kb etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
kb etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Pazartesi, Ekim 29, 2007

kamusal başarı eğitimi

bu cumartesi ve pazar (27-28 ekim) kamusal başarı eğitimimiz vardı ankara'da. gerçi bir eğitim miydi, şenlik miydi, ziyafet miydi neydi bilemiyorum, ama adına "eğitim" diyoruz kısaca.. her iki gün de dolu dolu, eğlence dolu, yemek dolu, bi' sürü bi' sürü sırıtan insan doluydu.

ilk gün sabah 9'da başlayalım dedik, herkes geldiydi, sabah mahmurluğunu attıydı şuydu buydu derken 9.30'u buldu başlamamız. açılışı lokman'ın hazırladığı slide showla başladık. önceki kb anılarından oluşan fotoğrafların yanında, fonda da goran bregovic olduğu için gayet gülümseyerek başladık haliyle. sonra tanıştık "her zamankinden", en eğlencelisinden. "tombul mombul" yaptık, enteresan tartışmalara, daha önceki katıldığım biri kendiminki olmak üzere 2 (iki) eğitimde görmediğim ateşli "taraftara" sahne oldu. bi' ara çılgın muhalefet fırtınasına kapılmışım, sonra birden ekin'den yediğim fırçayla silkinip kendime geldim! saat 11 (onbir) gibi, uyuyakalmış olan koçlarımız (şimdi burada tek tek isimlerini yazıp kendilerini rencide etmek istemiyorum =) geldiler ellerinde birrrr sürü yiyecek hamur türevi şeyle! sonra öğlen de 6 (altı) tane pizzamız geldi pizza hut'tan, ooooh!

öğle yemeğinin ardından, saat 3 (üç) civarı bir ara verene kadar geçen zamanda herkes bir duruldu, bir göz kapaklarını kaldıramaz oldu ki anlatamam! biraz fazla kaçırmışız yemeğin dozunu sanırsam.. gidip gelip bitirmeye çalıştım ama olmadı, ben bile bitiremedim :p

öğleden sonra da bi' ara, bi' çay kahve müzik ve çiş molası verip, bu sefer öncekilere göre eğitimi tersine çevirip, simülasyonu ilk günün sonunda yaptık. sorunlar belirlendi, yine ateşlice tartışmalar oldu, takımlar oluşturuldu, nihal, lokman, ekin ve sühan birer takımla özet bi' çalışma yaptı. çalışmaları bitirince de sonuçlar/düşünceler paylaşıldı, eleştiriler geldi, savunmalar gitti.. simülasyonunun değerlendirilmesinin ardından bir eğitim gününün daha sonuna geldik.. değerlendirmemizi yapıp, ertesi gün ellerimizde daha değişik yiyeceklerle buluşmak üzere dağıldık =)

ertesi sabah da biraz "pazar keyfi" payı (her ne kadar tombulcu gruplardan biri 'pazar keyfi'ne karşı da olsa :p) bırakıp saat 10'da başlayalım dedik ve herkesin toplanması 10 küsur oldu pek tabii.. ikinci güne de yine güzel bir slide showla başladık; bu sefer özge'nin hazırlamış olduğu ve benim ilk kb toplantımda görmüş olduğumla.. daldım gittim teee geçen seneye, 1 senenin bi' yandan ne kadar kısayken diğer yandan da ne kadar uzun olduğunu fark ettim bi' kere daha..

devam ettik sonra dün kaldığımız yerden, "koç n'aptı?"yla. ve gördük ki aslında hiçbi' şey yapmamış :p yine geldi çattı mola saati, yine yedik çılgınca.. yedikten sonra yakmak için gazeteye dair sorunumuzu çözmeye çalıştık. biraz zor olsa da, çözdük de.. bazen sorunları çözmek için sımsıkı sarılmamız gerekirken, bazen de el ele tutuşmamızın yeterli olabileceğini gördük.

bi' yemek molası daha verdik! öğle yemeği bu sefer.. adı "çay kahve arası" değil de "öğle yemeği arası" olduğu için herkes daha fazla, daha fazla yedi. herkesin teker teker kaç lokma yemiş olduğunu sayıp dökebilirim şimdi şurada, ama sadece en fazla gonca'nın yediğini söyleyeyim, yetsin =) üstüne de "hoşgeldin parfemizi" yedik, oooooh.. parfe tepsisini de sühan yaladı. belgelerim var!

