30 km
dün 30 km yol kat ettim piskletimle! iyice alıştım, açıldım, rahatlıkla tık demeden 2 saat devam edebiliyorum. yani bu da ne demek; bizim evden kızılay'a kadar olan bir mesafe kadar yol kat etmek demek. ha, tabii ki bunun eskişehir yolu'su -çetenin elebaşı mı olur elebaşısı mı sorunsalına düştüm bur'da şu an- var, yokuşları, trafiği, manyakları var, ama bu bi' gün bur'dan atlayıp gitmeyeceğim anlamına da gelmiyo'! -bu arada şu an itibariyle ntv'deki live earth tekrarında foo fighters var da, aklıma bbg sinan mıydı neydi o adam geldi dave grohl'u görünce- bi' gün, ki bu ne kadar yakın bi' gün olur bilemiyorum, belki nispeten uzakça bi' tane, atlayıp gideceğim bur'dan kızılay'a! evet! gittiğim gün konaklayıp, ertesi gün de geri döneceğim! hiyeaaayt! tabi mutlaka bi' kask neyim bi' şeyler lazım bunun için.. bakalım..
25 km, tegv
bugün de 25 km'de kaldım, çünkü dünün üstüne hiç dinlenemediğim için baldırlarım acıdı resmen ağrının da ötesine geçip.. dün gece o yorgunluğun üstüne sözde 2'de yattım, saat 4'tü daha dönüp duruyo'dum.. sonra sabah kalktım, 10 gibi tegv'e gittim aralık'tan beri ilk defa. gayet güzeldi, ilk günden enteresan şeyler oldu. 3 tane -2 çinli abla, 1 pakistanlı abi- misafir var aiesec'le gelmiş olan. çinli insanlarla tanıştım, daha 5 dak'ka oldu, raki shish-kebab derken bi' tanesi bana "if you want to practice english, you should go and talk to honey." dedi! afalladım birden, ne diyeceğimi bilemedim.. benim şaşkınlığımdan istifade kazı çevirdi sanırım "but if you'd like to practice chinese, then we can help." diye. allah razı olsun dedim, "çince'nizi de alın gidin lan!" diye geçirdim içimden ve beklemedikleri -belki de bekledikleri- bi' şekilde "let's practice chinese then!" diyerek çince öğrenmeye koyuldum. siz misiniz beni kovan! gitmiyorum işte! türk misafirpervertliğinin en güzel örneğini gösterdim onlara :p mer'aba ve günaydın demeyi öğrenmiştim, ama şimdi fark ettim ki öğrenememişim aslında. en gereksiz bi' şey zaten çince canım.. gerçi sonra bi' de düşündüm şöyle, dedim ki; kim bilir ne kadar çok insan "ingilizce kobayı" olarak üzerlerine geldi "vatizyorneym?" "mayneymiz..." diye ki benden de korktular hiç de öyle bi' niyetim olmamasına karşın. onlar da haklı bi' yandan.. ama intikamım acı olacak.. ola ki bana bi' şey sormaya gelirlerse, "look, i have a girlfriend, but if you'd like someone else to go out with, then i can help.. ehi ehi..." diyeceğim onlara.. kindar ettiniz beni ulan! içime oturmuş adeta :p bu gece boyu ingilizce çalışıp gidiyorum ve yarın onlara bildiğim ve gece boyu öğreneceğim bütün garip kelimelerden, yapılardan oluşan cümleler kuruyorum, anlamadıkları takdirde de "if you want to practice english, you should go and talk to honey." diyorum, bu sözümü garip el hareketleri ve bakışlarla destekleyip, bir daha da tegv'e uğramıyorum!
olayın akabinde gittim pakistanlı abinin yanına.. adam kendine "honey" ismini beğenmiş! -bunun orijinal adı olmadığını farz ediyorum şu an-. yahu elin kıllı kıllı adamları -misal ben?- sana "hello honeeey!" falan diyecek, hiç mi düşünmedin bunu? bir garip hissediyorum kendisine her hitap edişimde, ama olsun, alışacağız artık. bu arada honey de bizim arkadaki apartımanda kalıyo'muş.. garibanı atmışlar varoşa, kızlar negsel bahçeli'de kalıyo'muş.. bu son iki cümle de dünyanın en gereksiz bilgilerinden bir demet işte.. metin uca bile bilmiyo'dur, o derece!
