ben etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ben etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Salı, Mayıs 03, 2011

ali sığırlar diyarında

kurban olduğum zeus! tarih 29 nisan, yer bir atm önü. atm dediğim de bu atm odacıklarından. içinde 2 tane atm var, alanı da toplam tahminim 6-7 m2 bir yer. 2 atm ile işlem yapmaya çalışan 3 kişi var içeride. girip "arkalara doğru ilerleyelim abiler" desen gidecekleri yer yok. 

bu atm odasının önünde bekliyorum. sağ ve sol tarafımda yaklaşık 3-4'er metre ileride banka girişi ve kuyumcu var. karşı kaldırımda başka banka. içeriye bakıyorum, atm'de işlem yapan insanları izliyorum, bekliyorum ki biri çıksın hemen gireyim işimi halledeyip yemek yemeye gideyim. bu esnada 45-50 yaşlarında bir angus geliyor sağ tarafımdan, gözünün ucuyla bana bakıp hızla içeri giriyor. haydaa! beni görmedi mi? yoo, tabii ki gördü. mini çakal olduğu için göz ucuyla bakıp, atladı. sırtımda neredeyse benim kadar hacimli çantamla ben de girdim içeri. adama sırtımı dönüp biraz iteklemem gerekti girebilmek için, ama başardım. sesini çıkarmadı. sağda bir atm var, solda bir atm... o soldakine yakın, ben sağdakine, ama ortadayım. "allaam sağdakinin işi bitsin de uğraşmayayım" derken, soldaki dayı ve ona yardım eden güvenliğin işi bitti. hamle yaptı tomruk, ben de hamle yaptım. kartımı uzattım, o da uzattı. kartlar makinenin girişinde çakıştı, zorlamadan geri çektim. "benim acelem var ğğğaardaağğş" dedi. kafamı sallayıp "insanlık bende kalsın"dan başka bir şey demedim. keşke o an sussaydı da hepsi bu olsaydı. sonrası yaklaşık olarak şöyle idi:

- (işlemini yapmaya başlamış olmanın gururuyla) hem ben içeri girdim, sen dışarıda bekliyordun!
+ karşıdaki bankayı bekliyor gibi mi duruyordum? burayı bekliyorum işte?
- burayı bekliyorsan içeri girecektin, ben ne bileyim senin burayı beklediğini?
+ (kifayetsiz kelimelerden anca 'ayıp'ı bulup) ayıp ya, valla ayıp!
- hem sen benim yüzüme bile bakmadın?
+ ?? ("yüzün mü var bakılacak lan it!" diyemedim tabii) yüzünüze niye bakayım hem, hem de bakmaya fırsat mı oldu, hızla gelip girdiniz içeri bey'fendi?
(karşılıklı diyecek şey yokluğu nedeniyle kısa sessizlik)
- bak ğardaş, genç adamsın, uyanıkh olacañ!
+ uyanıklıkla ne alakası var, biraz medeniyet yahu! sıra var, sırada bekliyorum!
- (el hafif kalkar) içeri girecektin, dışarıda beklediğin sırayı ben nereden bileyim?
+ (öbür atm boşalır, ona yönelerek) tövbe estağfurullah...
- (birine telefon eder, telefonda nezaketten çatlamak üzere) canım ben parayı yatırdım şimdi, şu hesaptan çekebilirsin. hallettim hallettim, kusura bakma ya biraz geç oldu.
+ (içten. her iki anlamda da) la havle ve la kuvvete illa billah il aliy ül azim

işte böyle sevgili günlük. o adamın transfer ettiği paranın buhar olup kaybolmasını, ya da daha iyisi atm'nin yutmasını, öğütüp önüne s.çmasını diliyorum.

Cumartesi, Nisan 02, 2011

cumhuriyet üniversitesi: ilk izlenim

aslında bu daha uzun uzadıya yazmak istediğim bir yazının başlığı. 2.5 haftadır gelip gidiyorum, şimdilik toplam 13 gün falan geçirdim burada. ama çok garip hisler içine soktu beni.

kampüste ve şehirde yapacak başka bi' şey olmadığı için sokak lambasının altında telefonlarından müzik çalıp dans eden gençler kaldığım otel/yurt kırması mekanda balkonumun karşısındaydı az önce. bilmiyorum biraz anlaşılır kıldı mı bu garip hislerimi ama, hagaden çok acayip buralar...

Çarşamba, Mart 30, 2011

unutamamışım seni macgyver!

bugün, az önce radyo dinlerken, (rock fm'de 12 deyu bi' program), bi' fon müziği duydum. beyle uzaktan uzaktan, derinden derinden geliyo'. bi' an düşündüm, lan dedim çok tanıdık. sonra aklıma geldi, buldum diye heyecanlandım ve yutubusundan bi' baktım ki gerçekten de ilk tahminimde bulmuşum: macgyver'ın müziği! dün duyduğum bir şarkıyı, ismi vesaireyi hatırlayamayabilen bir insan olarak çok şaşırdım, pek eğlendim. lan en son 90'ların başında izlemişimdir herhal kendisini ama nasıl yer ettiyse unutmamışım zaar. ay lav yu macgyver. bi' de a takımı.

http://www.youtube.com/watch?v=vGIo-tqQkoQ

Pazartesi, Mart 21, 2011

yakanlar-yananlar-donanlar

"yakanlardan mısın, yananlardan mı?" dediler, "donanlardanım!" dedim.

buz gibi lan sivas yer yer. üşüyorum blog reyiz!

wish you were here

otobüsten yeni indim. sivas'ta 2. haftamın başı. deli gibi yağmur yağıyor, hastanede bi' ben varım.

ve rock fm aracılığıyla pink floyd yetişti imdadıma: wish you were here! kendisi benim radyo'daki (the radyo) son programımın kapanış şarkısıydı da. değişik hisler.

bi' de love reign o'er me var bu ayarda. zaten çok severdim, ama işten bunaldığım sıralarda hepten çok dinler olmuştum. geçen sabah da onunla uyandım yine geceden beri çalan rock fm'de. kimileri tarafından geçen yüzyılın en iyi rock şarkılarından, kimilerince de en iyi rock vokallerinden olan şarkı olur kendisi.

bu da böyle bi' "hey gidi" ve "rock fm" şarkısı olsun. önümüzdeki 6 ay yer yer sivas'ta olduğumu da not düşmüş olayım.

Cumartesi, Ocak 15, 2011

işte bugün s01e03 - sona doğru

bir ayaklanmanın daha sonuna ve bir diğerinin en başına geldik. tembel ayaklanması'nı az önce, saat 09:36 itibariyle ofiste kings of convenience'ın my ship isn't pretty'si eşliğinde bitirdim. bunun bir cumartesi sabahına denk gelmesi daha etkili oldu sanırım. tembel ayaklanması esas şimdi başlıyor, bugün ofiste benim yaptığım işi devralacak insandan başlayarak ayrılmaya kesin karar verdiğimi bildirmeye başlıyorum.