öğleden sonra da artık kimlerin çalışmak istediğini, kimlerin nerede nasıl çalışabileceğini konuşup, soruları yanıtladık. daha önce gelmemiş, bizim de çok üstünde düşünmediğimiz birkaç soru geldi, onun dışında genel kaygılardı "nasıl ol'cak da ol'cak?" deyu.. beytepe'de ve shçek'da çalışmalar yapılması olasılığı hepimizi pek sevindirdi! kolonya ve kuru pasta ikramıyla günü ve eğitimi tatlı bi' şekilde bitirdik..

son olarak da adaylar dağılıp, koç koça kalanda, önce kalan yiyeceklerin etrafında (gerçek anlamda etrafında yani, "onlarla ilgili" falan değil yoksa) bir değerlendirme, ardından da maç yaptık! yani maç yaptık denemese de top oynadık en azından.. kısa süre içinde nefes nefese kalmamız çok fazla yediğimizden olsa gerek.. hala şişim nedense..

haşim amca'ya teşekkür edip tükanı terk ettikten sonra da el salladık serdaroca, 1 (bir) taze ve 3 (üç) eski koça! istanbul'a doğru yola çıktılar, son aldığımız haberlere göre "raat raat" gitmişler.. sühan'dan haber yok. iyi dediler, ama bilemiyoruz..

çok güzeldi, çooook...


eğitimden kısa kısa

- tersten başlayalım; eğitimin tek eksiği istanbul katılımıydı.. tek eksik, ama büyük bi' eksikti tabii..
- onur olmadığı için hareketin görece az olduğu eğitimde tezahürat da yoktu.. buradan bir nebze de olsa hafifletelim o yoksunluğu; oooooooo!! serdarocaaa oleeeey! serdarocaa oley! serdarocaa oley! serdarocaaa oleeeeey!

"ankara'da doğdu!
kb'ci oldu!
helal olsun sana!
serdarocaaaaa, serdarocaaa, ooooo..."

- ilk gün uyuyakalıp geciken bir grup koç, getirdikleri her nevi yiyecekle çok şahane gönül aldılar (en azından benimkini aldılar yani)
- nihat örtmenin katılımı çok güzel oldu. aralarda çalan şarkılarda zaman zaman dans ettiği görüldü
- ilk gün gelen rana, yeterince yemediği için, ikinci gün hasta olup katılamadı.. boşuna yemiyoruz biz de canım.. bi' bildiğimiz var herhalde! geçmiş olsun =)
- hacettepe'den iki akademik katılımcımız -eda & selma- da vardı. deneyimleriyle renk kattılar ve bolca da katacaklar diye umuyoruz!
- parfe çok güzeldi
- zamanlamadan sorumlu devlet bakanı olan bendeniz, insanlara korku saçtı, mert'i gören insanlar köşe bucak kaçtı.. zaman darlığında "sus hadi! yeter! dur! başla!" demek pek zor bi' şeymiş, ben dün bunu gördüm.. bu insanların artık hep beni görünce korkmalarından korkmaktayım..
- nihal'in ikinci günün başında getirdiği görüntüler çok eğlenceli ve "gerçek"ti. bir çalışma bu kadar mı somutlaşır! süpersin nihal!
- gözde'nin tarçınlı kurabiyeleri aarikaydı
- esin ve nalan yalnızca ikinci gün, duygu yalnızca ilk gün yarım gün katılabildi.. burcu ise evde sızmak suretiyle misafirlerini yüzüstü bırakarak hem eğitimden hem de misafirlerinden mahrum kaldı.
- şarabın sağlığa zararları tartışılmadı, bildirildi
- buket söz vermiş olduğu meşhur gazeteli pastasından yapmadı. bir toplantıda telafi edecekmişş..
- top oynandı, yorulundu, şule'nin çizmeli tekmelerine maruz kalındı..
- fotoğraf ve video çekildi bissürü bissürü! pek yakında..
- ve o kadar çok yemek vardı ki, ben bile doydum =)

p.s. zeytinli'yi yazana kadar bi' dahaki zeytinli geldi ya.. neyse, elbet yazılır bi' zaman. günler çuvala girmedi ya canım!
mert