sonra gel zaman git zaman -gel zaman git zaman dediğim de 3 saat falan- ortalarda takılırken, bi' tane kız geldi yanıma -daha doğrusu sınıfına, ben sınıfın kapısındaydım- "kulağınız çok kötü olmuş!" dedi. bütün saflığımla, bi' yandan da acaba yara/iltihap bi' şey mi oldu da fark etmedim diye düşünerek "niye?" diye sordum.. "küpe takarak!" dedi.. o kadar net söylüyo' ki bunları, bu cümle sonlarındaki ünlemler gözümün önünde canlandı adeta, suratıma suratıma çarptı. "teşekkür ederim yine de fikrini belirttiğin için.." dedim, demez olaydım.. kızcağız tam son sözünü söylemiş, içeri girmek üzereydi, ben böyle diyince kapanışı "ama iğrenç olmuş yaniiii!" şeklinde yaptı.. şaşırdım, güldüm =) çok enteresan ama, mutlu bile oldum. belli bi' yaştan sonra insanlar bu kızın söylediklerinin hepsini bakışlarıyla veya iğneleme tekniğiyle gerçekleştirdiği için, bu alenen söylenmiş düşünceler hoşuma gitti. keşke çocuk kalsaymışım dedim bi' kez daha..
bugünün en güzel olayı belki de 2 sene sonra tekrar beni tanıyan çocuğumdu! bi' mert vardı, 5. sınıftı ben etkinliğine girdiğimde. sahada basket oynarken, en son gelişimden çok zaman geçmiş olduğu için hiç de beklemediğim bir şekilde "mert abiiii! mert abiii!" diye bir ses duydum, döndüm baktım, böyle saçlar maçlar artist gibi -ve aynı zamanda da eşşek kadar =) 7. sınıf olmuş- bir genç. "tanıdın mı beni?" dedi, "yabancı gelmedin ama çıkaramadım tam" dedim. sonra o zaman yaptığımız aktiviteden biraz bahsedince "mert?" dedim, "evet!" dedi "adaş! nasılsın =)" onun yüzünde de böyle kocaman bi' smayli gördüm, kendiminkini göremedim, ama hissettim.. çok güzeldi.. etkinlik başlamadan iki dakika konuştuk, özlemişim..
son olarak.. kamusal başarı'nın ardından, kamusal başarı familyasına duhûl ettiğimden beri ilk defa tegv'e bi' ziyaretin ötesinde, görev almaya yönelik gittim ve üzülerek söylüyorum, pek yavan, yer yer pek yalan geldi. zamanında onur -bu fotoğrafa bayılıyorum bu arada! onur'u yaratanın ve fotoğrafı yaratan duygu'nun ayrı ayrı ellerinden öpmek, kendilerine "ellerinize sağlık!" demek istiyorum- söylemişti de, anlamamıştım. gerçekten yaşamak gerekiyo'muş o hissi.. bütün etkinliklerin adı var sadece, ne yapmaya istekli çocuklar, ne de yapabilecek gönüllüler mevcut. hem gönüllüler, hem çocuklar için "yaptırılan" şeyler var "yapılan"dan çok, okuldan çok farklı değil hayat. zaten bugün çocuklar hocam hocam diye geliyo'du bana. sıklıkla çocuklara/gönüllülere kızmakla meşgul bir gönül abla mevcut bir de. bir de etimesgut'un havasından suyundan mı, tegv'in duruşundan mı yoksa tamamen benim kıllanmamdan mıdır bilinmez, hiç rahat hissetmedim şortlu, kel, küpeli, sakallı -özetle, 'garip'- halimle. kimsenin bir şey dememiş olmasının yanında her an birisi bir şey diyecekmiş gibi geldi. bakalım, belki yarın..
"the prime purpose of being four is to enjoy being four - of secondary importance is to prepare for being five." ~jim trelease, the read-aloud handbook, 1985
bunu tüm hayata göre şekillendirirsek, tam olarak hep söylemek istediğim şeyin formülünü verir. şöyle ki;
"the prime purpose of being x should be to enjoy being x - of secondary importance is to prepare for being x+1." ~ben, http://harfitarif.blogspot.com, 2007
tegv etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
tegv etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
