrış çağrış olucakmış gibi, s.ktirip gidivericekmişim gibi. bütün önlemleri almış olmama rağmen halbüse?
Salı, Ekim 18, 2011
Perşembe, Temmuz 28, 2011
ilk fırsatta s.ktirip gidicem
valla yeter ya, ne biçim ev hayatı lan bu? 30 yaşıma geldim, odam üstünde hala bi' hak sahibi diilim. s.kerim böyle aşkın ızdırabını.. daha önce de demiştim sanki bunları? deja vu?
ilk fırsatta, ki bu fırsat ekim ayında yunanistan dönüşü biraz paramın veya bi' işimin olması oluyo' s.ktirip gidicem. kimsenin karışmadığı bi' oda çok lazım bi' şey. hala ergen gibi hissediyorum lan kendimi! odanı topla, onu koyma oraya bunu şurdan al çok iyi de çok da güzel.. s.ktir be!
eeeyh! eytere bea!
Salı, Temmuz 05, 2011
tour dö sivas 4 temmuz
dün amerika'nın bağımsızlığını kutlamak üzere sivas'ta kendi çapımda bi' tur düzenledim. öğlen kampüsteki uygulama otelinden çıkarken sırt çantama şort ve tişört de atıp, hastane çıkışında hem iş görmek hem de gezinmek için hazırlandım. saat 5'i geçe son görüşmemi de bitirip, bir tuvalete klark kent olarak girip sey-men olarak çıktım. sonrası sivaasıın yollağrınağ...
önce terminal tarafından bilet almam gerekiyordu, oradan gittim. çıkınca bir internet kafeden çıktı alıp, ilk iş kargo vermek. internet kafe böyle şort-tişört-bisiklet-kask görünce "sen de mi uzaktan geliyo'sun yoksa hocam?" dedi. dedim yok. "geçen bir yabancı geldi, uzaktan geliyormuş, bisikleti 70 kilo, anlaşamadık tabii..." dedi. kısaca lafladıktan sonra sen de ben de işşallah maşallah derken yola koyuldum.
işimi gücümü hallettikten sonra önce yiyecek içecek bi' şeyler aldım kaldığım yerde yemek olmadığı için. sonra da sivas'ta kaybolmaya çalıştım. amma lakin ki beceremedim. bir 10 dakika gittim, sivas bitti zaten. tırmandım biraz, güzel bir tepeye geldim, mezarlık imiş.
sonra oradan aşağı doğru saldım, şehrin içine geldim tekrar 6-7 dakikada. biraz da öbür tarafa gitsem mi dedim ama çok zorlamamak adına -ki zaten 2 haftadır elimi sürmemiştim bisiklete- geri döneyim dedim. üniversiteye giden öbür yoldan, toki civarından döndüm. hatta dedim toki'yi de tırmanayım bakalım. otobüslerin gittiği yoldan otele toplam 8.5 km kadar imiş, onu yaklaşık yarım saatte gittim. ki yolu uzattım otobüsler gibi işte, -inişi pek güzel oldu gerçi- uzatmasaydım çok daha yokuşsuz ve 6.5 km olacaktı. o halide bir 15 dakika falan alır tahminim.
sivas'ta ilk turumu böylece bitirmiş oldum. bugün bir durulayım, yarın belki bir de öbür tarafına giderim sivas'ın. bakalım... yukarıda da dünkü turun bir haritası var ama çok bir şey ifade edeceğini sanmıyorum, çok ufak görünüyo' zira. neyse, olduğu kadar artık. son olarak da sayılarla dün:
toplam mesafe: 22.25 km
toplam süre: 1:21:48
ortalama hız: 16.32 km/h
maksimum hız: 52.67 km/h
ps. yolda tek başıma olmama rağmen beni kasklı görüp "anaa! bisiklet yarışıı!" diye şaşkınlığını ifade eden çocuğa da buradan selam ederim!
ps. yolda tek başıma olmama rağmen beni kasklı görüp "anaa! bisiklet yarışıı!" diye şaşkınlığını ifade eden çocuğa da buradan selam ederim!