Çarşamba, Eylül 12, 2007

yenicem seni dtcf!

dün kazanmış olduğum sosyal psikoloji yüksek lisansıyla alakadar bi' şeyler yazacaktım, ama az önce kb grubuna yazmış olduğum mailin bir tekrarı olacağı için, nedense maili aynen yapıştırasım geldi buraya.. belki başka bi' yazı daha yazarım sonra..

zeytinli de aklımda bu arada :p

--------------------------

melabaaaaa =)

ben de öncelikle ekin-burcu ikilisini çok fena tebrik ediyorum! öyle böyle diil yani.. sonra da bütün çılgınca kutlayanlara çooook teşekkür ediyorum! biz iki gündür burcu'nunkini kutluyoruz, sanırım onca stresin üzerine dengelemek için epey bi' süre daha kutlamaya devam edicez, sonra sıra bize de gelicek diye umuyoruz :p serdarocam davul zurna ekibini onun için şimdilik maltepe'ye gönderirsen, sonra biz de nasipleniriz belki :D

vallahi çok şahane bi' hissiyat içerisindeyim! yani ne lisans bölümümü -ki kendisinin adını anıp şu güzel ortamı bozmak istemiyorum burada :p- kazandığımda, ne de diplomamı elime aldığımda bu kadar mutlu olmuştum! gerçi bu adını anmadığım lisans bölümünü kazanmasam da şu an sizinle tanışıyor, bu maili buraya yazıyor/yazabiliyor olur muydum bilmiyorum, onun için, o 'şer'deki 'hayır'ın da bu olduğunu düşünüp, mübarek ramazana ufaktan bir giriş/adaptasyon gerçekleştirebiliriz böylece :p nasip, kısmet..

hocalar beni çok fena korkuttu, özellikle bu sene, bilimsel hazırlanırken belki de hayatım orada geçecekmiş gibi hissediyorum; ama ne güzel, geçsin varsın! kb ankara'nın yarısı da oralarda olduktan sonra =)

bütün iyi niyetler, gülücükler, sevinçler, mutluluk paylaşmalar, yardımlar, destekler ve her bi' şeyler için çoook teşekkür ediyorum! bi' kez daha;
iyi ki varsınız, hep olun!

pek çok pek çok öpüyorum ve bu yazımı, her ne kadar içerik olarak pek sağlıklı/doğru olmasa da, muhabirin yaratıcılığına bir kez daha şapka çıkartarak (zira son iki cümle bana ait değil; ilki tamamen muhabirin yaratıclığı, ikincisi de çarpıtık =), 11 ocak 2000 tarihli radikal'den bir alıntıyla bitiriyorum;

"Mert R. 15 yaşında ve Lise 1 öğrencisi. Memur bir babanın çocuğu olan Mert'in ailesi Ankara'da oturuyor. İlkokuldan sonra öğretmenin tavsiyesiyle sınavlara girmiş ve kazanmış. Hayatından oldukça memnun Mert. Sosyal dersleri daha çok seviyor ve en büyük zevki bateri çalmak. "Belki ileride çılgın bir psikolog olurum" diyor. İzin günlerinde dışarı çıktığında yaşıtlarıyla arasında farklılıklar olduğunu hissettiğini anlatan Mert, onları biraz sıradan buluyor."

mert
çlgn. psk. adayı
:p

Çarşamba, Ağustos 22, 2007

ahahaha =)

başladığımda kısaydı yazı haliyle, tek olay anlatacaktım, onun için tek başlık yeterdi. ama artık bi' gündeme ihtiyaç var;

- açılış (işte buralar yaklaşık olarak)
- dişçi sonrası bi' macera
- kulak deldirme
- haftasonu, düğün-dernek
- hayvan onur
- istiklal marşı ve kapanış