bu esnada, 15 aralık'ta 1 senemin doluşuyla birlikte bayraklar yarıya indirilmişti. işe başladığım zaman kutlamayı umarken resmen yas ilan ettim. kimseden ses çıkmadı, kimse "1 senen doldu, durum şu, böyle olacak, maaşın şöyle" falan demedi. 16 aralık, 17 aralık... yok. yılbaşına kadar bekledim ve yılbaşından sonraki pazartesi (3 ocak) 1 senem dolduğu için bir değerlendirme yapılmasını istemek üzere patronun yanına çıktım. çalışanın böyle "ifade almaya" gitmesi nasıl bir durumdur lan? "ee, anlat bakalım?" dedim ve resmen anlatmaya başladı işveren benmişim de çalışan oymuşçasına. çok mutsuzmuş, çok kötü bir yıl geçirmişmiş, zarar etmişizmiş. "bir dokun bin ah işit oldu biraz ama sen ne düşünüyorsun?" diye lütfetti 10 dakika söylenmenin ardından. anlattım. ne mutsuzluğum kaldı ne motivasyonsuzluğum. hepsini de görüp artırmayı bildi. zeytinyağı ne ki! ben cıva kaldım yanında... üstüne bir de 6 tam gün çalışırken tezimi bitiremememin benim suçum olduğunu, bütün yazı boş geçirdiğimizi; yaptığımız 10 günlük toplantıdan insanların mutlu ayrılmasının biz çalışanların değil, kendi marifetleri olduğunu, onların nereye gitse mutlu olacak insanlar olduğunu söyledi. ben hiçbir şeyim yani. bir patron kadar değerim yok!

mutsuzluğumu ifade ettikten sonra tezimi bitirme amacıyla 4 gün çalışıp 3 gün izinli olma talebimi iletmiştim o gün. 1 hafta içinde sana dönelim dedikten sonra, bugün 12. gün oldu, ses yok. hiç hem de. yani tamam, bir karara varılamamış olabilir elbet, ama "henüz konuşamadık", "zor bir karar, düşünüyoruz" falan bile yok. lan altı üstü 3 kuruşluk elemanın hakkında karar veriyorsun. yok! ucu işine dokunuyor ya... g.t.

dolayısıyla bu insanlık dışı muameleye karşı biraz düzelme ihtimaline, biraz da birlikte çalıştığım insanların değerine sığınarak dayandığım günlerin sonuna geldik böylece! yeter lan! s.kerim böyle aşkın ızdırabını...

sivil toplummuş... aileymiş... "buradan emekli olmanı istiyoruz"muş... hadi ordan y.rraaam! 

Cuma, Eylül 24, 2010

Hep bisiklet, tam bisiklet!

bir bisikletli günün akşamından daha melaba,

hatta yanlış oldu; üst üste iki bisikletli günün ikincisinin akşamından melaba,

dün akşam perşembe akşamı bisikletçileri ankara kızılay grubunun turuna katıldım. dobidik burcu da geldi hatta, süper oldu. tunalı, necatibey derken çiftlik'te aldık soluğu. birer dilim kek, döndük sonra anıttepe'ye, ver elini pikolet!

güvenpark'tan çiftlik 24 km falan tuttu. daha bir de onun 10 km civarı dönüşü var. ortalama 15 km/s. buradan, çocuk parkından çıkıp ilk defa bu kadar uzun bir turu tamamlayan burcu'yu en narin yerleriyle birlikte tebrik etmek istiyorum!

bugün de kızılay'dan çıktım yola, önce red bisiklet'e uğrayıp km saatimi aldım. dün satın almıştım, pilde falan sorun vardı, çözülmüş, herhangi bir sıkıntı yok şu an.kullanmayı çok öğrenemedim henüz gerçi ama :-/

sonra çıktım oradan yola, gazi-çiftlik-çiftlik kavşağı derken, kavşakta aşağıdan arabalarla birlikte çıkan bir bisikletli amcaya denk geldim. böyle tıkır tıkır yüksek kadans, yüksek de bir hızla gidiyordu, döndü baktı, selamlaştık. sonra o biraz yavaşladı, ben biraz hızlandım derken yetiştim, giderken bir yandan tanıştık, iki lafladık. antrenörmüş meğer ahmet hoca. yavrucaklarını antrenmana götürmeye gidiyormuş. en son çiftlik civarında ışıkta takıldıktan sonra, arkasına yapışıp, giyim dünyasına kadar birlikte gittik. km saatinin maksimum hızı 108,7 gösteriyor. bu oldu mu, nasıl oldu, bir yanlışlık mı var bilmiyorum. ama hani böyle iyi arabayla giderken hızı fark etmezsin ya, ahmet hoca'nın arkasında da aynı hissi yaşamış olabilirim, zira carrefour'dan şaşmaz'a inerken bir ara uçayazdım.

bu vesileyle, red bisiklet'ten bizim buradaki tren istasyonuna kadar olan 24-25 kmlik mesafeyi ortalama 24,39 km hızla, tam 1 saat 1 dakikada tamamladım. tabii bu bisikletin tekerinin döndüğü süre. aslında buna tekerin sabit durduğu ve dolayısıla aletin çalışmadığı süreyi de eklemek lazım, ama o süre 10 dakika toplam yaklaşık. mola vermeye fırsat olmadı adeta.

işte böyle sevgili günlük. molalarla birlikte 2 saatle başladığım, 1.5 saatle sürdürdüğüm kızılay-elvankent arasını bugün itibariyle 1 saat 10 dakikaya indirmiş bulundum. bu hızla veya biraz daha hızlı gidebildiğim süre boyunca otobüsten daha hızlı ulaşım sağlıyorum demektir, ki süper!

bu esnada bisikletin eksikleri gittikçe azalıyor. en son km sayacımı ve sele altı çantamı da aldıktan sonra, artık bagaj, büyük bagaj çantası, çamurluk, kışlık lastik gibi biraz daha mevsimlik ve uzun süreli ihtiyaçların dışında bir şey kalmadı gibi. ayın sonu gelmek bilmedi tabii bu arada ama olur o kadar, n'apalım...

şimdi yatayım da sabah erken kalkıp işe bisikletle giderim.

Cuma, Eylül 03, 2010

Bisiklet günlüğü

coşmuş bisiklet sevdamla bisikletime binmeye devam ediyorum. bu esnada da ilkler yaşamaya devam ediyorum. dün (1 eylül 2010) ilk defa yağmurda sürdüm. biraz kısa süre oldu, işten burcu'ya gidene kadardı sadece, ama iyice ıslanmama yetti o mesafe de. burcu'yu da alıp binecektik birlikte ama gel gör ki o bir kocag.tlü.

bugün (2 eylül 2010) de ilk kazamı yaptım bu sezonki! en son bundan yaklaşık 2 yıl önce bir kaza yaptığımda (aralarda kusursuz sürüşler sergilemedim, binmediğim için kaza yok) da bi' güzel gelmişti. biraz sapıkça olabilir ama böyle ufak tefek kazalar yapmayı seviyorum sanırım. yani geçen seferkinde de böyle çocukluğuma dönmüştüm. kolum sıyrılmış, annem pansuman yapıyo' falan. çok yarardım kafamı gözümü. kafamda hiç dikiş yok, ama ilkokulda en az 4-5 sefer yardığımı hatırlıyorum. biri okulun bahçesindeydi mesela 1. sınıfta. ayağım kayıp arkaya doğru düşmüştüm. biri oturduğumuz yerde arkadaşlarla oynarken. elinin ayarı olmayan biri beynimin pekmezini akıtmıştı attığı taşla. dizler sürekli yara bere içinde zaten. hele kayseri'de oturduğumuz sıralar, bisiklete yeni yeni binmeye başlamıştım ki, off... yani aslında bir çocuğa göre ekstra bir durum yok, ama bisiklet yaralanması bana hep o zamanları çağrıştırıyor işte. gerçi artık yavaş yavaş bir yetişkinlik dönemi bisiklet yara beresi portföyü de oluşmaya başladı ama, şimdilik baskın değil neyse ki.

