hayat işte... etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
hayat işte... etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Cuma, Ağustos 10, 2007

insanlık ölmemiş :p

aslında yazılacak koccaaaa bir istanbul-zeytinli-akçay-assos raporu var, ama adı üstünde, "koccaaaa" bir rapor. onun için önden iştah açıcı olarak başka bir çift hikaye yazmak istiyorum, zira çok halim yok onu yazabilmek için. çok yorgunum hala..

öncelikle şunu hemen belirtmek istiyorum, "kaybolan güzellikler", "kaybolan değerler" tadındaki kalıplardan neffffffffret ediyorum. bunda evde en az 24 saat çalan -"daha fazla ne kadar çalabilir ki?" demeyin.. inanıyorum, babam biraz daha zorlarsa başarabilir daha fazlasını da :p- radyo bek'in de etkisi olabilir, bilemiyorum, ama bildiğim bir tek şey varsa o da hiç haz etmediğimdir.. böyle "kaybolan değerler.." temalı bir yazı olacağını düşünüyorsanız, yanılıyor olmanız muhtemel. aslında yanılmıyor da olabilirsiniz, bilemiyorum. zaten insanlığın öldüğüne inanmıyo'dum, onun için böyle duygu hezeyanlarına -hezeyan kelimesinin sözlük tanımları pek ilginçmiş- kapılmadım, ama yine de böyle bi' ebleh gülümseme yarattı son iki gün içinde yaşadığım iki olay.. işte 'bir/birkaç otostopçunun anılar';

dün, yükseklisans başvuruları için beytepe'ye gitmem gerekti. hacettepe üniversitesi'nin olmayasıca bölümümü barındıran kampüsü. atladım otobüse, indim beytepe köprüsü'nde.. oradan otostop çekerken sağolsun iki genç aldı beni.. kampüse çıkarken "nereye gideceksiniz hocam?" de
di, dedim "öğrenci işleri veya iibf ama size nere uygun olursa inebilirim.". "biz nacho'ya gideceğiz biyolojinin o tarafa." dedi, "tamam, uyar bana" dedim. sonra baktım dönmedi o tarafa, benim söylediğim yöne doğru gidiyo'. iki seçeneğimi ayıran yol ayrımında sordu "iibf mi, öğrenci işleri mi?" diye, şaşırdım bi'. "işte size ne taraf uyuyo'sa.." dedim tekrar. sonra "biz zaten geri döneceğiz, ikisine de bırakabilirim." diyince "o zaman ben ineyim burada" dedim. öğrenci işlerinin hemen oralar işte beytepe'yi bilenler için. teşekkür ettim, "insanlık ölmemiş yahu" dedim kendi kendime, yürüdüm..

bugün yine aynı otobüse binip, aynı yerde inip aynı şekilde otostop çekmeye başladım. biraz da uzunca bekledim şansıma, birkaç kişi daha geldi bu arada otostop çeken. bi tane mercedes içinde tonton bi tane amca, -tam böyle profesör kılıklı sevimli bi adam- geldi önümüzde durdu. ben bindim hemen, kapıya kadar da olsa kampüse kadar da olsa fark etmez deyu, diğerleri "kampüse mi hocam?" diye sordu, amca "evet" diyince bindiler. hareket edince "otobüsün yarı fiyatına götürürüm." dedi amca, güldük.. gülünce "ne gülüyo'sunuz? ben ciddiyim.." dedi hiç de inandırıcı olmayan bi' şekilde. adam o kadar tonton ki, ciddi
olamaz yani o söylediğinde =) güldükten sonra "genelde fiyatı o kadar düşürmüyo'lar da, ondan şaşırdım ben" dedim, o güldü bu sefer. nizamiyeye geldik -nizamiyeden içeri eşşek kadar, belki birkaç kilometrelik bir yokuş var bu arada kampüse kadar. inince tekrar binmek gerekiyo' mutlaka-, önce "benden bu kadar.." dedi.. şaşırdık, çünkü kampüse çıkacağını söylemişti. e o profesör tipiyle de hiç şüphe etmemiştik. neyse, sonra "içeri alırlar mı bandrolsüz?" diye sordu. bizimle aynı yanılgıya güvenlik elemanlarının da düşeceğini tahmin ederek "bi' selam verip geçerseniz öğretim üyesi gibi, bi' şey demezler." dedik. tam girerken durdurdu güvenlik, "aha.." dedik hep birlikte, ama meğer ters yönden gelen bi' inşaat makinesi yüzünden durdurmuş. o alet geçince amca selamını verdi, güvenlik de selam edip yol verdi. hepimizde bir tebessüm.. "bir hayır yaptım, tam yapayım bari.." dedi amca ve yokuşu çıkmaya başladık. çıkınca "girişe nasıl dönebilirim?" diye sordu, tarif ettik "şurdan u dönüp şöyle.." diye, ve attı bizi, döndü gitti. bi' kere daha ne kadar şahane insanların var olduğunu fark ettim böylece..

