Çarşamba, Kasım 24, 2010

işte bugün s01e02

sabah patron aradı (önceki gün yaklaşık olarak zorunlu, bununla birlikte isabetli ve yararlı bir karar, hatta kararın ötesinde öneri için "sen buna nasıl karar verirsin! o mu senin amirin? senin amirin benim, bana soracaksın!"; daha da önceki gün çekilecek gömülü ve paralel gelen 20'lik dişim için ertesi sabah randevum olduğunu söylediğim için "abicim mümkün olduğunca izinleri kaldırıyoruz artık, çok yoğun bir döneme giriyoruz" diyen) ve "hastayım, yatıyorum. bugün gelemeyeceğim, bugünkü işi yarına erteleyelim." dedi.


işte kapitalizm, bu noktada "abicim bütün izinleri kaldırmamış mıydık? kalk gel." demeye engel olan şeydir. gerçi bu noktada tam olarak öyle olmasa da, bu bayan böyle geyinir, bu şöyle geyinir, böyle geynir.


bir işyerindeki bir insan patronu gelemediği zaman zevkten 4 köşe oluyorsa, orada bir şeyler yanlış olsa gerek. yok eğer bir işyerindeki her insan mevzubahis patronu gelemediği zaman zevkten 4 köşe oluyorsa, orada her bir şeyler yanlış olsa gerek... (çok özlü söz söyledim, aferim)

Pazartesi, Kasım 22, 2010

işte bugün

"siz aşağıda çok yanlış işler yapıyorsunuz."


beyinsiz adam, 1 gün aşağı gelip dedin mi "arkadaşlar ne yapıyorsunuz? ne var ne yok?" diye?


bela okumak ama öyle böyle bela değil. 

Perşembe, Kasım 18, 2010

bi' ev - s01e02

yakın zamanda bana devrolan arabadan bahsederek:

+ arabanın da şu güneşliğinin yayları ölmüş artık herhal, kafama düşüyor sürekli...
- (kaybolan jant kapağı ve araba üstündeki toz kütlesinden sebep az da olsa birikmişin patlaması olarak) e bakacaksın oğlum biraz, öyle "ben böyle seviyorum" (s. r. mert, dağınık oda savunmaları, 2008) demekle olmaz. (kısa sessizlik ama cevap beklercesine değil) odanla ilgili de beni sert söylettireceksin!
+ e ben ev tutup gideyim bari?
- seni evden kovmuyoruz, odanı topla diyoruz...
+ e odamda rahat edemiyorum ki bi'!
(weird silence)
* (askere gitmek üzere olan konuk sanatçıdan kurtarıcı hamle) 450 liraya 6 ay kiralık ev var, ekikiki...
(daha az weird bi' silence ve akabinde odaya geçip üst baş giyinme)

bu da böyle bi' anımız oldu be sevgili günlük. ikinciyi de böyle atlattık, üçüncüde artık odamın duvarlarına birer kibrit, yerdeki kitaplarıma birer kibrit, sen sağ ben selamet...

Pazartesi, Kasım 15, 2010

bi' ev

içinde yaşadığım ev, 3 oda 1 salon. odalardan biri annemle babamın, biri oturma odası, biri de banyonun yanındaki oda. hani bana, hani bana? benim odam yok. vay haranonuym...

ev'lenmeyi geç de, odalanma yaşım geldi sanırsam çoktan. şöyle rahat rahat orta yerine s.çabileyim mümkünse.