bisikletçiye gidiyordum anıttepe'ye, red bisiklet'e, kumrular'dan geçerken olan oldu. sırtımda nereden baksan 5 kiloluk bir çanta (3 kilodan fazlası sırf laptop zaten), otobüs, dolmuş ve taksilerden fırsat bulduğumca ilerliyorum necatibey'e doğru. sağda sürekli park etmiş arabalar ve bekleyenler var. dikkatliyim, kapıları sürekli kontrol ediyorum açılan eden var mı diye. tetikteyim. derken, bir taksinin yanından geçerken "lan şimdiye kadar geride bıraktığım yüzlerce arabanın kapısı açılmadı beklenmedik şekilde, bu da açılmaz" dedim. dememle, havada geçirdiğim milisaniyeler boyunca istatistik biliminin orasına burasına sövmek suretiyle yere kapaklanmam bir oldu. kapı hafif aralandı, biraz frene bastım, ama hızlıydım yine. arkamdan da bir otobüs geliyor. sola doğru düşmemem lazım derken, sağa düşmek gibi bir seçeneğim zaten yok. hafif sola kırıp, frenlere asılmışım. özellikle de ön frene biraz fazla basmışım sanırım, ki o esnada ayaklarımı da yere atmış bulunduğum için bisiklet kıçıyla şaha kalktı. saatte 20 km hızla ilerleyen 100 kilonun momentumu da öyle az buz  bir şey değil. bu durumda haliyle ileri doğru hareketime devam ettim ama ön teker kilitlendiği için bisikletin kıçı üstüme doğru geldi, ben ileri doğru devam etmeye çalışırken bacaklarım gidona takıldı, atlayamadım, ve düştüm. sol bacağımı hafif kurtarmışım sanırım, sağ bacağımın üstüne, kafamı gözümü ve bilgisayarı vurmadan, nasıl olduysa oldukça yumuşak bir iniş yapmışım. sırt üstü dönüverdim. bir el uzandı, "bir şeyin var mı?" dedi, "yok abi, şurama kramp girdi, kalkarım sağ ol" dedim. sonra taksici indi geldi, neyse ki efendi bir insan imiş. "kardeş iyi misin?" dedi. diyalog şöyleydi özetle;

- (elini uzatarak) kardeş iyi misin?
+ iyiyim de, bi' arkana baksan be abi kapıyı açmadan?
- hep bakarım aslında da, görmemişim, bir anda gelmişsin.
+ bisikletle ne kadar bir anda gelebilirim ki ama?
- (tekrar uzanan el) haklısın, kusura bakma. iyi misin?
+ (destek alıp kalkarak) iyiyim iyiyim, sağ ol.

kalkınca hemen binip devam edebildim yoluma. kaskın önünü çok hafif vurmuşum sanırım. ama esas hayat kurtarıcı unsur eldivenlerim olmuş. her ne kadar her düşen insan gibi refleks olarak yere ellerimi koymuş olsam da ilk, hiçbir hasar yok. sağ bileğimde hafif bir ağrı sadece.

ilk eczaneye girdim, "pansuman için neye ihtiyacım var?" dedim. "neye ihtiyacın var?" dedi. sanırım anlamadı. "ufak bir yaraya pansuman yapmak için bir şeylere ihtiyacım var da, ne olduğunu bilmiyorum." saydı, "ver ver" dedim. pamuk, batticon, hidrofil sargı bezi, sargı bezi ve sterilize hidrofil gaz bezi verdi. hiç bakmadım bile, dedim bulunsun çantada. bir musibet bir kez daha bin nasihatten üstün olduğunu gösterdi bendenize böylece. şimdi baktım da, eşşeğin oğlunun verdiği hidrofil sargı bezi 2004'te üretilmiş ve son kullanma tarihi geçen yıl dolmuş. altı üstü bir bez, son kullanma tarihinde çürümüş de değil, gidip değiştirecek halim yok ama yani oeyh. bisikletçi süper bi' insan olduğu için içeride yıkattı sağ olsun, sonra ufak bir pansuman yaptım.

tandoğan kampüsü'nde sevdiceğimle biraz oturup tıkındıktan sonra, hava karardı ve soğudu, an'aneme doğru yola koyuldum. fiba 2010 maçı dağılıyormuş sanırım, (gerçi basketbol şampiyonasında üzerinde evet yazan bayraklı insanların ne işi var bilmiyorum ama?) deli gibi bir trafik vardı. spor salonundan döndüm, ana yoldan gidiyorum sağdan sağdan. derken g.tün biri geldi arabasıyla, önüme kırdı, aniden yavaşladı ve durdu. neden? çünkü alacağı insan tam o hizada duruyordu! neyse, hemen durduğu yerde bir trafik polisi vardı, beni gördü, onu gördü, olayı gördü ve "sen hiç önüne arkana bakmıyor musun?" diye sordu, ben geçtim devam ettim bu arada, tartışmaya başladılar, sonra bilmiyorum ne oldu. ama bir trafik polisinin, ankara gibi bir yerde bir bisikletli insanı dikkate almasına sevindim.

ileride trafik ışıkları var. tam oraya doğru ilerliyorum, biraz hızlıyım. yeşil yanıyor gittiğim yönde, daha da 36 saniye var. yaklaşık 10-15 küçükbaştan oluşan bir davar sürüsü atladı yola. ama fütursuzca. bakmadan. yani gerçekten, keçiler, davarlar, inekler, her türlü hayvan üzerine araç gelirken yoldan çekilir. üzerine araç gelirken yoldan çekilmeyen tek hayvan: insan! gerçi bisikleti araçtan saymadıklarından bu pek tabii, ama bu, durumu değiştirmiyor. birisi "bisiklet geliyor!" diye bağırdı, azıcık yol açtılar, geçerken de "ışıklara baksanıza!" dedim, arkamdan yüksek desibelli bir "laağğyn!"la başlayıp devam eden şeyler duydum, ben uzaklaştıkça ses azaldı ve bitti. burada da yine hatasız değilim, ama dün ön lambamı çalan g.tün suçu o da. 10 lira lan? çık yukarı vereyim çek git. bir de hiçbir zahmetten kaçınmamış, tornavidayla söküp hamuduyla götürmüş. belasını bulsun, ne diyeyim. dolayısıyla aman diyeyim, bisikletinizin ön ve arka lambası mutlaka olsun, her ikisini de, bisikletinizi başıboş bırakacağınız zaman çıkarıp atın cebinize, üşenmeyin.

derken, geldim an'aneme. artık biraz daha rahat sürüyorum şehir içinde, belki de ondan bu atlattığım kaza ve tehlikeler. 

günün özeti: kaskın, eldivenin, ön ve arka lambanın işlevlerini 1 gün içerisinde 3 farklı olayda gördüm. aman diyeyim...

Çarşamba, Ağustos 18, 2010

dünya küçük vesselam

sevgili günlük,


bir süredir yaşadığım tesadüfler hep aklıma "dünyanın ne kadar küçük" olduğunu getiriyor. elvankent'ten kızılay'a bisikletle geldiğim geçen cuma (13 ağustos) gününden beridir de bisikletin daha da küçülttüğünü düşündüm.


cuma akşam ivedik'e an'aneme dönerken tam metro istasyonun orada ters yönden giyimi kuşamı kaskı tam, yaşlıca bir amca geliyor idi. böyle zamanında vosvosçuların karşılaşınca selamlaştığı falan bir dönem vardı hani. veya ne bileyim, hala böyle kel alaka yerde aynı şehirden plakalı arabalar karşılaşınca bir selamlaşır. istem dışı olarak öyle bir selamlaştık amcayla. tanışmayız etmeyiz, ama bisikletliyiz. bi' değişik geldi. bütün bu anlattığım mesele bu yazıyı yazdığımdan daha kısa sürede oldu zaten. karşıdan geldi, selamlaştık yanımdan geçti. o benim yanımdan geçince ben de onun yanından geçmiş sayıldım tabii.