Salı, Mayıs 03, 2011
ali sığırlar diyarında
kurban olduğum zeus! tarih 29 nisan, yer bir atm önü. atm dediğim de bu atm odacıklarından. içinde 2 tane atm var, alanı da toplam tahminim 6-7 m2 bir yer. 2 atm ile işlem yapmaya çalışan 3 kişi var içeride. girip "arkalara doğru ilerleyelim abiler" desen gidecekleri yer yok.
bu atm odasının önünde bekliyorum. sağ ve sol tarafımda yaklaşık 3-4'er metre ileride banka girişi ve kuyumcu var. karşı kaldırımda başka banka. içeriye bakıyorum, atm'de işlem yapan insanları izliyorum, bekliyorum ki biri çıksın hemen gireyim işimi halledeyip yemek yemeye gideyim. bu esnada 45-50 yaşlarında bir angus geliyor sağ tarafımdan, gözünün ucuyla bana bakıp hızla içeri giriyor. haydaa! beni görmedi mi? yoo, tabii ki gördü. mini çakal olduğu için göz ucuyla bakıp, atladı. sırtımda neredeyse benim kadar hacimli çantamla ben de girdim içeri. adama sırtımı dönüp biraz iteklemem gerekti girebilmek için, ama başardım. sesini çıkarmadı. sağda bir atm var, solda bir atm... o soldakine yakın, ben sağdakine, ama ortadayım. "allaam sağdakinin işi bitsin de uğraşmayayım" derken, soldaki dayı ve ona yardım eden güvenliğin işi bitti. hamle yaptı tomruk, ben de hamle yaptım. kartımı uzattım, o da uzattı. kartlar makinenin girişinde çakıştı, zorlamadan geri çektim. "benim acelem var ğğğaardaağğş" dedi. kafamı sallayıp "insanlık bende kalsın"dan başka bir şey demedim. keşke o an sussaydı da hepsi bu olsaydı. sonrası yaklaşık olarak şöyle idi:
- (işlemini yapmaya başlamış olmanın gururuyla) hem ben içeri girdim, sen dışarıda bekliyordun!
+ karşıdaki bankayı bekliyor gibi mi duruyordum? burayı bekliyorum işte?
- burayı bekliyorsan içeri girecektin, ben ne bileyim senin burayı beklediğini?
+ (kifayetsiz kelimelerden anca 'ayıp'ı bulup) ayıp ya, valla ayıp!
- hem sen benim yüzüme bile bakmadın?
+ ?? ("yüzün mü var bakılacak lan it!" diyemedim tabii) yüzünüze niye bakayım hem, hem de bakmaya fırsat mı oldu, hızla gelip girdiniz içeri bey'fendi?
(karşılıklı diyecek şey yokluğu nedeniyle kısa sessizlik)
- bak ğardaş, genç adamsın, uyanıkh olacañ!
+ uyanıklıkla ne alakası var, biraz medeniyet yahu! sıra var, sırada bekliyorum!
- (el hafif kalkar) içeri girecektin, dışarıda beklediğin sırayı ben nereden bileyim?
+ (öbür atm boşalır, ona yönelerek) tövbe estağfurullah...
- (birine telefon eder, telefonda nezaketten çatlamak üzere) canım ben parayı yatırdım şimdi, şu hesaptan çekebilirsin. hallettim hallettim, kusura bakma ya biraz geç oldu.
+ (içten. her iki anlamda da) la havle ve la kuvvete illa billah il aliy ül azim
işte böyle sevgili günlük. o adamın transfer ettiği paranın buhar olup kaybolmasını, ya da daha iyisi atm'nin yutmasını, öğütüp önüne s.çmasını diliyorum.
Cumartesi, Nisan 02, 2011
cumhuriyet üniversitesi: ilk izlenim
aslında bu daha uzun uzadıya yazmak istediğim bir yazının başlığı. 2.5 haftadır gelip gidiyorum, şimdilik toplam 13 gün falan geçirdim burada. ama çok garip hisler içine soktu beni.
kampüste ve şehirde yapacak başka bi' şey olmadığı için sokak lambasının altında telefonlarından müzik çalıp dans eden gençler kaldığım otel/yurt kırması mekanda balkonumun karşısındaydı az önce. bilmiyorum biraz anlaşılır kıldı mı bu garip hislerimi ama, hagaden çok acayip buralar...