26 yıllık, tuvalet eğitimi almış, insan canlısı bu ankara hayvanına başını ve k.çını sokabileceği, içinde taklalar atabileceği, kimsenin "neden onu oraya koydun? neden bunu beyle ettin? senin odan olabilir ama bu evde birlikte yaşıyoruz..." demeyeceği bir sıcak yuva, bilemedin oda, o da olmazsa bi' karton buzdolabı kutusu aranıyor.

müracaat: danışma

Cuma, Eylül 24, 2010

Hep bisiklet, tam bisiklet!

bir bisikletli günün akşamından daha melaba,

hatta yanlış oldu; üst üste iki bisikletli günün ikincisinin akşamından melaba,

dün akşam perşembe akşamı bisikletçileri ankara kızılay grubunun turuna katıldım. dobidik burcu da geldi hatta, süper oldu. tunalı, necatibey derken çiftlik'te aldık soluğu. birer dilim kek, döndük sonra anıttepe'ye, ver elini pikolet!

güvenpark'tan çiftlik 24 km falan tuttu. daha bir de onun 10 km civarı dönüşü var. ortalama 15 km/s. buradan, çocuk parkından çıkıp ilk defa bu kadar uzun bir turu tamamlayan burcu'yu en narin yerleriyle birlikte tebrik etmek istiyorum!

bugün de kızılay'dan çıktım yola, önce red bisiklet'e uğrayıp km saatimi aldım. dün satın almıştım, pilde falan sorun vardı, çözülmüş, herhangi bir sıkıntı yok şu an.kullanmayı çok öğrenemedim henüz gerçi ama :-/

sonra çıktım oradan yola, gazi-çiftlik-çiftlik kavşağı derken, kavşakta aşağıdan arabalarla birlikte çıkan bir bisikletli amcaya denk geldim. böyle tıkır tıkır yüksek kadans, yüksek de bir hızla gidiyordu, döndü baktı, selamlaştık. sonra o biraz yavaşladı, ben biraz hızlandım derken yetiştim, giderken bir yandan tanıştık, iki lafladık. antrenörmüş meğer ahmet hoca. yavrucaklarını antrenmana götürmeye gidiyormuş. en son çiftlik civarında ışıkta takıldıktan sonra, arkasına yapışıp, giyim dünyasına kadar birlikte gittik. km saatinin maksimum hızı 108,7 gösteriyor. bu oldu mu, nasıl oldu, bir yanlışlık mı var bilmiyorum. ama hani böyle iyi arabayla giderken hızı fark etmezsin ya, ahmet hoca'nın arkasında da aynı hissi yaşamış olabilirim, zira carrefour'dan şaşmaz'a inerken bir ara uçayazdım.

bu vesileyle, red bisiklet'ten bizim buradaki tren istasyonuna kadar olan 24-25 kmlik mesafeyi ortalama 24,39 km hızla, tam 1 saat 1 dakikada tamamladım. tabii bu bisikletin tekerinin döndüğü süre. aslında buna tekerin sabit durduğu ve dolayısıla aletin çalışmadığı süreyi de eklemek lazım, ama o süre 10 dakika toplam yaklaşık. mola vermeye fırsat olmadı adeta.

işte böyle sevgili günlük. molalarla birlikte 2 saatle başladığım, 1.5 saatle sürdürdüğüm kızılay-elvankent arasını bugün itibariyle 1 saat 10 dakikaya indirmiş bulundum. bu hızla veya biraz daha hızlı gidebildiğim süre boyunca otobüsten daha hızlı ulaşım sağlıyorum demektir, ki süper!

bu esnada bisikletin eksikleri gittikçe azalıyor. en son km sayacımı ve sele altı çantamı da aldıktan sonra, artık bagaj, büyük bagaj çantası, çamurluk, kışlık lastik gibi biraz daha mevsimlik ve uzun süreli ihtiyaçların dışında bir şey kalmadı gibi. ayın sonu gelmek bilmedi tabii bu arada ama olur o kadar, n'apalım...

şimdi yatayım da sabah erken kalkıp işe bisikletle giderim.