çok eğlendim önceki gün -ama kocag.tlü olduğum için anca bugün yazabiliyorum bunu-. önce dişçiye, sonra taa sincan'a piskletle telefon faturası yatırmaya gittim ve bu süre içerisinde birbirinden bağımsız iki kişi küpemi sordu. hem de çok benzer şekilde; "orayı deldirmek zor olmadı mı?" dedi birisi, diğeri de dünyanın en ekşi suratı ve garipseyen bakışıyla "orayı nasıl deldirdin yavrım?" diye. sözel olarak çok benzese de, ilki daha çok bi' şaşkınlık, ikincisi bi' kınama sorusuydu. o cümlenin arkasından kesin bi' şeyler daha söyledi ama, içinden, duyamadım.. sincan'a yakın oturan -içinde yaşanından olduğunu hiç sanmıyorum zaten-, sol kulağının üst tarafında, kıkırdakta küpesi olan yegane erkek benim sanırım. zira, iki kişinin aynı saat içinde şaşkınlığa uğraması ilginç bi' tesadüf..

dişçiye gittim, kanal tedavisi bitecekti aslında, ama biraz ağrım olduğu için pansuman ve bi' parça daha temizlik yaptı. uyuşturdu haliyle üst çenemin sağ tarafını.. neyse, işlem bitti, ben çıktım, atladım pisklete gidiyorum. önce vodafone'cuya gittim telefonun faturasını yatırmaya. oradaki genç kadındı "şaşkınlık" sorusunu soran. "yoo.." dedim "çok hafif ağrıyo' delindikten kısa süre sonra, sonra iki günde geçiyo'". haftasonundan onur gazisi olduğum ve aayvan onur, sabahın 9unda üstümde tepinirken küpemin oradan hafif bir yaralanmaya sebep olduğu için de ufak bir yara izi vardı hemen yanında. onu gösterip devam ettim "başka bi' sıkıntısı yok, sadece boğuşmak biraz zorlaşıyo'" diye ablaya.. tabii bunu gerçek anlamda yarım -hatta üç çeyrek- ağızla söylüyorum. sadece sağ üst tarafım felçli. 'o' harfini söylemeye çalışırken dudaklarım 3/4 çember oluşturuyo' böyle. uyuşturucu akşama kadar devam etti uyuşturmaya sağolsun..

vodafone'cudan çıktıktan sonra dedim bi' su alayım, bi' ağzımı çalkalayayım, bi' ferahlayayım, malum saat öğlenin 2'si gibi bi' şey.. girdim bakkala, tam da sincanlı bir teyze! şaşırmadım tabii, ama şaşırttım.. oydu işte ikinci şaşkın insan. aramızda şöyle bi diyalog geçti;

+ bi' su alabilir miyim?
- (suyu alıp uzatırken, dünyanın en ekşi suratıyla) orayı nasıl deldirdin yavrım?
+ (parayı uzatırken) valla zor olmadı teyze..
- deldiriyorsun, bari orayı deldirme (bu mantığın da hastasıyım ya.. hemen aşağıda değineceğim buna)
+ (sana ne teyze dercesine.. kızdım ama yani) niye ki?
- çok acır (her gün kıkırdağını deldiriyo' teyze, iki kulağında 7'şer küpe var sanki..)
+ (en hüzünlü ifademle) aslında deldirirken çok acımadı da, suratımın sağ tarafına felç geldi.. bakın 'o' diyemiyorum. çıkarsam da düzelmezmiş, çıkarmadım ben de.. (o diyemediğimi, dudağımın sağ tarafının felçli olduğunu gösterdim şu noktada)
- dediydim ya..
+ sağolun.. keşke deldirmeden gelseymişim.. iyi günler..
- iyi günler.. iyi günler.. (böyle kafayı sallayarak "yaaa.. dedim ben sana" tonlamasıyla)

işte böyle bi' diyalog yaşadık teyzeyle.. belki bi üzüntü duyar, acır dedim, kendine pay çıkardı direkt bi' de utanmadan! neyse.. canı sağolsun :p