Çarşamba, Mart 30, 2011
unutamamışım seni macgyver!
bugün, az önce radyo dinlerken, (rock fm'de 12 deyu bi' program), bi' fon müziği duydum. beyle uzaktan uzaktan, derinden derinden geliyo'. bi' an düşündüm, lan dedim çok tanıdık. sonra aklıma geldi, buldum diye heyecanlandım ve yutubusundan bi' baktım ki gerçekten de ilk tahminimde bulmuşum: macgyver'ın müziği! dün duyduğum bir şarkıyı, ismi vesaireyi hatırlayamayabilen bir insan olarak çok şaşırdım, pek eğlendim. lan en son 90'ların başında izlemişimdir herhal kendisini ama nasıl yer ettiyse unutmamışım zaar. ay lav yu macgyver. bi' de a takımı.
http://www.youtube.com/watch?v=vGIo-tqQkoQ
http://www.youtube.com/watch?v=vGIo-tqQkoQ
Pazartesi, Mart 21, 2011
yakanlar-yananlar-donanlar
"yakanlardan mısın, yananlardan mı?" dediler, "donanlardanım!" dedim.
buz gibi lan sivas yer yer. üşüyorum blog reyiz!
buz gibi lan sivas yer yer. üşüyorum blog reyiz!
dünya küçük hikayeleri
bu aralar bunlardan o kadar çok yaşadım ki, o kadar olur. tanıştığım karadağlı bi' insanla MIT'de okuyan ortak arkadaşımız mı çıkmadı; birkaç sene önce projede tanıştığım insan meğer çalıştığım yerde tanıştığım bi' insanın ablasıyla mı evlenmemiş; dün oturduğumuz mülkiyeliler'de burcu'nun sevgilisi ve arkadaşıyla tanışmamızla burcu'nun sevgilisinin arkadaşının duygu'ya "ben sizi tanıyorum. mersinli misiniz?" demesi mi bir olmadı... hatta yine mülkiyeliler'de oturup da bu olay yaşanırken, demin bahsettiğim daha önce projede tanıştığım adam da yan masada mı oturmuyo'muş! hey gidi...
şimdi de feysbuk kurcalarken, yine çalıştığım yerdeki kampçılarımdan birinin, leman bisiklet kulübü'nde fotoğrafını gördüm. "lan tanıdık bu oğlan?" derken tıkladım ve baktım ki, bir de benim kb'den istanbul'da tanıştığım izmirli ve fakat şu an amerika'da olan kel alaka bi' başka arkadaşım da ortak arkadaşımızmış. meğersem...
pek eğleniyorum nedense bu tesadüf eseri tanışıklı/karşılaşma hikayeleriyle...
wish you were here
otobüsten yeni indim. sivas'ta 2. haftamın başı. deli gibi yağmur yağıyor, hastanede bi' ben varım.
ve rock fm aracılığıyla pink floyd yetişti imdadıma: wish you were here! kendisi benim radyo'daki (the radyo) son programımın kapanış şarkısıydı da. değişik hisler.
bi' de love reign o'er me var bu ayarda. zaten çok severdim, ama işten bunaldığım sıralarda hepten çok dinler olmuştum. geçen sabah da onunla uyandım yine geceden beri çalan rock fm'de. kimileri tarafından geçen yüzyılın en iyi rock şarkılarından, kimilerince de en iyi rock vokallerinden olan şarkı olur kendisi.
bu da böyle bi' "hey gidi" ve "rock fm" şarkısı olsun. önümüzdeki 6 ay yer yer sivas'ta olduğumu da not düşmüş olayım.