neyse, dün de sevgili dobidik burcu'yla bisikletini yaptıralım da iki tur binelim dedik. çok fena bisiklet gazı yayıyorum etrafıma. öyle böyle değil. kocag.tüme rağmen elvankent'ten gelebildiğimi duyan herkesi bir inanç kaplıyor ki sorma gitsin. bisikleti olanı, almayı düşününeni, almayı aklına soktuklarım (böyle deyince de küfür eder gibi oldu ama kusura bakmasınlar) falan... sonra eskiden bisiklete binen ama artık içi geçmiş olanları rehabilite etmeye de yarıyor bu gaz. meğer çevremde ne çok bisiklet seven insan varmış da ben farkında değilmişim! ki yani en sık görüştüğüm, en yakınımdaki insanlar. öyle arayıp cımbızla seçmiş de değilim.


bu arada benim elvankent'ten gelişim de yine bir gaz üstüne oldu. zaten bizim merhum grubun basçısı bilgehan bisikletçi bir insan, hayranlıkla seyrediyor idim. derken çalıştığım yere ara ara gelip giden doğu türkistanlı bir genç var, o da elmadağ'dan çıkıp kızılay'a bisikletle falan geliyor. geçen gün yine geldi, polonya'da gittiği kampta bulduğu bir bisikletle 150 km yol alıp almanya'ya geçmiş, onu falan anlattı. dibim düştü! bu olay geçen perşembe gerçekleşiyor işte. o günün akşamı gittim bisikletçiye, dedim "insanlık için az benim için çok yol katedicem, elvankent'ten kızılay'a gidicem, bana ne lazım?". hemen bir kask bir eldiven aldım, suluğum zaten var. heyecanla gittim eve, normalde kalktığımdan 2 saat erken kalkmam gerekmesine rağmen gece uyuyamadım, hepten sersem gibi kalktım sabah. çıktım yola, tahmin ettiğimden çok daha rahat oldu. 30 km yolu 2 saatte aldım. eskişehir yolu yerine çok daha az yokuşlu ve düz olan istanbul yolu'nu tercih ettim. 1 embesil kamyoncu dışında herhangi bir sıkıntı yaşamadım. ha, bir de sağa dönüş/bağlantı yolu olan yerlerde düz devam etme kısmı sıkıntı oldu. neyse, sonuçta geldim.


baktım aslında düşündüğüm kadar zor değilmiş, "lan dedim bu ivedik'ten kızılay'a sık sık yapılır ki?" ve geldim, iki gündür bisikletle buralardayım. 3. günümde resmen ciğerlerimin kolumun bacağımın biraz açıldığını hissediyorum.


bu esnada, o kadar mesafeden sonra kısa yollar kesmiyor gibi hissediyor insan artık. bu gazla, benim de çok fena bisiklet alasım geldi çevremdeki insanların yanında. çok güzel yol bisikletine çalan, uzun yolu rahat rahat kaldıracak hibrit bisikletler kestirdim gözüme. ama 1000 lira civarı olduğu için biraz daha düşünmem gerekiyor.


sonra düşündüm de, gerçekten bisiklet sürüşünden alacağım keyfi çok fark ettirecekse, neden olmasın? yani evet, karda kışta yağmurda çamurda şehir içinde çok çileli olur, dolayısıyla yılın yarısı pek binememem anlamına gelir ama yine de kalan yarısı için değer ya... yani daha az enerjiyle daha fazla yol, daha fazla keyif, daha fazla sürme isteği, gidilebilecek yerler açısından daha fazla alternatif vs. ha, bir yandan da sonbahar geldi zaten diyorum. bu iş yine bir anlık gaza ve göz kararmasına bakacak ya, hadi bakalım...


neyse, ne diyorduk? burcu'nun bisikleti yaptırmak için sözlük'ten birinin de önerdiği, anıttepe'de bir bisikletçiye gittik. hava falan basılıyor. yavrucağın giriş cümlesi "merhaba, tekerlerin havasıyla ilgili bir sorun var." idi. garibim o kadar uzak ki, böyle sofistike cümlelerle ayrıntılı biçimde ifade etme ihtiyacı hissediyor. adam havayı basıp şöyle bir kontrolden geçirirken, bir baktım kasklı bir amca geldi bisikletle, selamlaştık. sima tanıdık, ama ilk an çıkaramadım. sonra böyle kareler kareler... bi' an ivedik'e döndüm, bir daha baktım, tekrar döndüm. sonra dedim "ivedik tarafına gidiyor musunuz hiç bisikletle?" diye, "ivedik neresi oluyor?" dedi. aha dedim, her gördüğün kasklıyı o amca sanma. sonra "yenimahalle tarafı böyle, metro istasyonu falan" dedim. "haa" dedi, "normalde gitmiyorum o tarafa ama birkaç gün önce fotoğraf çekmeye gitmiştim, oradan dönüyordum. ben de hatırladım şimdi, ters yönden geliyordum hatta, tam o köprünün orada. ama o günkü bisiklet bu değildi, bunu da vermeyi düşünüyorum birine ama verecek kimseyi bulamadım". "hah!" dedim, "evet." böyle bir şaşkınlıkla sevindim anlamsızca (neden, gerçekten bilmiyorum). sonra işte yine bir 'dünya küçük' hissine büründüm. bisikleti bana ver, bi' sürü bisiklet isteyen insan var çevremde de diyemedim nedense.


işte böyle.. anlatacağım şu hikayenin arasına bir sürü bisiklet şeysi de sıkıştırdım bu vesileyle.


bi' ara da "perşembe akşamı bisikletçileri"yle de bisikletesim var.


son olarak da, vapur ve motorda ücretsizken, ido'nun deniz otobüslerinde 3 tl alınıyor imiş bisiklet için. bunun kaldırılmasını talep eden bir kampanya var pedalsesi'nde, ilgilenenler bakabilir;
http://www.pedalsesi.com/idoya/

Pazar, Haziran 13, 2010

zaman zaman

6 tam gün çalışmaya başlayalı beri (hakılberi), zaman ayırmak istediğim, zaman ayırmayı sevdiğim çok şeyden mahrum kalıyorum. haftanın 1 günü benim, geri kalan 6'sını kiralıyorum, 7'nin 1'ini de ne yapacağımı şaşırıyorum. hangi bir sevdiğime ayırsam, bilemiyorum. dinlenirsem, fiziken en rahatı oluyor zira dinlenmezsem zaten haftalar hiç bitmiyormuş gibi, birbirine bağlanıyormuş gibi oluyor. dinleneyim dersem de bu sefer boş boş geçiriyormuşum gibi geliyor.


salı günü 6 ayım doluyor. bu 6 ayın bilançosu şöyle;


- okunmayan birlerce kitap
- binilmeyen kilometrelerce bisiklet
- görüşülemeyen/doyulamayan bir sevdicek, iki ebeveyn, bir sürü eş dost arkadaş
- katılınamayan bir kongre
- gidilemeyen biri kitap, ikisi film, 3 festival
- yarım kalan 3 araştırma/çalışma
- bir gıdım ilerlemeyen tez
- aktarmalı bir uçuş hariç hiç gidilemeyen bir istanbul
- yazılamayan onlarca yazı
- oynanamayan bir sürü oyun
- ...


falan filan... yine de mutluyum gibiyim, bilemiyorum. ama bugün bisikleti bakıma götürme bahanesiyle toplam 30 km bisiklet sürdüm, her ne kadar şu an taze sünnetli bebe gibi yürüyo' olsam da, resmen kendime geldim. bütün bir pazarımı aldı mı, aldı. ama çok iyi geldi. onun için böyle bi' düşünce aldı beni. 2 günüm boş olsa, birinde hiç olmazsa biraz dinlensem öbüründe de şu ağır bilançoyu hafifletsem fena olmaz mı? bir yandan ne güzel olur derken, bir yandan da olmuyor işte. 


ayrıca bugün bir kere daha gördüm ki, bisiklet seven insan, süper insandır, candır! biri 60'ını aşmış, öbürü 50'lerinde iki bisikletçi amcayla lak lak yapmaktan yolda harcadığım kadar zamanı bisikletçide muhabbetle harcadım. bu esnada da gelsin dondurmalar, gitsin meyveler... teey tey! resmen eğlendim, bisikleti ve bisikletçiyi bi' kere daha sevdim yahu!


bu esnada, 60'ını aşmış abi muntazaman türkkonut'tan sıhhiye'ye işine bisikletle gidiyo'muş eskişehir yolu'ndan, dibim düştü! ben de kendisinin peşine takılıp gitmek istiyorum! gerçi eskişehir yolu'nun o yokuşlarını kaldırabilir miyim, bilmiyorum -çok da sanmıyorum- ama, ne kadar şahane olur adeta...


neyse ya, işte böyle bir şey...