Pazartesi, Eylül 13, 2010

Bisiklet yazıları - 2

"Duran trafik, yavaş akan trafikten çok daha tehlikelidir. Yavaş akan trafikte de tehlike vardır, araçlar sağa ya da sola doğru aniden direksiyon kırabilirler, ama araçların hiç beklemediğiniz anda kapı açmaları bisiklet için daha büyük tehlikedir. Duran araçların kapılarının her an, herhangi bir nedenle açılabileceğini asla aklınızdan çıkarmayın."

son 1 hafta içinde buradaki 2 ayrı hatırlatmayı sallamadığım için 2 kaza yaptım. ilki hafifti, ikincide gidon L şeklini aldı, sağ bacağım L şeklini alamaz oldu, I olarak kaldı birkaç gün. aman diyeyim...

şu çogsel bir kitap bu arada, okuyun, çıktısını alın, elinizin altında bulundurun;

bir de hayatımın sözüyle -her ne kadar çok acı bir söz olsa da- tanıştım bugün:
"Get your priorities straight. No one ever said on his death bed, 'Gee, if I'd only spent more time at the office.'"-- Life's Little Instruction Book; H Jackson Brown

Cuma, Eylül 03, 2010

Bisiklet günlüğü

coşmuş bisiklet sevdamla bisikletime binmeye devam ediyorum. bu esnada da ilkler yaşamaya devam ediyorum. dün (1 eylül 2010) ilk defa yağmurda sürdüm. biraz kısa süre oldu, işten burcu'ya gidene kadardı sadece, ama iyice ıslanmama yetti o mesafe de. burcu'yu da alıp binecektik birlikte ama gel gör ki o bir kocag.tlü.

bugün (2 eylül 2010) de ilk kazamı yaptım bu sezonki! en son bundan yaklaşık 2 yıl önce bir kaza yaptığımda (aralarda kusursuz sürüşler sergilemedim, binmediğim için kaza yok) da bi' güzel gelmişti. biraz sapıkça olabilir ama böyle ufak tefek kazalar yapmayı seviyorum sanırım. yani geçen seferkinde de böyle çocukluğuma dönmüştüm. kolum sıyrılmış, annem pansuman yapıyo' falan. çok yarardım kafamı gözümü. kafamda hiç dikiş yok, ama ilkokulda en az 4-5 sefer yardığımı hatırlıyorum. biri okulun bahçesindeydi mesela 1. sınıfta. ayağım kayıp arkaya doğru düşmüştüm. biri oturduğumuz yerde arkadaşlarla oynarken. elinin ayarı olmayan biri beynimin pekmezini akıtmıştı attığı taşla. dizler sürekli yara bere içinde zaten. hele kayseri'de oturduğumuz sıralar, bisiklete yeni yeni binmeye başlamıştım ki, off... yani aslında bir çocuğa göre ekstra bir durum yok, ama bisiklet yaralanması bana hep o zamanları çağrıştırıyor işte. gerçi artık yavaş yavaş bir yetişkinlik dönemi bisiklet yara beresi portföyü de oluşmaya başladı ama, şimdilik baskın değil neyse ki.

bisikletçiye gidiyordum anıttepe'ye, red bisiklet'e, kumrular'dan geçerken olan oldu. sırtımda nereden baksan 5 kiloluk bir çanta (3 kilodan fazlası sırf laptop zaten), otobüs, dolmuş ve taksilerden fırsat bulduğumca ilerliyorum necatibey'e doğru. sağda sürekli park etmiş arabalar ve bekleyenler var. dikkatliyim, kapıları sürekli kontrol ediyorum açılan eden var mı diye. tetikteyim. derken, bir taksinin yanından geçerken "lan şimdiye kadar geride bıraktığım yüzlerce arabanın kapısı açılmadı beklenmedik şekilde, bu da açılmaz" dedim. dememle, havada geçirdiğim milisaniyeler boyunca istatistik biliminin orasına burasına sövmek suretiyle yere kapaklanmam bir oldu. kapı hafif aralandı, biraz frene bastım, ama hızlıydım yine. arkamdan da bir otobüs geliyor. sola doğru düşmemem lazım derken, sağa düşmek gibi bir seçeneğim zaten yok. hafif sola kırıp, frenlere asılmışım. özellikle de ön frene biraz fazla basmışım sanırım, ki o esnada ayaklarımı da yere atmış bulunduğum için bisiklet kıçıyla şaha kalktı. saatte 20 km hızla ilerleyen 100 kilonun momentumu da öyle az buz  bir şey değil. bu durumda haliyle ileri doğru hareketime devam ettim ama ön teker kilitlendiği için bisikletin kıçı üstüme doğru geldi, ben ileri doğru devam etmeye çalışırken bacaklarım gidona takıldı, atlayamadım, ve düştüm. sol bacağımı hafif kurtarmışım sanırım, sağ bacağımın üstüne, kafamı gözümü ve bilgisayarı vurmadan, nasıl olduysa oldukça yumuşak bir iniş yapmışım. sırt üstü dönüverdim. bir el uzandı, "bir şeyin var mı?" dedi, "yok abi, şurama kramp girdi, kalkarım sağ ol" dedim. sonra taksici indi geldi, neyse ki efendi bir insan imiş. "kardeş iyi misin?" dedi. diyalog şöyleydi özetle;