az önce değineceğim dediğim şey;
kulak deldirmenin, veya piercing miercing yaptırmanın aşamaları var.. erkek için birinci aşama deldirmemek. en tercih edilen, "normal" görülen, olması gereken bu. ikincisi, sol kulak memesini deldirmek. bu ikinci aşamada da küçük, gümüş bir "normal" küpe takmak gerekiyo'. üçüncüsü, sol kulak memesini deldirip garip bi' küpe takmak. işte benimki dördüncü aşamada taa.. sol kulağın kıkırdağını deldirmek. beşinci aşamada artık durum iyice hoşgörülemez hale geliyor; sağ kulak memesini deldirmek! sağ kulağı deldirdikten sonra aşağısı yukarısı fark etmiyo', hepsi beşinci aşama. ve işte en son, en ölümcül olanı.. en hoşgörülü insan bile bir tereddütle yaklaşıyo' buna.. yedi; her iki kulağı da deldirme.. bu noktada bittin, sana bakkal sorar, kapıcı sorar, komşu sorar; komşu kapıcıya sorar, komşu komşuya sorar, komşu gelir 'gün'de annene sorar; sonra hepsi sana sorar.. sorulur da sorulur.. neyse.. bu aşamalar herhangi bir kaynağa dayanmıyor, herkes kendince, kendi veya çevresindeki insanların yaklaşımına göre düzenleyebilir pek tabii :p

hazır el atmışken haftasonunu da yazayım.. zeytinli de bi' başka bahara artık..

haftasonu dünyanın en şopar ve her ne kadar orijinalinde bir şopar olmasa da, en fahri şopar insanı geldi; alkışlarla, onur ve önder!.. mehmet de kalkmış teee akçakoca'dan gelmiş. bu buluşmayı sağlayan da uğur'la emrah'ın nişanıydı.. hey gidi.. sınıfımdan ve bir alt dönemimden insanlar artık nişanlanıyo', evlilik planları yapıyo' yaşlandık yahu..

cumartesi ben zaten ekin-ayşegül ikilisinin evine adım attığımda başlamışlardı mesaiye.. (onur sağolsun, gömleğim üzerinde ütü yapmayı öğrendi bu arada :p olacak olacak, biraz daha deneyim sadece =) bendeki de akıl değil ki, ayak uydurmaya çalıştım akşam bu "sünker" üçlüye; tabii ki beceremedim! en son a&z'de sırılllllllsıklam terlemek suretiyle uyukluyo'dum.. e kolay değil; önce a&z, sonra nişan, oradan bi' taksi, hooop, alper'in abisinin düğünü. orada sınırsız piiz! -yengânım sağolsun :D- oradan nişana dönünce de devam! bu arada nişana geri dönüşte onur'la 20 saniye, belki de daha az süre farkla içeri girdik ve ben girdiğimde onur çoktaaaan başlamıştı oynamaya! iyi bi' oynadı uzun uzun; biraz önder'le (tıklayın linke tıklayın =), biraz firuze'yle (hatırlayamadım tam adını?).. sonra önder şarkı söyledi bize çıplak sesle. ondan gazı alanlar devam etti falan.. süperdi.. öyle öyle derken bitti işte nişan. sonra nişanı dağıtıp, etrafı topladıktan, sonra da yine ver elini a&z! orada bir dur demek zorunda kaldım hiç istemeyerek.. önüme konan biraya uzanamadım, varın düşünün halimi.. ben! bira! uzanamamak.. hey gidi..

