Pazartesi, Mayıs 28, 2007

ya ben içerideyken dışarısı çok değişmiş, ya da sadece hayat çok daha güzel görünmeye başladı, bilemiyorum. dün meb -mert ekin burcu :p- olarak photoplay (potopiley) oynayalım dedik. daha doğrusu ekin dedi, biz de olur dedik. tam jeton alacaktık, amcanın biri gelip elime iki jeton tutuşturuverdi. "bu ne?" dercesine tutup kendisine şaşkın şaşkın bakarken "hediyem olsun" ifadesiyle baktı, gülümsedi. o da ağzını açmadı, biz de açmadık, ama o "buyrun fazla jetonum var" dedi, biz de "teşekkür ederiz ama niye?" dedik, o da "nedeni yok, içimden geldi.." dedi.. evet, ağzımızı açmadan konuştuk bunu. sonra doğal olarak -ne yazık ki- "allallaa? niye ki? kesin bu işte bi' bit yeniği var!" diye düşündük.. ama doğal olanın bu olmaması lazım değil mi? adam hepi topu 1 ytl (dört ekmek; yarım, hatta yer yer çeyrek paket sigara; iki şişe su) değerindeki iki jetonunu verdi bize.. sonunda da bi' bit yeniği çıkmadı, ama olsun.. niye yaptı ki? niye yapsındı ki durduk yere? deli miydi? bi' insanın durduk yere iyi bi' şey yapması için rahatsız/deli mi olması gerekirdi? belki rahatsız/deli biraz fazla olabilir, ama kesinlikle anormal olması gerektiğini söyleyebiliriz. çünkü normali nedir, kendin için, belki çevrendeki insanlar için varsındır, diğerleri, hele ki tanımadığın, hatta uzak durduğun insanlar için herhangi olumlu bir şey yapmana gerek yoktur. ne bileyim.. bunun anormal olmaması, bu kadar ufak/basit bi' şeyin insanı bunca düşünceye gark etmemesi gerekirdi, ama aksi pek mümkün değil sanırım. yine de olsun, allah o amcadan razı olsun, hala düşünüp sırıtıyorum. çok böyle sevgi kelebeği gibi hissettim kendimi, ama n'payım, hayat çok süper sürprizlerle dolu.. cumartesi de çiğdem bi' sürprizle geliyo'muş mesela =) acaba nedir nedir? bu arada cumartesi demişken, bana her gün cumartesi şu sıra :p

eveeeet.. iki atasözüyle son veriyorum bu garip yazıya da..

"bugünlük de bu kadar.. hoşçakalınız" - postacı atasözü

"ne dedim ben?" - ek$i atasözü

Cuma, Mayıs 25, 2007



"güzel günler bizi bekler eyvallah dersin olur biter.. güzel günler bizi bekler eyvallah dersin geçer gider.."



zor, garip, değişik, rahat, eğlenceli, sıkıcı, ilginç, anlamsız, boş, gereksiz, abuk, subuk, öğretici (kesinlikle! hem de fazlasıyla!) bir 156 gün geçirdim 12 aralık 2006-17 mayıs 2007 arasında.. aynen şarkıdaki gibi -mecburen- eyvallah dedim geçti gitti, beni beklediğini varsaydığım güzel günleri yaşıyorum artık! hayatımda belki de hiç bu kadar "neden?" diye sormamıştım. hindi gibi düşündüm durdum, zira o kadar boş(a) geçti ki zaman, düşünmek ve okumaktan başka yapacak bir şey yok gibiydi.. ama bütün aptallığı, anlamsızlığı bir yana, zaman gerçekten de çok hızlı geçti! her ne kadar başkaları bunu söyledikten sonra ardına bi' de "e tabi bi' de sana sormak lazım" diye ekleseler de, gerçekten hem benim için hem de başkaları için fazlasıyla hızlı geçti.. geçmiş daha doğrusu.. o kadar hızlı ki, fark etmemişim bile! neyse ki artık yeniden "insanlar"ın arasında, insan gibi yaşıyorum.. daha doğrusu yaşamaya çalışıyor, alışmak için yoğun bi' çaba sarf ediyorum.. 5 ay 5 gün süren half-orc'luk kursunu tamamladıktan sonra zor oluyor gerçi insan taklidi yapmak, ama neyse ki henüz tam olarak unutmamışım.. hadi benimki half-orc'luk kursuydu, ya 460 gün baştan aşağı aslan gibi bir orc kursu olsaydı? off.. fazlasıyla şanslıyım evet..