- (elini uzatarak) kardeş iyi misin?
+ iyiyim de, bi' arkana baksan be abi kapıyı açmadan?
- hep bakarım aslında da, görmemişim, bir anda gelmişsin.
+ bisikletle ne kadar bir anda gelebilirim ki ama?
- (tekrar uzanan el) haklısın, kusura bakma. iyi misin?
+ (destek alıp kalkarak) iyiyim iyiyim, sağ ol.

kalkınca hemen binip devam edebildim yoluma. kaskın önünü çok hafif vurmuşum sanırım. ama esas hayat kurtarıcı unsur eldivenlerim olmuş. her ne kadar her düşen insan gibi refleks olarak yere ellerimi koymuş olsam da ilk, hiçbir hasar yok. sağ bileğimde hafif bir ağrı sadece.

ilk eczaneye girdim, "pansuman için neye ihtiyacım var?" dedim. "neye ihtiyacın var?" dedi. sanırım anlamadı. "ufak bir yaraya pansuman yapmak için bir şeylere ihtiyacım var da, ne olduğunu bilmiyorum." saydı, "ver ver" dedim. pamuk, batticon, hidrofil sargı bezi, sargı bezi ve sterilize hidrofil gaz bezi verdi. hiç bakmadım bile, dedim bulunsun çantada. bir musibet bir kez daha bin nasihatten üstün olduğunu gösterdi bendenize böylece. şimdi baktım da, eşşeğin oğlunun verdiği hidrofil sargı bezi 2004'te üretilmiş ve son kullanma tarihi geçen yıl dolmuş. altı üstü bir bez, son kullanma tarihinde çürümüş de değil, gidip değiştirecek halim yok ama yani oeyh. bisikletçi süper bi' insan olduğu için içeride yıkattı sağ olsun, sonra ufak bir pansuman yaptım.

tandoğan kampüsü'nde sevdiceğimle biraz oturup tıkındıktan sonra, hava karardı ve soğudu, an'aneme doğru yola koyuldum. fiba 2010 maçı dağılıyormuş sanırım, (gerçi basketbol şampiyonasında üzerinde evet yazan bayraklı insanların ne işi var bilmiyorum ama?) deli gibi bir trafik vardı. spor salonundan döndüm, ana yoldan gidiyorum sağdan sağdan. derken g.tün biri geldi arabasıyla, önüme kırdı, aniden yavaşladı ve durdu. neden? çünkü alacağı insan tam o hizada duruyordu! neyse, hemen durduğu yerde bir trafik polisi vardı, beni gördü, onu gördü, olayı gördü ve "sen hiç önüne arkana bakmıyor musun?" diye sordu, ben geçtim devam ettim bu arada, tartışmaya başladılar, sonra bilmiyorum ne oldu. ama bir trafik polisinin, ankara gibi bir yerde bir bisikletli insanı dikkate almasına sevindim.