çılgınca eğlendik düğün sahabısı alper, nişan ev sahabısı uğur ve her zamanki ev sahabısı ekin sağolsun =) bu misafirperver insanların yanında tabii ki en büyük teşekkür de dünyanın en eğlenceli 3 sünker'ine gidiyo'! iyi ki varsınız!

bu arada dünya da resmen küçük ya! emrah, benim sınıftan arkadaşım. onur da sınıftan ve kb'den. aydın, emrah'ın arkadaşı. sinem, onur ve benim kb'den arkadaşımız. meğer aydın da sinem'in sevgilisiymiş ve o zamana kadar hiç alakasız olduğunu düşündüğüm iki insan birbirinden haberdarmış da, birbirlerinin nişanına falan gidiyo'larmış da, bu yüzden aslında hiç görmeyi beklemeyeceğim bir adet sinem'le karşılaştım =) süper de oldu ama! iyi ki iyi ki.. aaa.. sinem'i arayacaktım ben. bekle beni çedam!

hala düğünün, 9/8'liğin etkisindeyim.. biri akıllı selim, biri ortaya karışık olmak üzere iki 9/8'lik albüm indirdim, döndüre döndüre, döne döne dinleyip duruyorum.. rinnaaa, rinna rina!

ertesi gün de kalkıp güzel bi' kahvaltı yaptık. kahvaltıdan önce evin en küçüğü olarak beni bakkala alışverişe yolladılar. bütün siparişleri fazlasıyla aldım, ama başka da hiçbi' şey almadım. dönünce "senden başka kim gitse gazete de alırdı be! tüüü! söylememiz mi lazım lan!" diye rencide ettiler beni. dedim "internet diye bi' şey var yaşlı amcalar! teeey tey!" sonra onur gitti aldı galiba.. iyi ki de almış; serdar hoca'nın ve can'ın yazılarını okuduk sıcak sıcak =) ikisi de şahane insanlar diye söylemiyorum, çok güzeldi yazılar, ellerine sağlık!

ne unuttum; onur hayvanı sabah 9'da uyanmış, alper'e evinin anahtarını verip geldi hemen kapıdan -alper o akşam onur'a eşya götürecekti, birlikte oturacaklar-. gelmez olaydı! üzerimde tepinmeye başladı. ayağımı çekiyo', omurgamın envai çeşit yerlerine bastırıyo', kafamı, kaşımı gözümü tutup kaldırıyo', çekiyo', itiyo'.. öylesine bitkinim ki önceki akşamdan hiçbi' şey yapamıyorum.. birkaç vurma çabasına girdim, ama yok, yaramadı. kalp masajı yapmaya kalktı bi' ara.. bu esnada yaraladı işte beni kulağımdan... ve sonradan fark ettim ki meğer omurgamdan da sakatlamış hayvan, belim ağrıyo' laaaan! önder'in kızması bile fayda etmedi onur'a, en son, 45 dakika cebelleştikten sonra demir sopayla ayaklandım -hepi topu oturur pozisyona geçtim yer yatağında- sindi.. mehmet de verdiği gazlarla sağolsun çok yardımcı oldu onur'a.. vay "bi' de kalp masajı gösteriver", yok "peki ya ayak yaralandıysa?" falan diye çanak tuta tuta, bir olup sakatladılar beni.. neyse, onların da canları sağolsun..

kahvaltıdan sonra onur kaçtı mesaiye müslüm amca'yla devam etmeye.. biz de eer zamanki gibi gittik rembetiko'ya! bira görmek istemiyorum derken dördüncüyü içip kalktım pazar akşamı da :p selcan'la deniz geldi, ayağının tozuyla zuzu geldi, esin vardı, burcu geldi, ekin geldi, en son onur da geldi, tam süper oldu! gençlerin tiren saatine kadar güldük, eğlendik, kurtardık bi' yerleri, süperdi..

her güzel şey gibi, bu haftasonu da bitti.. (pilim olmadığı için sadece bir kısa video ve birkaç fotoğraf kaldı geriye, onlar da burada) yolcu ettik onur'la önder'i; yolda da ayrıldık esin'le burcu'dan, dağıldık evlerimize..

bi' dahaki sefer çok gecikmese bari..