bu arada arabadan inince, öğrenci işlerinin oraya kadar biriyle muhabbet ettik de, gebze'de oturuyormuş. inanç'ta okuduğumu söyleyince "sen yanlış yerdesin o zaman abi? onlar böyle çok üstün yetenekli falan insanlar değil mi, burada ne işin var?" dedi, dumura uğradım. öncelikle inanç'ı tanıyan birisi olduğu için şaşırdım -ki gebze'de oturduğu için normal bi' şey bu belki de-. ikinci olarak da inanç öğrencilerini tanımlama şekli şok etti beni. "böyle çok üstün yetenekli falan insanlar değil mi, burada ne işin var?".. anamanamanam.. kendimi süpermen hissettim birden, uçacak gibi oldum sanki. o ne be? süper kahraman mıyız lan? ya da böyle hepimizin jonglör, trapez, ip cambazı, aslan terbiyecisi falan olmamızı mı bekliyo'du? biraz şanslı da olsak insanız hepi topu :p

iki gündür neden kampüse gittiğime de deyineyim özetle; yükseklisans başvuruları için.. referans almaya çalışıyorum bi' yandan, bi' yandan transkript, bi' yandan onun 100'lük sisteme dönüşmüş hali falan filan.. ha, n'oldu, transkriptleri ve 100'lük sistem işini hallettim, referansı da %50 oranında hallettim, kaldı bi' %50 referans ve noter onayları. noter ne kadar itekleyecek, çok merak ediyorum..


işte böyle.. zeytinli odaklı gezi ve melih gö*çek odaklı ankara hariç son gelişmeler böyle..3 vakte kadar gelirim yine geri kalanı için de..

bu arada bugün de lost'un 1. sezonunu bitirdim.. bi' alkışı hak ettim sanırsam :p

esen kalın..


"kaybolan değerler sokağına sapın, unutulmuş güzellikler apartmanı..." (yaklaşık olarak böyle bi' şeydi) - radyo bek cingılı

"sevgiliniz, dostunuz, yakın arkadaşınız.. fm 89.5, radyo bek.." - radyo bek cingılı #2
(bunu her duyduğumda kendimi küfür etmekten alıkoyamıyorum nedense.. sen kimsin lan? hadi ordan..)

"geçmişten günümüze tüm güzellikler, içimize işleyen melodiler radyo bek'te.." radyo bek cingılı #3

"bu gece miraç kandili, herkesi yağmur için duaya davet ediyorum. inanmayanlar hariç." - i. melih gö*çek (tam olarak şu an söyledi. ben yukarıdaki cingılı yazarken. su tartışması yaptığı bi' programın sonunda. a-ferin! saat 22:12)

Pazartesi, Mayıs 28, 2007

ya ben içerideyken dışarısı çok değişmiş, ya da sadece hayat çok daha güzel görünmeye başladı, bilemiyorum. dün meb -mert ekin burcu :p- olarak photoplay (potopiley) oynayalım dedik. daha doğrusu ekin dedi, biz de olur dedik. tam jeton alacaktık, amcanın biri gelip elime iki jeton tutuşturuverdi. "bu ne?" dercesine tutup kendisine şaşkın şaşkın bakarken "hediyem olsun" ifadesiyle baktı, gülümsedi. o da ağzını açmadı, biz de açmadık, ama o "buyrun fazla jetonum var" dedi, biz de "teşekkür ederiz ama niye?" dedik, o da "nedeni yok, içimden geldi.." dedi.. evet, ağzımızı açmadan konuştuk bunu. sonra doğal olarak -ne yazık ki- "allallaa? niye ki? kesin bu işte bi' bit yeniği var!" diye düşündük.. ama doğal olanın bu olmaması lazım değil mi? adam hepi topu 1 ytl (dört ekmek; yarım, hatta yer yer çeyrek paket sigara; iki şişe su) değerindeki iki jetonunu verdi bize.. sonunda da bi' bit yeniği çıkmadı, ama olsun.. niye yaptı ki? niye yapsındı ki durduk yere? deli miydi? bi' insanın durduk yere iyi bi' şey yapması için rahatsız/deli mi olması gerekirdi? belki rahatsız/deli biraz fazla olabilir, ama kesinlikle anormal olması gerektiğini söyleyebiliriz. çünkü normali nedir, kendin için, belki çevrendeki insanlar için varsındır, diğerleri, hele ki tanımadığın, hatta uzak durduğun insanlar için herhangi olumlu bir şey yapmana gerek yoktur. ne bileyim.. bunun anormal olmaması, bu kadar ufak/basit bi' şeyin insanı bunca düşünceye gark etmemesi gerekirdi, ama aksi pek mümkün değil sanırım. yine de olsun, allah o amcadan razı olsun, hala düşünüp sırıtıyorum. çok böyle sevgi kelebeği gibi hissettim kendimi, ama n'payım, hayat çok süper sürprizlerle dolu.. cumartesi de çiğdem bi' sürprizle geliyo'muş mesela =) acaba nedir nedir? bu arada cumartesi demişken, bana her gün cumartesi şu sıra :p