ileride trafik ışıkları var. tam oraya doğru ilerliyorum, biraz hızlıyım. yeşil yanıyor gittiğim yönde, daha da 36 saniye var. yaklaşık 10-15 küçükbaştan oluşan bir davar sürüsü atladı yola. ama fütursuzca. bakmadan. yani gerçekten, keçiler, davarlar, inekler, her türlü hayvan üzerine araç gelirken yoldan çekilir. üzerine araç gelirken yoldan çekilmeyen tek hayvan: insan! gerçi bisikleti araçtan saymadıklarından bu pek tabii, ama bu, durumu değiştirmiyor. birisi "bisiklet geliyor!" diye bağırdı, azıcık yol açtılar, geçerken de "ışıklara baksanıza!" dedim, arkamdan yüksek desibelli bir "laağğyn!"la başlayıp devam eden şeyler duydum, ben uzaklaştıkça ses azaldı ve bitti. burada da yine hatasız değilim, ama dün ön lambamı çalan g.tün suçu o da. 10 lira lan? çık yukarı vereyim çek git. bir de hiçbir zahmetten kaçınmamış, tornavidayla söküp hamuduyla götürmüş. belasını bulsun, ne diyeyim. dolayısıyla aman diyeyim, bisikletinizin ön ve arka lambası mutlaka olsun, her ikisini de, bisikletinizi başıboş bırakacağınız zaman çıkarıp atın cebinize, üşenmeyin.

derken, geldim an'aneme. artık biraz daha rahat sürüyorum şehir içinde, belki de ondan bu atlattığım kaza ve tehlikeler. 

günün özeti: kaskın, eldivenin, ön ve arka lambanın işlevlerini 1 gün içerisinde 3 farklı olayda gördüm. aman diyeyim...

Çarşamba, Ağustos 18, 2010

dünya küçük vesselam

sevgili günlük,


bir süredir yaşadığım tesadüfler hep aklıma "dünyanın ne kadar küçük" olduğunu getiriyor. elvankent'ten kızılay'a bisikletle geldiğim geçen cuma (13 ağustos) gününden beridir de bisikletin daha da küçülttüğünü düşündüm.


cuma akşam ivedik'e an'aneme dönerken tam metro istasyonun orada ters yönden giyimi kuşamı kaskı tam, yaşlıca bir amca geliyor idi. böyle zamanında vosvosçuların karşılaşınca selamlaştığı falan bir dönem vardı hani. veya ne bileyim, hala böyle kel alaka yerde aynı şehirden plakalı arabalar karşılaşınca bir selamlaşır. istem dışı olarak öyle bir selamlaştık amcayla. tanışmayız etmeyiz, ama bisikletliyiz. bi' değişik geldi. bütün bu anlattığım mesele bu yazıyı yazdığımdan daha kısa sürede oldu zaten. karşıdan geldi, selamlaştık yanımdan geçti. o benim yanımdan geçince ben de onun yanından geçmiş sayıldım tabii.


neyse, dün de sevgili dobidik burcu'yla bisikletini yaptıralım da iki tur binelim dedik. çok fena bisiklet gazı yayıyorum etrafıma. öyle böyle değil. kocag.tüme rağmen elvankent'ten gelebildiğimi duyan herkesi bir inanç kaplıyor ki sorma gitsin. bisikleti olanı, almayı düşününeni, almayı aklına soktuklarım (böyle deyince de küfür eder gibi oldu ama kusura bakmasınlar) falan... sonra eskiden bisiklete binen ama artık içi geçmiş olanları rehabilite etmeye de yarıyor bu gaz. meğer çevremde ne çok bisiklet seven insan varmış da ben farkında değilmişim! ki yani en sık görüştüğüm, en yakınımdaki insanlar. öyle arayıp cımbızla seçmiş de değilim.