Salı, Temmuz 10, 2007

30 km

dün 30 km yol kat ettim piskletimle! iyice alıştım, açıldım, rahatlıkla tık demeden 2 saat devam edebiliyorum. yani bu da ne demek; bizim evden kızılay'a kadar olan bir mesafe kadar yol kat etmek demek. ha, tabii ki bunun eskişehir yolu'su -çetenin elebaşı mı olur elebaşısı mı sorunsalına düştüm bur'da şu an- var, yokuşları, trafiği, manyakları var, ama bu bi' gün bur'dan atlayıp gitmeyeceğim anlamına da gelmiyo'! -bu arada şu an itibariyle ntv'deki live earth tekrarında foo fighters var da, aklıma bbg sinan mıydı neydi o adam geldi dave grohl'u görünce- bi' gün, ki bu ne kadar yakın bi' gün olur bilemiyorum, belki nispeten uzakça bi' tane, atlayıp gideceğim bur'dan kızılay'a! evet! gittiğim gün konaklayıp, ertesi gün de geri döneceğim! hiyeaaayt! tabi mutlaka bi' kask neyim bi' şeyler lazım bunun için.. bakalım..

25 km, tegv

bugün de 25 km'de kaldım, çünkü dünün üstüne hiç dinlenemediğim için baldırlarım acıdı resmen ağrının da ötesine geçip.. dün gece o yorgunluğun üstüne sözde 2'de yattım, saat 4'tü daha dönüp duruyo'dum.. sonra sabah kalktım, 10 gibi tegv'e gittim aralık'tan beri ilk defa. gayet güzeldi, ilk günden enteresan şeyler oldu. 3 tane -2 çinli abla, 1 pakistanlı abi- misafir var aiesec'le gelmiş olan. çinli insanlarla tanıştım, daha 5 dak'ka oldu, raki shish-kebab derken bi' tanesi bana "if you want to practice english, you should go and talk to honey." dedi! afalladım birden, ne diyeceğimi bilemedim.. benim şaşkınlığımdan istifade kazı çevirdi sanırım "but if you'd like to practice chinese, then we can help." diye. allah razı olsun dedim, "çince'nizi de alın gidin lan!" diye geçirdim içimden ve beklemedikleri -belki de bekledikleri- bi' şekilde "let's practice chinese then!" diyerek çince öğrenmeye koyuldum. siz misiniz beni kovan! gitmiyorum işte! türk misafirpervertliğinin en güzel örneğini gösterdim onlara :p mer'aba ve günaydın demeyi öğrenmiştim, ama şimdi fark ettim ki öğrenememişim aslında. en gereksiz bi' şey zaten çince canım.. gerçi sonra bi' de düşündüm şöyle, dedim ki; kim bilir ne kadar çok insan "ingilizce kobayı" olarak üzerlerine geldi "vatizyorneym?" "mayneymiz..." diye ki benden de korktular hiç de öyle bi' niyetim olmamasına karşın. onlar da haklı bi' yandan.. ama intikamım acı olacak.. ola ki bana bi' şey sormaya gelirlerse, "look, i have a girlfriend, but if you'd like someone else to go out with, then i can help.. ehi ehi..." diyeceğim onlara.. kindar ettiniz beni ulan! içime oturmuş adeta :p bu gece boyu ingilizce çalışıp gidiyorum ve yarın onlara bildiğim ve gece boyu öğreneceğim bütün garip kelimelerden, yapılardan oluşan cümleler kuruyorum, anlamadıkları takdirde de "if you want to practice english, you should go and talk to honey." diyorum, bu sözümü garip el hareketleri ve bakışlarla destekleyip, bir daha da tegv'e uğramıyorum!

olayın akabinde gittim pakistanlı abinin yanına.. adam kendine "honey" ismini beğenmiş! -bunun orijinal adı olmadığını farz ediyorum şu an-. yahu elin kıllı kıllı adamları -misal ben?- sana "hello honeeey!" falan diyecek, hiç mi düşünmedin bunu? bir garip hissediyorum kendisine her hitap edişimde, ama olsun, alışacağız artık. bu arada honey de bizim arkadaki apartımanda kalıyo'muş.. garibanı atmışlar varoşa, kızlar negsel bahçeli'de kalıyo'muş.. bu son iki cümle de dünyanın en gereksiz bilgilerinden bir demet işte.. metin uca bile bilmiyo'dur, o derece!

