Cuma, Eylül 24, 2010

Hep bisiklet, tam bisiklet!

bir bisikletli günün akşamından daha melaba,

hatta yanlış oldu; üst üste iki bisikletli günün ikincisinin akşamından melaba,

dün akşam perşembe akşamı bisikletçileri ankara kızılay grubunun turuna katıldım. dobidik burcu da geldi hatta, süper oldu. tunalı, necatibey derken çiftlik'te aldık soluğu. birer dilim kek, döndük sonra anıttepe'ye, ver elini pikolet!

güvenpark'tan çiftlik 24 km falan tuttu. daha bir de onun 10 km civarı dönüşü var. ortalama 15 km/s. buradan, çocuk parkından çıkıp ilk defa bu kadar uzun bir turu tamamlayan burcu'yu en narin yerleriyle birlikte tebrik etmek istiyorum!

bugün de kızılay'dan çıktım yola, önce red bisiklet'e uğrayıp km saatimi aldım. dün satın almıştım, pilde falan sorun vardı, çözülmüş, herhangi bir sıkıntı yok şu an.kullanmayı çok öğrenemedim henüz gerçi ama :-/

sonra çıktım oradan yola, gazi-çiftlik-çiftlik kavşağı derken, kavşakta aşağıdan arabalarla birlikte çıkan bir bisikletli amcaya denk geldim. böyle tıkır tıkır yüksek kadans, yüksek de bir hızla gidiyordu, döndü baktı, selamlaştık. sonra o biraz yavaşladı, ben biraz hızlandım derken yetiştim, giderken bir yandan tanıştık, iki lafladık. antrenörmüş meğer ahmet hoca. yavrucaklarını antrenmana götürmeye gidiyormuş. en son çiftlik civarında ışıkta takıldıktan sonra, arkasına yapışıp, giyim dünyasına kadar birlikte gittik. km saatinin maksimum hızı 108,7 gösteriyor. bu oldu mu, nasıl oldu, bir yanlışlık mı var bilmiyorum. ama hani böyle iyi arabayla giderken hızı fark etmezsin ya, ahmet hoca'nın arkasında da aynı hissi yaşamış olabilirim, zira carrefour'dan şaşmaz'a inerken bir ara uçayazdım.

bu vesileyle, red bisiklet'ten bizim buradaki tren istasyonuna kadar olan 24-25 kmlik mesafeyi ortalama 24,39 km hızla, tam 1 saat 1 dakikada tamamladım. tabii bu bisikletin tekerinin döndüğü süre. aslında buna tekerin sabit durduğu ve dolayısıla aletin çalışmadığı süreyi de eklemek lazım, ama o süre 10 dakika toplam yaklaşık. mola vermeye fırsat olmadı adeta.

işte böyle sevgili günlük. molalarla birlikte 2 saatle başladığım, 1.5 saatle sürdürdüğüm kızılay-elvankent arasını bugün itibariyle 1 saat 10 dakikaya indirmiş bulundum. bu hızla veya biraz daha hızlı gidebildiğim süre boyunca otobüsten daha hızlı ulaşım sağlıyorum demektir, ki süper!

bu esnada bisikletin eksikleri gittikçe azalıyor. en son km sayacımı ve sele altı çantamı da aldıktan sonra, artık bagaj, büyük bagaj çantası, çamurluk, kışlık lastik gibi biraz daha mevsimlik ve uzun süreli ihtiyaçların dışında bir şey kalmadı gibi. ayın sonu gelmek bilmedi tabii bu arada ama olur o kadar, n'apalım...

şimdi yatayım da sabah erken kalkıp işe bisikletle giderim.

Pazartesi, Eylül 13, 2010

Bisiklet yazıları - 2

"Duran trafik, yavaş akan trafikten çok daha tehlikelidir. Yavaş akan trafikte de tehlike vardır, araçlar sağa ya da sola doğru aniden direksiyon kırabilirler, ama araçların hiç beklemediğiniz anda kapı açmaları bisiklet için daha büyük tehlikedir. Duran araçların kapılarının her an, herhangi bir nedenle açılabileceğini asla aklınızdan çıkarmayın."

son 1 hafta içinde buradaki 2 ayrı hatırlatmayı sallamadığım için 2 kaza yaptım. ilki hafifti, ikincide gidon L şeklini aldı, sağ bacağım L şeklini alamaz oldu, I olarak kaldı birkaç gün. aman diyeyim...

