aslında yazılacak koccaaaa bir istanbul-zeytinli-akçay-assos raporu var, ama adı üstünde, "koccaaaa" bir rapor. onun için önden iştah açıcı olarak başka bir çift hikaye yazmak istiyorum, zira çok halim yok onu yazabilmek için. çok yorgunum hala..
öncelikle şunu hemen belirtmek istiyorum, "kaybolan güzellikler", "kaybolan değerler" tadındaki kalıplardan neffffffffret ediyorum. bunda evde en az 24 saat çalan -"daha fazla ne kadar çalabilir ki?" demeyin.. inanıyorum, babam biraz daha zorlarsa başarabilir daha fazlasını da :p- radyo bek'in de etkisi olabilir, bilemiyorum, ama bildiğim bir tek şey varsa o da hiç haz etmediğimdir.. böyle "kaybolan değerler.." temalı bir yazı olacağını düşünüyorsanız, yanılıyor olmanız muhtemel. aslında yanılmıyor da olabilirsiniz, bilemiyorum. zaten insanlığın öldüğüne inanmıyo'dum, onun için böyle duygu hezeyanlarına -hezeyan kelimesinin sözlük tanımları pek ilginçmiş- kapılmadım, ama yine de böyle bi' ebleh gülümseme yarattı son iki gün içinde yaşadığım iki olay.. işte 'bir/birkaç otostopçunun anılar';
dün, yükseklisans başvuruları için beytepe'ye gitmem gerekti. hacettepe üniversitesi'nin olmayasıca bölümümü barındıran kampüsü. atladım otobüse, indim beytepe köprüsü'nde.. oradan otostop çekerken sağolsun iki genç aldı beni.. kampüse çıkarken "nereye gideceksiniz hocam?" dedi, dedim "öğrenci işleri veya iibf ama size nere uygun olursa inebilirim.". "biz nacho'ya gideceğiz biyolojinin o tarafa." dedi, "tamam, uyar bana" dedim. sonra baktım dönmedi o tarafa, benim söylediğim yöne doğru gidiyo'. iki seçeneğimi ayıran yol ayrımında sordu "iibf mi, öğrenci işleri mi?" diye, şaşırdım bi'. "işte size ne taraf uyuyo'sa.." dedim tekrar. sonra "biz zaten geri döneceğiz, ikisine de bırakabilirim." diyince "o zaman ben ineyim burada" dedim. öğrenci işlerinin hemen oralar işte beytepe'yi bilenler için. teşekkür ettim, "insanlık ölmemiş yahu" dedim kendi kendime, yürüdüm..
bugün yine aynı otobüse binip, aynı yerde inip aynı şekilde otostop çekmeye başladım. biraz da uzunca bekledim şansıma, birkaç kişi daha geldi bu arada otostop çeken. bi tane mercedes içinde tonton bi tane amca, -tam böyle profesör kılıklı sevimli bi adam- geldi önümüzde durdu. ben bindim hemen, kapıya kadar da olsa kampüse kadar da olsa fark etmez deyu, diğerleri "kampüse mi hocam?" diye sordu, amca "evet" diyince bindiler. hareket edince "otobüsün yarı fiyatına götürürüm." dedi amca, güldük.. gülünce "ne gülüyo'sunuz? ben ciddiyim.." dedi hiç de inandırıcı olmayan bi' şekilde. adam o kadar tonton ki, ciddi olamaz yani o söylediğinde =) güldükten sonra "genelde fiyatı o kadar düşürmüyo'lar da, ondan şaşırdım ben" dedim, o güldü bu sefer. nizamiyeye geldik -nizamiyeden içeri eşşek kadar, belki birkaç kilometrelik bir yokuş var bu arada kampüse kadar. inince tekrar binmek gerekiyo' mutlaka-, önce "benden bu kadar.." dedi.. şaşırdık, çünkü kampüse çıkacağını söylemişti. e o profesör tipiyle de hiç şüphe etmemiştik. neyse, sonra "içeri alırlar mı bandrolsüz?" diye sordu. bizimle aynı yanılgıya güvenlik elemanlarının da düşeceğini tahmin ederek "bi' selam verip geçerseniz öğretim üyesi gibi, bi' şey demezler." dedik. tam girerken durdurdu güvenlik, "aha.." dedik hep birlikte, ama meğer ters yönden gelen bi' inşaat makinesi yüzünden durdurmuş. o alet geçince amca selamını verdi, güvenlik de selam edip yol verdi. hepimizde bir tebessüm.. "bir hayır yaptım, tam yapayım bari.." dedi amca ve yokuşu çıkmaya başladık. çıkınca "girişe nasıl dönebilirim?" diye sordu, tarif ettik "şurdan u dönüp şöyle.." diye, ve attı bizi, döndü gitti. bi' kere daha ne kadar şahane insanların var olduğunu fark ettim böylece..
bu arada arabadan inince, öğrenci işlerinin oraya kadar biriyle muhabbet ettik de, gebze'de oturuyormuş. inanç'ta okuduğumu söyleyince "sen yanlış yerdesin o zaman abi? onlar böyle çok üstün yetenekli falan insanlar değil mi, burada ne işin var?" dedi, dumura uğradım. öncelikle inanç'ı tanıyan birisi olduğu için şaşırdım -ki gebze'de oturduğu için normal bi' şey bu belki de-. ikinci olarak da inanç öğrencilerini tanımlama şekli şok etti beni. "böyle çok üstün yetenekli falan insanlar değil mi, burada ne işin var?".. anamanamanam.. kendimi süpermen hissettim birden, uçacak gibi oldum sanki. o ne be? süper kahraman mıyız lan? ya da böyle hepimizin jonglör, trapez, ip cambazı, aslan terbiyecisi falan olmamızı mı bekliyo'du? biraz şanslı da olsak insanız hepi topu :p
iki gündür neden kampüse gittiğime de deyineyim özetle; yükseklisans başvuruları için.. referans almaya çalışıyorum bi' yandan, bi' yandan transkript, bi' yandan onun 100'lük sisteme dönüşmüş hali falan filan.. ha, n'oldu, transkriptleri ve 100'lük sistem işini hallettim, referansı da %50 oranında hallettim, kaldı bi' %50 referans ve noter onayları. noter ne kadar itekleyecek, çok merak ediyorum..
işte böyle.. zeytinli odaklı gezi ve melih gö*çek odaklı ankara hariç son gelişmeler böyle..3 vakte kadar gelirim yine geri kalanı için de..
bu arada bugün de lost'un 1. sezonunu bitirdim.. bi' alkışı hak ettim sanırsam :p
esen kalın..

"kaybolan değerler sokağına sapın, unutulmuş güzellikler apartmanı..." (yaklaşık olarak böyle bi' şeydi) - radyo bek cingılı
"sevgiliniz, dostunuz, yakın arkadaşınız.. fm 89.5, radyo bek.." - radyo bek cingılı #2 (bunu her duyduğumda kendimi küfür etmekten alıkoyamıyorum nedense.. sen kimsin lan? hadi ordan..)
"geçmişten günümüze tüm güzellikler, içimize işleyen melodiler radyo bek'te.." radyo bek cingılı #3
"bu gece miraç kandili, herkesi yağmur için duaya davet ediyorum. inanmayanlar hariç." - i. melih gö*çek (tam olarak şu an söyledi. ben yukarıdaki cingılı yazarken. su tartışması yaptığı bi' programın sonunda. a-ferin! saat 22:12)