bu arada benim elvankent'ten gelişim de yine bir gaz üstüne oldu. zaten bizim merhum grubun basçısı bilgehan bisikletçi bir insan, hayranlıkla seyrediyor idim. derken çalıştığım yere ara ara gelip giden doğu türkistanlı bir genç var, o da elmadağ'dan çıkıp kızılay'a bisikletle falan geliyor. geçen gün yine geldi, polonya'da gittiği kampta bulduğu bir bisikletle 150 km yol alıp almanya'ya geçmiş, onu falan anlattı. dibim düştü! bu olay geçen perşembe gerçekleşiyor işte. o günün akşamı gittim bisikletçiye, dedim "insanlık için az benim için çok yol katedicem, elvankent'ten kızılay'a gidicem, bana ne lazım?". hemen bir kask bir eldiven aldım, suluğum zaten var. heyecanla gittim eve, normalde kalktığımdan 2 saat erken kalkmam gerekmesine rağmen gece uyuyamadım, hepten sersem gibi kalktım sabah. çıktım yola, tahmin ettiğimden çok daha rahat oldu. 30 km yolu 2 saatte aldım. eskişehir yolu yerine çok daha az yokuşlu ve düz olan istanbul yolu'nu tercih ettim. 1 embesil kamyoncu dışında herhangi bir sıkıntı yaşamadım. ha, bir de sağa dönüş/bağlantı yolu olan yerlerde düz devam etme kısmı sıkıntı oldu. neyse, sonuçta geldim.


baktım aslında düşündüğüm kadar zor değilmiş, "lan dedim bu ivedik'ten kızılay'a sık sık yapılır ki?" ve geldim, iki gündür bisikletle buralardayım. 3. günümde resmen ciğerlerimin kolumun bacağımın biraz açıldığını hissediyorum.


bu esnada, o kadar mesafeden sonra kısa yollar kesmiyor gibi hissediyor insan artık. bu gazla, benim de çok fena bisiklet alasım geldi çevremdeki insanların yanında. çok güzel yol bisikletine çalan, uzun yolu rahat rahat kaldıracak hibrit bisikletler kestirdim gözüme. ama 1000 lira civarı olduğu için biraz daha düşünmem gerekiyor.


sonra düşündüm de, gerçekten bisiklet sürüşünden alacağım keyfi çok fark ettirecekse, neden olmasın? yani evet, karda kışta yağmurda çamurda şehir içinde çok çileli olur, dolayısıyla yılın yarısı pek binememem anlamına gelir ama yine de kalan yarısı için değer ya... yani daha az enerjiyle daha fazla yol, daha fazla keyif, daha fazla sürme isteği, gidilebilecek yerler açısından daha fazla alternatif vs. ha, bir yandan da sonbahar geldi zaten diyorum. bu iş yine bir anlık gaza ve göz kararmasına bakacak ya, hadi bakalım...


neyse, ne diyorduk? burcu'nun bisikleti yaptırmak için sözlük'ten birinin de önerdiği, anıttepe'de bir bisikletçiye gittik. hava falan basılıyor. yavrucağın giriş cümlesi "merhaba, tekerlerin havasıyla ilgili bir sorun var." idi. garibim o kadar uzak ki, böyle sofistike cümlelerle ayrıntılı biçimde ifade etme ihtiyacı hissediyor. adam havayı basıp şöyle bir kontrolden geçirirken, bir baktım kasklı bir amca geldi bisikletle, selamlaştık. sima tanıdık, ama ilk an çıkaramadım. sonra böyle kareler kareler... bi' an ivedik'e döndüm, bir daha baktım, tekrar döndüm. sonra dedim "ivedik tarafına gidiyor musunuz hiç bisikletle?" diye, "ivedik neresi oluyor?" dedi. aha dedim, her gördüğün kasklıyı o amca sanma. sonra "yenimahalle tarafı böyle, metro istasyonu falan" dedim. "haa" dedi, "normalde gitmiyorum o tarafa ama birkaç gün önce fotoğraf çekmeye gitmiştim, oradan dönüyordum. ben de hatırladım şimdi, ters yönden geliyordum hatta, tam o köprünün orada. ama o günkü bisiklet bu değildi, bunu da vermeyi düşünüyorum birine ama verecek kimseyi bulamadım". "hah!" dedim, "evet." böyle bir şaşkınlıkla sevindim anlamsızca (neden, gerçekten bilmiyorum). sonra işte yine bir 'dünya küçük' hissine büründüm. bisikleti bana ver, bi' sürü bisiklet isteyen insan var çevremde de diyemedim nedense.