neyse ki yalnız da değildim bu 156 gün boyunca! 3 ailemin (biyolojik ailem renkmengiller, inanç'ım ve kb =) 3'ü de yanımdaydı ve 3'üne de öncelikle bütün olarak teşekkür ediyorum diğer bir sürü sevdiğim 'yanımda bulunan' insan gibi! annem-babam resmen benden fazla yaptılar benim yapmam gerekeni zaten.. bir abimler misafir oldu 'tükan'ıma, bi' anneannem, 'gugum!', teyzem, dayım, berk'im =) yemin törenine onlarla birlikte kalan, ve bu 156 günün en eğlenceli 2'sini yaşamamı sağlayan babuccu ve kılıç'ın da onlardan geri kalır yanı yoktu =) serdarocam ve çiğdem'in maille, mesajla ve mektupla 3 koldan verdiği gazla neredeyse daha uzun süre bitmesin isteyecektim, o derece başarılıydılar! sühan, gonca ve duygu üçlüsü hayatımda aldığım ennnn güzel sürprizlerden birini yaparak içimde firar edip, koşup sarılma isteği yarattı! onur, önder, can, b. ekin, k. ekin (eskiden futbolcular büyük/küçük diye ayrılırdı soyadı yerine :p), zilan, sedat, burcu, ayça (hoca ayça =), sinem a. da sürekli mektuplarıyla, mesajlarıyla, telefonlarıyla hayat/nefes verdiler bana! adalı'nın mektupları, telefonları, meltem'in uzuuuuun mailleri en hayattan bezdiğim anlarda yeniden hayata bağladı beni.. "doğru düzgün müzik dinlemezse ölür" hastalığına yakalandığım bir sırada da güven yetişti imdadıma bir dvd dolusu "doğru düzgün müzik" desteğiyle! derya samsun'dan katıldı yarışmamıza, mrs. watson teeee ingilterelerden; östürk bilkent'in çılgın ortamlarından, baar yer yer piskenderun'dan, yer yer ankara'dan, özlem de kpss kursundan =) çok riskli bir şey aslında böyle tek tek isim saymak-hele ki benim gibi balık hafızalı bir half-orc için-, ama bir çırpıda (evet, tam bir çırpıda!) aklıma gelen, beni orada yalnız bırakmayan herkese teşekkür etmek, minnetlerimi sunmak istedim! unuttuğum, atladığım birileri varsa da bunun hala kafamın tam olarak çalış(a)mıyor olmasından kaynaklandığını bildiğini varsayıyor, teşekkür etmekle birlikte özür de diliyorum..

güzel bir dönüş yaptım 'askeri tip apaçık cezaevi'nden 'tahliye'min ardından! aileme kavuştum en önce, sonra da fotoğraf makineme! ankara'ya ulaştığım akşam şebnem ferah beni karşılamaya gelmiş sağolsun, kırmadım, onu dinledim. hem odtü'ye kadar gitmişken samet teğmenime ( =) ), adalı'ya, yakup'a, levent'e, meral'e, hilal'e, gülnur'a, kerem'e de kavuşmuş oldum! bu arada konserde bi' şey fark ettim; "şebnem ferah" artık bi' kişiden çok, bir grubu temsil ediyo' gayet! yani gruplarda grubun elemanlarından birisi değişince aynı tadı alamazsın ya hani, şebnem ferah'ın da orkestrasında bi' değişiklik olsa eski tadı vermeyecekmiş gibi geldi o akşam. gerçi sonuçta şebnem ferah yani.. neyse. umuyorum ki deneyip görmemize gerek kalmaz, böyle seviyoruz biz onu/onları!

şebnem ferah'ın ertesi gününde de çocuklarıma ve kamusal başarı camiasına (çok gıcık bi kelime bu camia, ama çok içimden geldi birden) kavuştum! çocuklarla topumuzu oynadık, kamusal başarı insanlarıyla toplantımızı yaptık, biralarımızı içtik, fıstığımızı, patatesimizi, midye dolmamızı yedik ve işte o gün anladım gerçekten geri döndüğümü! hatta öyle ki, hiç gitmemişim gibi hissettim..