Pazartesi, Aralık 14, 2009

işgüç

yarın işe başlıyorum.

"mutluluk"la "hey gidi!" arası hisler...


heyecan...

Perşembe, Kasım 12, 2009

denişik

3.5 ay sonra gelen güncelleme.

sevgili günlük,

sevgili günlük demişken; küçükken, inanç'tayken günlüğüm vardı bir adet. kendisinin adı "hüsnü" idi. bilmiyorum neden hüsnü koyduğumu. komik olsun diye mi, -sorgulayacak başka bir şey bulamadım, sanırsam ondanmış, bari başka bir şey diyeyim- başka bir şeyden mi bilemiyorum. ama çok isabet olmuş, zira bir gün odada eşşek sıpasının teki almış günlüğümü benden gizli, "puahahah! hüsnü müü?" diye de mal gibi gülerken yakalandı tabii. böylece istemeden bir erken uyarı sistemi yerleştirmişim. çok mutlu olmuştum o an. hey gidi...

aslında böyle bi' çılgınca günlük yazasım var, kalemle yazı yazasım var, ama o kadar bi' dermansız hissediyorum ki son zamanlarda. iyice azaldı kalemle alakam. hatta genel olarak yazmakla alakam azaldı, ki bu durumla hiç hoşlaşmıyorum. eş-dost yazdığımız bloga bi' şeyler yazayım istiyorum, kafamı toparlayamıyorum. buraya yazayım istiyorum, bi' sürü de şeyler oluyo', bi' üşeniyo' muyuum, tez meselesine mi çok takıldım, bilemiyorum. dungeon siege 2 oynamaya başlamıştım en son yazın başında, ki resmen hayatımda en keyif alarak oynadığım oyunlardan biri oldu kendisi, ondan bile bi' keyif alamıyorum, kafamı toparlayamıyorum, en son hangi quest n'oldu, kim kime ne dedi hatırlayamıyorum falan. ölücek miyim doktor bey?

haftasonu mesela hayatımın ennnn inanılmaz tesadüflerinden birini yaşadım. fazlasıyla gizli, bilmesi sakıncalı olabilecek insanlardan uzak olan bu sayfalarda pek ala yazabilirim, ama üşeniyorum. onu bi' not edeyim şuraya da, döner yazarım belki. ondan sonra pek keyifli, pek enteresan şeyler oluyo', hayatım hızla değişiyo' yok tezdi, yok işti, güçtü, yollardı, gitmeler gelmelerdi, bi' yetişemiyorum adeta. neyse. ocak civarı durulmak gibi bi' hedefim var, ondan sonra artık.. yazmadığım şeyler de kaçıyo' diye pek üzülüyo'dum. içimde kalıyo' yer yer. mesela şu "norşin" meselesiyle ilgili çok güzel -kendimce pek beğenmiştim yani- bi' şeyler kurmuştum kafamda, kıçımı kırıp yazamadım.

sanırsam bi' aşırı yükleme hali var. dahil olduğum 2 araştırma, bi' ayrı iş, akademik istekler, gelecekten yana telaşlar, tez, yazmak, kat be kat okumak, türlü türlü tasalar.. bi' yandan da sürekli takipteki "lan boşuna mı her şey yoksa?" kaygısı zaten apayrı. sırf bi' tane beyin onu düşünmeye lazım.

pöff.. artık bi' hydra olasım, çift çekirdekli işlemcili, yedek motorlu olasım geliyo', tek kafa yetmiyo' lan! gdolu unakıtan mısırlarından biraz daha yiyip olmayan allaama ikinci bir kafa için dua mı etsem n'apsam?

hay sokiim.

Pazartesi, Temmuz 27, 2009

blogger kay?t gadget'?

an itibariyle kullanmaya ba?lad?m, b?yle de bir deneme, bir ilk yaz? g?ndereyim dedim. igoogle sayfamdan hayat ne kadar da pratik oldu aman allaam!

?u an g?r?n??e bak?l?rsa iki temel eksik var; biri pratik taraf?ndan html kullanmaya imk?n vermemesi, di?eri de etiketleri (tag) yazmaya ba?lay?nca se?enekleri ??karmamas?. ama olsun, hay?rl? bi' hizmet. gug?lc?lar? bi' daha ?p?yorum, ellerine sa?l?k diyorum.

tez tela??nday?m, gerginim, s?kk?n?m.

Cumartesi, Nisan 11, 2009

bugün düşündüm, dedim çok paraya ihtiyacım var. dün de düşünmüştüm, para kazanmaya başlayabilmek için ner'den baksan bi' 5 senem var. e dedim o zaman ben gidip loto oynuyorum ulan, s.kerim böyle aşkın usturlabını (astronomik rakamlara olan aşktan bahsederken böyle oluyo' tabii)!
neyse, 20 mellonluk sayısal loto oynadım, bakalım ne kadarını geri alabilicem. ama içimden bi' ses zengin olucam diyo' ya, hadi hayırlısı..

Salı, Ocak 08, 2008

her çocuğun korkulu rüyasıdır tuzlama aracı.. bütün bir akşam boyu saatlerce çılgınlar gibi kayarsınız yılın ilk karının neşesiyle, bütün bi' mahalle oradadır. kayarken düşenler, hızlandıkça kıçının ağırlından, ağırlık merkezinin kıçında olmasından yokuş aşağı sırtı dönük kaymaya başlayanlar, çarpışanlar, tren yapanlar.. çok güzeldir her şey. düşmek bile keyiflidir. hem kışın bu hemen en tehlikeli eğlencesi minimum hasarla da atlatılır ilginç bi' şekilde. en kötü düşenlerin kafası gözü patlayabilir, hemen bir kartopu yapılıp yapıştırılıverir. kar mı kalmadı, her taraf buz mu oldu? o zaman yapıştır patlayan kaşı saatlerdir üzerinde özenle çalıştığınız buza. ilk müdahale bu kadar hızlıdır ve bu sayede eve gidince yapılacak olumsuz bir ikinci müdahale -terlik, belki kızılcık sopası- büyük ölçüde önlenmiş olur veya bilemedin dozajı hafifler.