işte böyle.. anlatacağım şu hikayenin arasına bir sürü bisiklet şeysi de sıkıştırdım bu vesileyle.


bi' ara da "perşembe akşamı bisikletçileri"yle de bisikletesim var.


son olarak da, vapur ve motorda ücretsizken, ido'nun deniz otobüslerinde 3 tl alınıyor imiş bisiklet için. bunun kaldırılmasını talep eden bir kampanya var pedalsesi'nde, ilgilenenler bakabilir;
http://www.pedalsesi.com/idoya/

Pazar, Haziran 13, 2010

zaman zaman

6 tam gün çalışmaya başlayalı beri (hakılberi), zaman ayırmak istediğim, zaman ayırmayı sevdiğim çok şeyden mahrum kalıyorum. haftanın 1 günü benim, geri kalan 6'sını kiralıyorum, 7'nin 1'ini de ne yapacağımı şaşırıyorum. hangi bir sevdiğime ayırsam, bilemiyorum. dinlenirsem, fiziken en rahatı oluyor zira dinlenmezsem zaten haftalar hiç bitmiyormuş gibi, birbirine bağlanıyormuş gibi oluyor. dinleneyim dersem de bu sefer boş boş geçiriyormuşum gibi geliyor.


salı günü 6 ayım doluyor. bu 6 ayın bilançosu şöyle;


- okunmayan birlerce kitap
- binilmeyen kilometrelerce bisiklet
- görüşülemeyen/doyulamayan bir sevdicek, iki ebeveyn, bir sürü eş dost arkadaş
- katılınamayan bir kongre
- gidilemeyen biri kitap, ikisi film, 3 festival
- yarım kalan 3 araştırma/çalışma
- bir gıdım ilerlemeyen tez
- aktarmalı bir uçuş hariç hiç gidilemeyen bir istanbul
- yazılamayan onlarca yazı
- oynanamayan bir sürü oyun
- ...


falan filan... yine de mutluyum gibiyim, bilemiyorum. ama bugün bisikleti bakıma götürme bahanesiyle toplam 30 km bisiklet sürdüm, her ne kadar şu an taze sünnetli bebe gibi yürüyo' olsam da, resmen kendime geldim. bütün bir pazarımı aldı mı, aldı. ama çok iyi geldi. onun için böyle bi' düşünce aldı beni. 2 günüm boş olsa, birinde hiç olmazsa biraz dinlensem öbüründe de şu ağır bilançoyu hafifletsem fena olmaz mı? bir yandan ne güzel olur derken, bir yandan da olmuyor işte. 


ayrıca bugün bir kere daha gördüm ki, bisiklet seven insan, süper insandır, candır! biri 60'ını aşmış, öbürü 50'lerinde iki bisikletçi amcayla lak lak yapmaktan yolda harcadığım kadar zamanı bisikletçide muhabbetle harcadım. bu esnada da gelsin dondurmalar, gitsin meyveler... teey tey! resmen eğlendim, bisikleti ve bisikletçiyi bi' kere daha sevdim yahu!


bu esnada, 60'ını aşmış abi muntazaman türkkonut'tan sıhhiye'ye işine bisikletle gidiyo'muş eskişehir yolu'ndan, dibim düştü! ben de kendisinin peşine takılıp gitmek istiyorum! gerçi eskişehir yolu'nun o yokuşlarını kaldırabilir miyim, bilmiyorum -çok da sanmıyorum- ama, ne kadar şahane olur adeta...


neyse ya, işte böyle bir şey...