sonra gel zaman git zaman -gel zaman git zaman dediğim de 3 saat falan- ortalarda takılırken, bi' tane kız geldi yanıma -daha doğrusu sınıfına, ben sınıfın kapısındaydım- "kulağınız çok kötü olmuş!" dedi. bütün saflığımla, bi' yandan da acaba yara/iltihap bi' şey mi oldu da fark etmedim diye düşünerek "niye?" diye sordum.. "küpe takarak!" dedi.. o kadar net söylüyo' ki bunları, bu cümle sonlarındaki ünlemler gözümün önünde canlandı adeta, suratıma suratıma çarptı. "teşekkür ederim yine de fikrini belirttiğin için.." dedim, demez olaydım.. kızcağız tam son sözünü söylemiş, içeri girmek üzereydi, ben böyle diyince kapanışı "ama iğrenç olmuş yaniiii!" şeklinde yaptı.. şaşırdım, güldüm =) çok enteresan ama, mutlu bile oldum. belli bi' yaştan sonra insanlar bu kızın söylediklerinin hepsini bakışlarıyla veya iğneleme tekniğiyle gerçekleştirdiği için, bu alenen söylenmiş düşünceler hoşuma gitti. keşke çocuk kalsaymışım dedim bi' kez daha..

bugünün en güzel olayı belki de 2 sene sonra tekrar beni tanıyan çocuğumdu! bi' mert vardı, 5. sınıftı ben etkinliğine girdiğimde. sahada basket oynarken, en son gelişimden çok zaman geçmiş olduğu için hiç de beklemediğim bir şekilde "mert abiiii! mert abiii!" diye bir ses duydum, döndüm baktım, böyle saçlar maçlar artist gibi -ve aynı zamanda da eşşek kadar =) 7. sınıf olmuş- bir genç. "tanıdın mı beni?" dedi, "yabancı gelmedin ama çıkaramadım tam" dedim. sonra o zaman yaptığımız aktiviteden biraz bahsedince "mert?" dedim, "evet!" dedi "adaş! nasılsın =)" onun yüzünde de böyle kocaman bi' smayli gördüm, kendiminkini göremedim, ama hissettim.. çok güzeldi.. etkinlik başlamadan iki dakika konuştuk, özlemişim..

son olarak.. kamusal başarı'nın ardından, kamusal başarı familyasına duhûl ettiğimden beri ilk defa tegv'e bi' ziyaretin ötesinde, görev almaya yönelik gittim ve üzülerek söylüyorum, pek yavan, yer yer pek yalan geldi. zamanında onur -bu fotoğrafa bayılıyorum bu arada! onur'u yaratanın ve fotoğrafı yaratan duygu'nun ayrı ayrı ellerinden öpmek, kendilerine "ellerinize sağlık!" demek istiyorum- söylemişti de, anlamamıştım. gerçekten yaşamak gerekiyo'muş o hissi.. bütün etkinliklerin adı var sadece, ne yapmaya istekli çocuklar, ne de yapabilecek gönüllüler mevcut. hem gönüllüler, hem çocuklar için "yaptırılan" şeyler var "yapılan"dan çok, okuldan çok farklı değil hayat. zaten bugün çocuklar hocam hocam diye geliyo'du bana. sıklıkla çocuklara/gönüllülere kızmakla meşgul bir gönül abla mevcut bir de. bir de etimesgut'un havasından suyundan mı, tegv'in duruşundan mı yoksa tamamen benim kıllanmamdan mıdır bilinmez, hiç rahat hissetmedim şortlu, kel, küpeli, sakallı -özetle, 'garip'- halimle. kimsenin bir şey dememiş olmasının yanında her an birisi bir şey diyecekmiş gibi geldi. bakalım, belki yarın..


"the prime purpose of being four is to enjoy being four - of secondary importance is to prepare for being five." ~jim trelease, the read-aloud handbook, 1985

bunu tüm hayata göre şekillendirirsek, tam olarak hep söylemek istediğim şeyin formülünü verir. şöyle ki;

"the prime purpose of being x should be to enjoy being x - of secondary importance is to prepare for being x+1." ~ben, http://harfitarif.blogspot.com, 2007