okul çıkışı bir toplu kayım aracı -ben dedim oldu- olarak kullanmakta olduğunuz komşu manavdan arak, 2*2 büyüklüğünde bir muşamba üstünde belki 10, belki 15 arkadaşınla birlikte kayarsın. tekrar, tekrar, tekrar... her seferinde daha da bi' keyifli hale gelir, çünkü yokuşun iki ucu arasında kayan her çocuk, yerin daha da kaygan bi' hal almasına sebep olur. sırf bu yüzden bile başkalarının orada kayıyor olması keyif verir sana. akşam olur, muhitine göre belki hava kararmadan, belki de yatsıdan çok sonra evlerin pencerelerinden önce anne sesleri yükselir. inat edersin. "anne bi' kere daha, bi' kere daha!" derken 5 kere, 10 kere daha olur. derken, yavaş yavaş pencerelerden gelen sesler kalınlaşmaya başlar. önce, varsa bir abin, onun sesine dönüşür tatlı sert bir anne sesinden. "olm bak gelmezsen babama söylerim!" der. onu da ikna etmeye çalışırken fazladan bi' 2 sefer daha kaymanın hesabını yaparsın, ki işte o an evdeki en kalın sesin pencereden sana doğru yüksek bir hacim ve şiddetle gelmekte olduğunu fark edersin: "çabuk gel şuraya eşşek sıpası! bağırtma beni! koş!". onca soğuk titretmemiştir o saate kadar, belki de her yanın uyuştuğundandır bilinmez, ama işte o sesle titrer ve kendine gelirsin. çene büzülür, boyun bükülür, yüreğinin götürdüğü yerden ayrılmak durumundasındır. dönersin eve, ıslanmış üstün başın için bir, ev halkını sırayla bağırttığın için iki ve varsa görülür şekilde şiş olan bir tarafın, onun için de bonus olarak artı bir terlik darbesi yersin. soyunur, dökünür, kaloriferin/sobanın yanında ellerinin ısınırken karıncalanıp kaşınmasından aldığın zevkle gülümsersin kendi kendine. rudolf kırmızısı burnun yavaş yavaş normale döner. sen zamanın nasıl geçtiğinin farkında olmasan da bütün ev halkı bütünüyle farkındadır bi' hayli geç olduğunun, artık yatma vakti gelmiştir. yatmadan önce pencereden bi' daha bakarsın buz kesmiş yokuşa ve ertesi günün hayalini kurarken dalıverirsin uykuya. kolay değil küçücük bir bedene bütün bir gün buz üstünde yüzlerce metre boyu hareket sığdırmak..
sabah gözlerini açar açmaz koşa koşa pencereye gidersin bir bayram sabahı heyecanıyla. ama o da ne! bir yokuş boyu uzanan güzelim yekpare buz kütlesi, yerini korkunç bir traktör tekerleği desenine;
buz kütlesince uzayan kahkahalar, yerini kesik ve histerik kikirtilere bırakmıştır.. sen uyurken o hain belediye işçileri gelmiş, tuz/toprak yüklü bir kamyonun kasasındaki iki kişi bölük pörçük etmiştir onca çocuğun kahkahasını/heyecanını! biri sağdan, hemen ardından öteki soldan.. bir sağ, bir sol, bir sağ bir sol.. bir makine gibi çalışmışlardır. gözlerinde iki damla yaş belirir, damlalarda çocuksu bir kızgınlık. tutarsın kendini.. tutmazsan da n'olur ki zaten? elinden bir şey gelmez. ellerinde kürekler, altlarında koca bir kamyon.. sıçrasan belki kapısına tükürebilirsin, en fazla tekerini yumruklarsın kamyonun. derken o an ileriki sokaktan bir kamyon geçer turuncu. ve işte o an gözlerindeki iki damla, senkronize çalışan iki işçinin uyumuyla süzülüverir yanaklarından aşağı. önce biri akar biraz aşağı, sonra diğeri.. önce öteki, sonra beriki.. tıpkı işçiler gibi...

Cumartesi, Kasım 17, 2007

bir oyunun daha sonuna geldik..

bugüne kadar bitirmiş olduğum bilgisayar oyunlarının (yazın bitenler hariç tabii) bitiş tarihlerinin hep vize/final haftalarına denk geliyo' olması bi' tesadüf olmasa gerek :p
dün itibariyle de swat 4'ün sonuna geldim. neyse ki geldim, sınav haftamın ikinci yarısında 6 sınavım, üstüne bi' de yarın ales'im var..

böyle bi' yazasım, bi' uğrayasım, bi' acilen çalışmam gerektiği için erteleyesim geldi, öyle geçerken uğrayıverdim sevgili günlük..

gideyim.

Pazartesi, Eylül 17, 2007

tesadüfler - yüksek lisans

cuma günü yine tesadüflerle dolu bi' gün yaşadım. çok özet geçmek istiyorum hemen;

önce dtcf'den çıktık yalçın'la, beşevler'e, enstitüye doğru yürüyoruz. üniversitenin oradaki kampüsüne girince sanal'la karşılaştık, bi' öpüşüp koklaşıp hal hatır soruşup devam ettik. enstitüde işimizi diğer sosyal psikoloji bilimsel hazırlıkçı insanlarla karşılaşıp, yalçın'la tanıştırdım. sonra dönüşte tandoğan civarında bahadır'la karşılaştık, yine iki dakika öpüşüp koklaşıp hal hatır soruşup yollarımıza devam ettik, ki yalçın "abi seninle de yürünmüyo' ya!" dedi. e kolay değil meşhur olmak tabi :p

sonra bindik ankaray'a, kolej'de indik ve ben çedam'a geçtim, yalçın evine gitti. çedam'da geçen gün tanışmış olduğum fulya abla ve sinem vardı. orada da kemal'le karşılaştık kamusal başarı'dan. fulya abla baktı biz tanışıyoruz, "ooo.. seni de ankara'da tanımayan yok herhalde?" dedi. o sırada kenarda oturan bi' abla "ben tanımıyorum mesela?" dedi, onunla da tanıştık ve tanımayan kalmadı işte..

son olarak da oradan çıktık sinem'le, kızılay'a doğru yürüyoruz. ona da anlattım bu olayları yolda ve takıldım "kızılay'a gidesim var ama kimse yok ya.. neyse, nasılsa tanıdık birileri çıkar.." falan diye. gittim ayşegül'e, oturdum biraz, sonra kalktım, kolej'den ankaray'a binip burcu'ya doğru yola çıktım. otururken, kızılay istasyonunda bi' el geldi kafamı sağa sola çevirdi; bi' kaldırdım ki, bir pakistanlı? tegv'deki yaz gönüllülerinden haani! elvankent'te kalıyo'du, "ne işin var burada?" dedim, meğer akşam yolcuymuş, aiesec office'e gidiyo'muş bahçeli'ye. demirtepe'ye kadar iki dakika lafladık, bütün şaşkınlığıml indim, gittim burcu'ya anlattım işte bunları. o da bana yemek yaptı, şarabımızla birlikte yedik =) ohh.. biraz çiğ olmuştu, patatesler falan bahçeden taze koparılmış gibi, toprak kokusu üstündeydi daha ama olsun.. ellerine sağlık yine de kendisinin.

aaa.. bu arada şahane insan burcu, alışverişe gidince bana yeni öğrenim hayatımın ilk defterini almış! nası' sevindim, bi' ilginç hissettim anlatamam.. bir kez daha teşekkür ediyorum! süpersin burcu!

yarın başlıyo' derslerim. çok heyecanlı, pek şaşkınım. gayet de mutluyum aslında ama o heyecanın, gerginliğin arasına bi' yerlere sıkıştı sanırsam.. kb ankara familyasının dtcf türüyle de yarın kavuşuyorum bu arada galiba? o da ayrı bi' güzel, ayrı bi' heyecanlı! =)

bir şiirle bu heyecanımı bu kalbimden temiz piksellere döküp yatayım da sabah dersime geç kalmayayım;

daha dün beytepe'nin yollarında donarken
çiçekli bahçemizin otlarını yolarken
şimdi dil tarihli olduk
sınıfları doldurduk
sevinçliyiz hepimiz
yaşasın okulumuz


mert

Çarşamba, Eylül 12, 2007

yenicem seni dtcf!

dün kazanmış olduğum sosyal psikoloji yüksek lisansıyla alakadar bi' şeyler yazacaktım, ama az önce kb grubuna yazmış olduğum mailin bir tekrarı olacağı için, nedense maili aynen yapıştırasım geldi buraya.. belki başka bi' yazı daha yazarım sonra..