şu çogsel bir kitap bu arada, okuyun, çıktısını alın, elinizin altında bulundurun;

bir de hayatımın sözüyle -her ne kadar çok acı bir söz olsa da- tanıştım bugün:
"Get your priorities straight. No one ever said on his death bed, 'Gee, if I'd only spent more time at the office.'"-- Life's Little Instruction Book; H Jackson Brown

Cuma, Eylül 03, 2010

Bisiklet günlüğü

coşmuş bisiklet sevdamla bisikletime binmeye devam ediyorum. bu esnada da ilkler yaşamaya devam ediyorum. dün (1 eylül 2010) ilk defa yağmurda sürdüm. biraz kısa süre oldu, işten burcu'ya gidene kadardı sadece, ama iyice ıslanmama yetti o mesafe de. burcu'yu da alıp binecektik birlikte ama gel gör ki o bir kocag.tlü.

bugün (2 eylül 2010) de ilk kazamı yaptım bu sezonki! en son bundan yaklaşık 2 yıl önce bir kaza yaptığımda (aralarda kusursuz sürüşler sergilemedim, binmediğim için kaza yok) da bi' güzel gelmişti. biraz sapıkça olabilir ama böyle ufak tefek kazalar yapmayı seviyorum sanırım. yani geçen seferkinde de böyle çocukluğuma dönmüştüm. kolum sıyrılmış, annem pansuman yapıyo' falan. çok yarardım kafamı gözümü. kafamda hiç dikiş yok, ama ilkokulda en az 4-5 sefer yardığımı hatırlıyorum. biri okulun bahçesindeydi mesela 1. sınıfta. ayağım kayıp arkaya doğru düşmüştüm. biri oturduğumuz yerde arkadaşlarla oynarken. elinin ayarı olmayan biri beynimin pekmezini akıtmıştı attığı taşla. dizler sürekli yara bere içinde zaten. hele kayseri'de oturduğumuz sıralar, bisiklete yeni yeni binmeye başlamıştım ki, off... yani aslında bir çocuğa göre ekstra bir durum yok, ama bisiklet yaralanması bana hep o zamanları çağrıştırıyor işte. gerçi artık yavaş yavaş bir yetişkinlik dönemi bisiklet yara beresi portföyü de oluşmaya başladı ama, şimdilik baskın değil neyse ki.

bisikletçiye gidiyordum anıttepe'ye, red bisiklet'e, kumrular'dan geçerken olan oldu. sırtımda nereden baksan 5 kiloluk bir çanta (3 kilodan fazlası sırf laptop zaten), otobüs, dolmuş ve taksilerden fırsat bulduğumca ilerliyorum necatibey'e doğru. sağda sürekli park etmiş arabalar ve bekleyenler var. dikkatliyim, kapıları sürekli kontrol ediyorum açılan eden var mı diye. tetikteyim. derken, bir taksinin yanından geçerken "lan şimdiye kadar geride bıraktığım yüzlerce arabanın kapısı açılmadı beklenmedik şekilde, bu da açılmaz" dedim. dememle, havada geçirdiğim milisaniyeler boyunca istatistik biliminin orasına burasına sövmek suretiyle yere kapaklanmam bir oldu. kapı hafif aralandı, biraz frene bastım, ama hızlıydım yine. arkamdan da bir otobüs geliyor. sola doğru düşmemem lazım derken, sağa düşmek gibi bir seçeneğim zaten yok. hafif sola kırıp, frenlere asılmışım. özellikle de ön frene biraz fazla basmışım sanırım, ki o esnada ayaklarımı da yere atmış bulunduğum için bisiklet kıçıyla şaha kalktı. saatte 20 km hızla ilerleyen 100 kilonun momentumu da öyle az buz  bir şey değil. bu durumda haliyle ileri doğru hareketime devam ettim ama ön teker kilitlendiği için bisikletin kıçı üstüme doğru geldi, ben ileri doğru devam etmeye çalışırken bacaklarım gidona takıldı, atlayamadım, ve düştüm. sol bacağımı hafif kurtarmışım sanırım, sağ bacağımın üstüne, kafamı gözümü ve bilgisayarı vurmadan, nasıl olduysa oldukça yumuşak bir iniş yapmışım. sırt üstü dönüverdim. bir el uzandı, "bir şeyin var mı?" dedi, "yok abi, şurama kramp girdi, kalkarım sağ ol" dedim. sonra taksici indi geldi, neyse ki efendi bir insan imiş. "kardeş iyi misin?" dedi. diyalog şöyleydi özetle;