eveeeet.. iki atasözüyle son veriyorum bu garip yazıya da..

"bugünlük de bu kadar.. hoşçakalınız" - postacı atasözü

"ne dedim ben?" - ek$i atasözü

Cumartesi, Ağustos 19, 2006

18 ağustos 2006 - askerlik işlemlerimi yaptım bugün. a-ferin bana.. çok garip bir şey yoktu, gittim, hallettim ve döndüm. gudik bi sağlık muayenesi yaptılar en garibinden; "donunuza kadar soyunun, tartının üstüne çıkın, inin ve gelin yazdırın." komutu veren, ve tartıdan indikten sonra her biri ayrı imza atıp kaşe basan tam 6 tane adam vardı. 7 senelik bi' yatılı okul hayatından sonra, başka insanların karşısında soyunmak falan pek normal geldi bana ama birkaç kişi hala orasını burasını kapatma çabasındaydı anadan doğma olmamasına rağmen.. aklıma inanç'ta kampın ilk günü geldi. utku vardı, katran vardı odada, onları hatırlıyorum, diğerlerini maalesef.. serkan vardı sanırım bir de. hepimiz dolaplara girip soyunup giyinmeye çalışmıştık ilk gün. sonra orta yerde giyinen bir adet utku adeta bir devrim yaptı ve hepimiz dolaplarımızdan çıktık :p gerçi bu dolaptan çıkma eylemi ingilizceye çevirince yanlış anlaşılabilir mazallah, ama hiç gerek yok çevirmeye etmeye, gerçek anlamında türkçe olarak kullandım burada. resmen çıktık dolaplardan ve dışarıda işkence çekmeden üst baş değişimine gittik. allah utku'dan razı olsun. ha sonra utku maşallah olayı genişletip okul koridorlarına da taşıdı da, neyse ki kimse örnek almadı..



bu arada bir de askerlik şubesinde komando olma sevdasıyla yanıp tutuşan bir tombik vardı. benden biraz uzun, benden biraz geniş bir insandı kendisi ve herkesin mesaiyi bitirip çıkmış olmasına rağmen tükanda kalan son memura yalvarıyordu "ben komando olucam!" diye. teyzem de bütün iyi niyetiyle, "bak, senin iyiliğin için söylüyorum, olamazsın, yapamazsın, zorlama." diye. gerçekten de beni de 28. madde a grubu arızalı diye damgaladılar kemiklerim ve diğer kemiklerim kadar olmasın leğen kemiğim de biraz iri olduğu için :p boy-kilo orantısızlığı olanlara böyle bir arızalı damgası vurup, komando olmalarını zorlaştırıyorlarmış -allah razı olsun-. işte o delikanlı da daha çabalayacak gibiydi, bilemiyorum ben ayrıldıktan sonra oraları yaktı mı..



pazartesi akşam saat 23:30'da atılım durağı'ndan F1 için yola çıkıyoruz! alper de geliyor intervention olarak. böyle intervention falan diyerek iyice F1'i, hakemliği, işin tekniğini kaptığımı sanmanızı sağlayabildim umarım. başka hiçbir şekilde sağlayamam bunu çünkü :p ben vatani fireman'lik görevimi icra edeceğim F1'de. bütün yangınlar benden sorulacak.. heyt be! yalnız federasyon duymasın, o şumaher önümde yanmaya başlarsa ıslık çalarak bulutlara bakmaya başlarım, çişim geldi der tuvalete koşarım, tüpün güvenlik pimini çekmeden sıkmaya çalışır "tüh olmuyor" ifadesi takınırım, hiç karışmam..



işte hayat böyle sevgili günlük.. bugünü de geride bıraktık, önümüzdeki günlere bakacağız.. bakıyoruuuz, baaaak-tık! hadi ii geceler..



19 ağustos 2006 - cumartesi


saat - 01:35