zeytinli de aklımda bu arada :p

--------------------------

melabaaaaa =)

ben de öncelikle ekin-burcu ikilisini çok fena tebrik ediyorum! öyle böyle diil yani.. sonra da bütün çılgınca kutlayanlara çooook teşekkür ediyorum! biz iki gündür burcu'nunkini kutluyoruz, sanırım onca stresin üzerine dengelemek için epey bi' süre daha kutlamaya devam edicez, sonra sıra bize de gelicek diye umuyoruz :p serdarocam davul zurna ekibini onun için şimdilik maltepe'ye gönderirsen, sonra biz de nasipleniriz belki :D

vallahi çok şahane bi' hissiyat içerisindeyim! yani ne lisans bölümümü -ki kendisinin adını anıp şu güzel ortamı bozmak istemiyorum burada :p- kazandığımda, ne de diplomamı elime aldığımda bu kadar mutlu olmuştum! gerçi bu adını anmadığım lisans bölümünü kazanmasam da şu an sizinle tanışıyor, bu maili buraya yazıyor/yazabiliyor olur muydum bilmiyorum, onun için, o 'şer'deki 'hayır'ın da bu olduğunu düşünüp, mübarek ramazana ufaktan bir giriş/adaptasyon gerçekleştirebiliriz böylece :p nasip, kısmet..

hocalar beni çok fena korkuttu, özellikle bu sene, bilimsel hazırlanırken belki de hayatım orada geçecekmiş gibi hissediyorum; ama ne güzel, geçsin varsın! kb ankara'nın yarısı da oralarda olduktan sonra =)

bütün iyi niyetler, gülücükler, sevinçler, mutluluk paylaşmalar, yardımlar, destekler ve her bi' şeyler için çoook teşekkür ediyorum! bi' kez daha;
iyi ki varsınız, hep olun!

pek çok pek çok öpüyorum ve bu yazımı, her ne kadar içerik olarak pek sağlıklı/doğru olmasa da, muhabirin yaratıcılığına bir kez daha şapka çıkartarak (zira son iki cümle bana ait değil; ilki tamamen muhabirin yaratıclığı, ikincisi de çarpıtık =), 11 ocak 2000 tarihli radikal'den bir alıntıyla bitiriyorum;

"Mert R. 15 yaşında ve Lise 1 öğrencisi. Memur bir babanın çocuğu olan Mert'in ailesi Ankara'da oturuyor. İlkokuldan sonra öğretmenin tavsiyesiyle sınavlara girmiş ve kazanmış. Hayatından oldukça memnun Mert. Sosyal dersleri daha çok seviyor ve en büyük zevki bateri çalmak. "Belki ileride çılgın bir psikolog olurum" diyor. İzin günlerinde dışarı çıktığında yaşıtlarıyla arasında farklılıklar olduğunu hissettiğini anlatan Mert, onları biraz sıradan buluyor."

mert
çlgn. psk. adayı
:p

Cumartesi, Eylül 01, 2007

yüksek lisans

negsel kararımı vermiştim, yerleşmişti her şey kabaca, "haftaya da mülakatlara girdim mi, tamam"dı tam da.. ben mülakatlara girmeden, ali hoca kanıma girdi. ottü mottü dedi.. kraşakımarık oldu kafam. zeytinli'yi yazıyo'dum oysa ki ne güzel.. fazzzzzzla uzun oldu, ama olsun, yarılamıştım, devam edecektim.. nerdeee.. kafa mı kaldı.. yine kısmet olmadı, çünkü rendekâr'ın da demiş olduğu gibi;

öğlenden beri "düşünüyorum, öyleyse kafam kazan gibi."

Çarşamba, Ağustos 22, 2007

ahahaha =)

başladığımda kısaydı yazı haliyle, tek olay anlatacaktım, onun için tek başlık yeterdi. ama artık bi' gündeme ihtiyaç var;

- açılış (işte buralar yaklaşık olarak)
- dişçi sonrası bi' macera
- kulak deldirme
- haftasonu, düğün-dernek
- hayvan onur
- istiklal marşı ve kapanış

çok eğlendim önceki gün -ama kocag.tlü olduğum için anca bugün yazabiliyorum bunu-. önce dişçiye, sonra taa sincan'a piskletle telefon faturası yatırmaya gittim ve bu süre içerisinde birbirinden bağımsız iki kişi küpemi sordu. hem de çok benzer şekilde; "orayı deldirmek zor olmadı mı?" dedi birisi, diğeri de dünyanın en ekşi suratı ve garipseyen bakışıyla "orayı nasıl deldirdin yavrım?" diye. sözel olarak çok benzese de, ilki daha çok bi' şaşkınlık, ikincisi bi' kınama sorusuydu. o cümlenin arkasından kesin bi' şeyler daha söyledi ama, içinden, duyamadım.. sincan'a yakın oturan -içinde yaşanından olduğunu hiç sanmıyorum zaten-, sol kulağının üst tarafında, kıkırdakta küpesi olan yegane erkek benim sanırım. zira, iki kişinin aynı saat içinde şaşkınlığa uğraması ilginç bi' tesadüf..

dişçiye gittim, kanal tedavisi bitecekti aslında, ama biraz ağrım olduğu için pansuman ve bi' parça daha temizlik yaptı. uyuşturdu haliyle üst çenemin sağ tarafını.. neyse, işlem bitti, ben çıktım, atladım pisklete gidiyorum. önce vodafone'cuya gittim telefonun faturasını yatırmaya. oradaki genç kadındı "şaşkınlık" sorusunu soran. "yoo.." dedim "çok hafif ağrıyo' delindikten kısa süre sonra, sonra iki günde geçiyo'". haftasonundan onur gazisi olduğum ve aayvan onur, sabahın 9unda üstümde tepinirken küpemin oradan hafif bir yaralanmaya sebep olduğu için de ufak bir yara izi vardı hemen yanında. onu gösterip devam ettim "başka bi' sıkıntısı yok, sadece boğuşmak biraz zorlaşıyo'" diye ablaya.. tabii bunu gerçek anlamda yarım -hatta üç çeyrek- ağızla söylüyorum. sadece sağ üst tarafım felçli. 'o' harfini söylemeye çalışırken dudaklarım 3/4 çember oluşturuyo' böyle. uyuşturucu akşama kadar devam etti uyuşturmaya sağolsun..

vodafone'cudan çıktıktan sonra dedim bi' su alayım, bi' ağzımı çalkalayayım, bi' ferahlayayım, malum saat öğlenin 2'si gibi bi' şey.. girdim bakkala, tam da sincanlı bir teyze! şaşırmadım tabii, ama şaşırttım.. oydu işte ikinci şaşkın insan. aramızda şöyle bi diyalog geçti;