Cumartesi, Mart 12, 2011
2 şey
birincisi, bugün işten ayrıldım sonunda. lanet ede ede, tartışarak, haklarım eksik verilip lütuf diye sunularak. bela!
ikincisi, insanlar gerçekten bir yaştan sonra birilerinin "hükmü altında" yaşamamalılar. ya yalnız, ya da eşit oldukları birileriyle en kötü ihtimalle. ki böylece bir akşam geldiklerinde "kendime vazife edindim, odanı temizledim" diye çekmeceleri kurcalanmış, bulunan her "gereksiz" şey atılmış, tabiri caizse ortalığın g.tüne konmuş olmasın. ya allasen ya..
imza: sinir küpü
ikincisi, insanlar gerçekten bir yaştan sonra birilerinin "hükmü altında" yaşamamalılar. ya yalnız, ya da eşit oldukları birileriyle en kötü ihtimalle. ki böylece bir akşam geldiklerinde "kendime vazife edindim, odanı temizledim" diye çekmeceleri kurcalanmış, bulunan her "gereksiz" şey atılmış, tabiri caizse ortalığın g.tüne konmuş olmasın. ya allasen ya..
imza: sinir küpü
Cumartesi, Ocak 15, 2011
işte bugün s01e03 - sona doğru
bir ayaklanmanın daha sonuna ve bir diğerinin en başına geldik. tembel ayaklanması'nı az önce, saat 09:36 itibariyle ofiste kings of convenience'ın my ship isn't pretty'si eşliğinde bitirdim. bunun bir cumartesi sabahına denk gelmesi daha etkili oldu sanırım. tembel ayaklanması esas şimdi başlıyor, bugün ofiste benim yaptığım işi devralacak insandan başlayarak ayrılmaya kesin karar verdiğimi bildirmeye başlıyorum.
bu esnada, 15 aralık'ta 1 senemin doluşuyla birlikte bayraklar yarıya indirilmişti. işe başladığım zaman kutlamayı umarken resmen yas ilan ettim. kimseden ses çıkmadı, kimse "1 senen doldu, durum şu, böyle olacak, maaşın şöyle" falan demedi. 16 aralık, 17 aralık... yok. yılbaşına kadar bekledim ve yılbaşından sonraki pazartesi (3 ocak) 1 senem dolduğu için bir değerlendirme yapılmasını istemek üzere patronun yanına çıktım. çalışanın böyle "ifade almaya" gitmesi nasıl bir durumdur lan? "ee, anlat bakalım?" dedim ve resmen anlatmaya başladı işveren benmişim de çalışan oymuşçasına. çok mutsuzmuş, çok kötü bir yıl geçirmişmiş, zarar etmişizmiş. "bir dokun bin ah işit oldu biraz ama sen ne düşünüyorsun?" diye lütfetti 10 dakika söylenmenin ardından. anlattım. ne mutsuzluğum kaldı ne motivasyonsuzluğum. hepsini de görüp artırmayı bildi. zeytinyağı ne ki! ben cıva kaldım yanında... üstüne bir de 6 tam gün çalışırken tezimi bitiremememin benim suçum olduğunu, bütün yazı boş geçirdiğimizi; yaptığımız 10 günlük toplantıdan insanların mutlu ayrılmasının biz çalışanların değil, kendi marifetleri olduğunu, onların nereye gitse mutlu olacak insanlar olduğunu söyledi. ben hiçbir şeyim yani. bir patron kadar değerim yok!
mutsuzluğumu ifade ettikten sonra tezimi bitirme amacıyla 4 gün çalışıp 3 gün izinli olma talebimi iletmiştim o gün. 1 hafta içinde sana dönelim dedikten sonra, bugün 12. gün oldu, ses yok. hiç hem de. yani tamam, bir karara varılamamış olabilir elbet, ama "henüz konuşamadık", "zor bir karar, düşünüyoruz" falan bile yok. lan altı üstü 3 kuruşluk elemanın hakkında karar veriyorsun. yok! ucu işine dokunuyor ya... g.t.
dolayısıyla bu insanlık dışı muameleye karşı biraz düzelme ihtimaline, biraz da birlikte çalıştığım insanların değerine sığınarak dayandığım günlerin sonuna geldik böylece! yeter lan! s.kerim böyle aşkın ızdırabını...
sivil toplummuş... aileymiş... "buradan emekli olmanı istiyoruz"muş... hadi ordan y.rraaam!
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)