- (elini uzatarak) kardeş iyi misin?
+ iyiyim de, bi' arkana baksan be abi kapıyı açmadan?
- hep bakarım aslında da, görmemişim, bir anda gelmişsin.
+ bisikletle ne kadar bir anda gelebilirim ki ama?
- (tekrar uzanan el) haklısın, kusura bakma. iyi misin?
+ (destek alıp kalkarak) iyiyim iyiyim, sağ ol.

kalkınca hemen binip devam edebildim yoluma. kaskın önünü çok hafif vurmuşum sanırım. ama esas hayat kurtarıcı unsur eldivenlerim olmuş. her ne kadar her düşen insan gibi refleks olarak yere ellerimi koymuş olsam da ilk, hiçbir hasar yok. sağ bileğimde hafif bir ağrı sadece.

ilk eczaneye girdim, "pansuman için neye ihtiyacım var?" dedim. "neye ihtiyacın var?" dedi. sanırım anlamadı. "ufak bir yaraya pansuman yapmak için bir şeylere ihtiyacım var da, ne olduğunu bilmiyorum." saydı, "ver ver" dedim. pamuk, batticon, hidrofil sargı bezi, sargı bezi ve sterilize hidrofil gaz bezi verdi. hiç bakmadım bile, dedim bulunsun çantada. bir musibet bir kez daha bin nasihatten üstün olduğunu gösterdi bendenize böylece. şimdi baktım da, eşşeğin oğlunun verdiği hidrofil sargı bezi 2004'te üretilmiş ve son kullanma tarihi geçen yıl dolmuş. altı üstü bir bez, son kullanma tarihinde çürümüş de değil, gidip değiştirecek halim yok ama yani oeyh. bisikletçi süper bi' insan olduğu için içeride yıkattı sağ olsun, sonra ufak bir pansuman yaptım.

tandoğan kampüsü'nde sevdiceğimle biraz oturup tıkındıktan sonra, hava karardı ve soğudu, an'aneme doğru yola koyuldum. fiba 2010 maçı dağılıyormuş sanırım, (gerçi basketbol şampiyonasında üzerinde evet yazan bayraklı insanların ne işi var bilmiyorum ama?) deli gibi bir trafik vardı. spor salonundan döndüm, ana yoldan gidiyorum sağdan sağdan. derken g.tün biri geldi arabasıyla, önüme kırdı, aniden yavaşladı ve durdu. neden? çünkü alacağı insan tam o hizada duruyordu! neyse, hemen durduğu yerde bir trafik polisi vardı, beni gördü, onu gördü, olayı gördü ve "sen hiç önüne arkana bakmıyor musun?" diye sordu, ben geçtim devam ettim bu arada, tartışmaya başladılar, sonra bilmiyorum ne oldu. ama bir trafik polisinin, ankara gibi bir yerde bir bisikletli insanı dikkate almasına sevindim.

ileride trafik ışıkları var. tam oraya doğru ilerliyorum, biraz hızlıyım. yeşil yanıyor gittiğim yönde, daha da 36 saniye var. yaklaşık 10-15 küçükbaştan oluşan bir davar sürüsü atladı yola. ama fütursuzca. bakmadan. yani gerçekten, keçiler, davarlar, inekler, her türlü hayvan üzerine araç gelirken yoldan çekilir. üzerine araç gelirken yoldan çekilmeyen tek hayvan: insan! gerçi bisikleti araçtan saymadıklarından bu pek tabii, ama bu, durumu değiştirmiyor. birisi "bisiklet geliyor!" diye bağırdı, azıcık yol açtılar, geçerken de "ışıklara baksanıza!" dedim, arkamdan yüksek desibelli bir "laağğyn!"la başlayıp devam eden şeyler duydum, ben uzaklaştıkça ses azaldı ve bitti. burada da yine hatasız değilim, ama dün ön lambamı çalan g.tün suçu o da. 10 lira lan? çık yukarı vereyim çek git. bir de hiçbir zahmetten kaçınmamış, tornavidayla söküp hamuduyla götürmüş. belasını bulsun, ne diyeyim. dolayısıyla aman diyeyim, bisikletinizin ön ve arka lambası mutlaka olsun, her ikisini de, bisikletinizi başıboş bırakacağınız zaman çıkarıp atın cebinize, üşenmeyin.

derken, geldim an'aneme. artık biraz daha rahat sürüyorum şehir içinde, belki de ondan bu atlattığım kaza ve tehlikeler. 

günün özeti: kaskın, eldivenin, ön ve arka lambanın işlevlerini 1 gün içerisinde 3 farklı olayda gördüm. aman diyeyim...