dönüşümün üzerinden 1 haftadan fazla bi' zaman geçti, ama hala eblek eblek sırıtıyorum etrafa bakıp bakıp. her neresi olursa olsun, sırf bulunduğum o yerde bulunabilmem bile mutlu ediyor şu anda çünkü. meğer ne güzel şeymiş özgürlük yahu! hele ki bir de sevdiğim insanlarla, sevdiğim bir yerlerde, sevdiğim bir şeyleri yapıyorsam kasılıp kalıyor yanaklarım en sırıtık haliyle.. "zafer sarhoşu" diye bir tabir var ya, "özgürlük sarhoşu" oldum ben de sanırım.. uyuşturulmuş/ilaçla uyutulmuş gibiyim, sersem gibiyim.. bir süre giyeceğim şeyden, yiyeceğim herhangi bir şeye kadar standardize/başkalarınca belirlenmiş bir şekilde yaşadığım için, otobüs veya tren'e binmek arasından seçim yaparken bile mutlu oluyorum. artık cebimden telefonumu çıkarırken de suçluluk duymuyorum, öğlene kadar fosur fosur uyurken de.. sudan uzak durup (veya kalıp) kuduz gibi de hissetmiyorum, araba kornası duyunca salyalarım da akmıyor -karavana arabası gelince, korna çalarak yemeğin geldiğini işaret ederdi de.. -!

dünyanın en kaygısız insanı olabilirim şu anda! kafamda gayet ufak bir boyutta "master işini n'apsam?" sorusu var, ve fakat başka bir soru olmadığı ve başvuru yapmayı düşündüğüm yerlerin başvurusu teee ağustos'ta olduğu için gayet rahatım en azından bir süre daha.. diğer sorunlarım "pazar günü pinhani'ye gitsem mi gitmesem mi?", "inanç'a mezunlar gününe gitsem mi?", "bir creative sbs 580 5+1 hoparlör korosu alsam mı?" tarzı şeyler.. sanırım bu üçünün de cevabı evet olacak sonunda ya, işte kendime sorun yaratıyorum n'apayım..

şimdilik geciken apdeytimi burada sonlandırıyorum.. yarın gideyim, bir katran, bir östürk, bir selçuk yüzü göreyim.. sonra gideyim bir ekin'le kafayı yiyeyim "n'apıcaz?" diye, sonra da ne bileyim, planlamadığım, hiç aklıma gelmemiş bir şey yapayım mesela? kim tutar beni be! -ilerleyen saat etkisini göstermeye başladı sanırsam-

bu arada son olarak da dün akşam kızılay'da derya'yı gördüğümde, emin olamadığım için nispeten sessiz bir şekilde 2 sefer "derya! derya!" diye seslenmemin ardından hayalkırıklığı içinde susmamla birlikte önümdeki "derya!" diye seslenen ve derya'nın bana bakmasını sağlayan ablaya da çok teşekkür etmek istiyorum. ben sandım ki derya'nın arkadaşı kendisi, ama derya da benim arkadaşım sanmış meğer =) o isimsiz kahramanın sayesinde iki dakika da olsa görüşebildik derya'yla.. süper bi' insanmış kendisi, tanımadığı bir insan için tanımadığı bir insana seslenerek tanımadığı iki insanı mes'ud etti.. sanırım ben yap(a)mazdım.. "bunda ne var ki?" diyenler olabilir, ama ben ki bir tetenek, ben ki bir badak -her ne kadar bu durumda tam olarak karşılamasa da-, ben ki bir ezik, eminim halimden anlayanlar da olacaktır :p sağolsun, varolsun o abla!

şimdi hemen gidip yatıyorum ve yatmadan da ardımda bu yazıyla birlikte paul eluard'a ait bir güzel şiir -bilenler için aynı zamanda da şarkı- ve şahsıma ait bir de fotoğraf bırakıyorum..


özgürlük


"okulda defterime
sırama ağaçlara
yazarım adını

okunmuş yapraklara
bembeyaz sayfalara
yazarım adını

yaldızlı imgelere
toplara tüfeklere
kralların tacına

en güzel gecelere
günün ak ekmeğine
yazarım adını

tarlalara ve ufka
kuşların kanadına
gölgede değirmene
yazarım

uyanmış patikaya
serilip giden yola
hınca hınç meydanlara
adını

ey özgürlük!

kapımın eşiğine
kabıma kacağıma
içimdeki aleve

camlarn oyununa
uyanık dudaklara
yazarım adını

yıkılmış evlerime
sönmüş fenerlerime
derdimin duvarına

arzu duymaz yokluğa
çırılçıplak yalnızlığa
yazarım adını

geri gelen sağlığa
geçen her tehlikeye
yazarım ben adını yazarım

bir sözün coşkusuyla
dönüyorum hayata
senin için doğmuşum haykırmaya

ey özgürlük!"


yeniden her şey aynı - 02:34

monotonluğa, aynılığa, bu kadar sevineceğim aklımın ucundan geçmezdi..