+ bi' su alabilir miyim?
- (suyu alıp uzatırken, dünyanın en ekşi suratıyla) orayı nasıl deldirdin yavrım?
+ (parayı uzatırken) valla zor olmadı teyze..
- deldiriyorsun, bari orayı deldirme (bu mantığın da hastasıyım ya.. hemen aşağıda değineceğim buna)
+ (sana ne teyze dercesine.. kızdım ama yani) niye ki?
- çok acır (her gün kıkırdağını deldiriyo' teyze, iki kulağında 7'şer küpe var sanki..)
+ (en hüzünlü ifademle) aslında deldirirken çok acımadı da, suratımın sağ tarafına felç geldi.. bakın 'o' diyemiyorum. çıkarsam da düzelmezmiş, çıkarmadım ben de.. (o diyemediğimi, dudağımın sağ tarafının felçli olduğunu gösterdim şu noktada)
- dediydim ya..
+ sağolun.. keşke deldirmeden gelseymişim.. iyi günler..
- iyi günler.. iyi günler.. (böyle kafayı sallayarak "yaaa.. dedim ben sana" tonlamasıyla)

işte böyle bi' diyalog yaşadık teyzeyle.. belki bi üzüntü duyar, acır dedim, kendine pay çıkardı direkt bi' de utanmadan! neyse.. canı sağolsun :p

az önce değineceğim dediğim şey;
kulak deldirmenin, veya piercing miercing yaptırmanın aşamaları var.. erkek için birinci aşama deldirmemek. en tercih edilen, "normal" görülen, olması gereken bu. ikincisi, sol kulak memesini deldirmek. bu ikinci aşamada da küçük, gümüş bir "normal" küpe takmak gerekiyo'. üçüncüsü, sol kulak memesini deldirip garip bi' küpe takmak. işte benimki dördüncü aşamada taa.. sol kulağın kıkırdağını deldirmek. beşinci aşamada artık durum iyice hoşgörülemez hale geliyor; sağ kulak memesini deldirmek! sağ kulağı deldirdikten sonra aşağısı yukarısı fark etmiyo', hepsi beşinci aşama. ve işte en son, en ölümcül olanı.. en hoşgörülü insan bile bir tereddütle yaklaşıyo' buna.. yedi; her iki kulağı da deldirme.. bu noktada bittin, sana bakkal sorar, kapıcı sorar, komşu sorar; komşu kapıcıya sorar, komşu komşuya sorar, komşu gelir 'gün'de annene sorar; sonra hepsi sana sorar.. sorulur da sorulur.. neyse.. bu aşamalar herhangi bir kaynağa dayanmıyor, herkes kendince, kendi veya çevresindeki insanların yaklaşımına göre düzenleyebilir pek tabii :p

hazır el atmışken haftasonunu da yazayım.. zeytinli de bi' başka bahara artık..

haftasonu dünyanın en şopar ve her ne kadar orijinalinde bir şopar olmasa da, en fahri şopar insanı geldi; alkışlarla, onur ve önder!.. mehmet de kalkmış teee akçakoca'dan gelmiş. bu buluşmayı sağlayan da uğur'la emrah'ın nişanıydı.. hey gidi.. sınıfımdan ve bir alt dönemimden insanlar artık nişanlanıyo', evlilik planları yapıyo' yaşlandık yahu..

cumartesi ben zaten ekin-ayşegül ikilisinin evine adım attığımda başlamışlardı mesaiye.. (onur sağolsun, gömleğim üzerinde ütü yapmayı öğrendi bu arada :p olacak olacak, biraz daha deneyim sadece =) bendeki de akıl değil ki, ayak uydurmaya çalıştım akşam bu "sünker" üçlüye; tabii ki beceremedim! en son a&z'de sırılllllllsıklam terlemek suretiyle uyukluyo'dum.. e kolay değil; önce a&z, sonra nişan, oradan bi' taksi, hooop, alper'in abisinin düğünü. orada sınırsız piiz! -yengânım sağolsun :D- oradan nişana dönünce de devam! bu arada nişana geri dönüşte onur'la 20 saniye, belki de daha az süre farkla içeri girdik ve ben girdiğimde onur çoktaaaan başlamıştı oynamaya! iyi bi' oynadı uzun uzun; biraz önder'le (tıklayın linke tıklayın =), biraz firuze'yle (hatırlayamadım tam adını?).. sonra önder şarkı söyledi bize çıplak sesle. ondan gazı alanlar devam etti falan.. süperdi.. öyle öyle derken bitti işte nişan. sonra nişanı dağıtıp, etrafı topladıktan, sonra da yine ver elini a&z! orada bir dur demek zorunda kaldım hiç istemeyerek.. önüme konan biraya uzanamadım, varın düşünün halimi.. ben! bira! uzanamamak.. hey gidi..

çılgınca eğlendik düğün sahabısı alper, nişan ev sahabısı uğur ve her zamanki ev sahabısı ekin sağolsun =) bu misafirperver insanların yanında tabii ki en büyük teşekkür de dünyanın en eğlenceli 3 sünker'ine gidiyo'! iyi ki varsınız!

bu arada dünya da resmen küçük ya! emrah, benim sınıftan arkadaşım. onur da sınıftan ve kb'den. aydın, emrah'ın arkadaşı. sinem, onur ve benim kb'den arkadaşımız. meğer aydın da sinem'in sevgilisiymiş ve o zamana kadar hiç alakasız olduğunu düşündüğüm iki insan birbirinden haberdarmış da, birbirlerinin nişanına falan gidiyo'larmış da, bu yüzden aslında hiç görmeyi beklemeyeceğim bir adet sinem'le karşılaştım =) süper de oldu ama! iyi ki iyi ki.. aaa.. sinem'i arayacaktım ben. bekle beni çedam!

hala düğünün, 9/8'liğin etkisindeyim.. biri akıllı selim, biri ortaya karışık olmak üzere iki 9/8'lik albüm indirdim, döndüre döndüre, döne döne dinleyip duruyorum.. rinnaaa, rinna rina!

ertesi gün de kalkıp güzel bi' kahvaltı yaptık. kahvaltıdan önce evin en küçüğü olarak beni bakkala alışverişe yolladılar. bütün siparişleri fazlasıyla aldım, ama başka da hiçbi' şey almadım. dönünce "senden başka kim gitse gazete de alırdı be! tüüü! söylememiz mi lazım lan!" diye rencide ettiler beni. dedim "internet diye bi' şey var yaşlı amcalar! teeey tey!" sonra onur gitti aldı galiba.. iyi ki de almış; serdar hoca'nın ve can'ın yazılarını okuduk sıcak sıcak =) ikisi de şahane insanlar diye söylemiyorum, çok güzeldi yazılar, ellerine sağlık!

ne unuttum; onur hayvanı sabah 9'da uyanmış, alper'e evinin anahtarını verip geldi hemen kapıdan -alper o akşam onur'a eşya götürecekti, birlikte oturacaklar-. gelmez olaydı! üzerimde tepinmeye başladı. ayağımı çekiyo', omurgamın envai çeşit yerlerine bastırıyo', kafamı, kaşımı gözümü tutup kaldırıyo', çekiyo', itiyo'.. öylesine bitkinim ki önceki akşamdan hiçbi' şey yapamıyorum.. birkaç vurma çabasına girdim, ama yok, yaramadı. kalp masajı yapmaya kalktı bi' ara.. bu esnada yaraladı işte beni kulağımdan... ve sonradan fark ettim ki meğer omurgamdan da sakatlamış hayvan, belim ağrıyo' laaaan! önder'in kızması bile fayda etmedi onur'a, en son, 45 dakika cebelleştikten sonra demir sopayla ayaklandım -hepi topu oturur pozisyona geçtim yer yatağında- sindi.. mehmet de verdiği gazlarla sağolsun çok yardımcı oldu onur'a.. vay "bi' de kalp masajı gösteriver", yok "peki ya ayak yaralandıysa?" falan diye çanak tuta tuta, bir olup sakatladılar beni.. neyse, onların da canları sağolsun..

kahvaltıdan sonra onur kaçtı mesaiye müslüm amca'yla devam etmeye.. biz de eer zamanki gibi gittik rembetiko'ya! bira görmek istemiyorum derken dördüncüyü içip kalktım pazar akşamı da :p selcan'la deniz geldi, ayağının tozuyla zuzu geldi, esin vardı, burcu geldi, ekin geldi, en son onur da geldi, tam süper oldu! gençlerin tiren saatine kadar güldük, eğlendik, kurtardık bi' yerleri, süperdi..

her güzel şey gibi, bu haftasonu da bitti.. (pilim olmadığı için sadece bir kısa video ve birkaç fotoğraf kaldı geriye, onlar da burada) yolcu ettik onur'la önder'i; yolda da ayrıldık esin'le burcu'dan, dağıldık evlerimize..

bi' dahaki sefer çok gecikmese bari..