inanç etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
inanç etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Cuma, Ağustos 10, 2007

insanlık ölmemiş :p

aslında yazılacak koccaaaa bir istanbul-zeytinli-akçay-assos raporu var, ama adı üstünde, "koccaaaa" bir rapor. onun için önden iştah açıcı olarak başka bir çift hikaye yazmak istiyorum, zira çok halim yok onu yazabilmek için. çok yorgunum hala..

öncelikle şunu hemen belirtmek istiyorum, "kaybolan güzellikler", "kaybolan değerler" tadındaki kalıplardan neffffffffret ediyorum. bunda evde en az 24 saat çalan -"daha fazla ne kadar çalabilir ki?" demeyin.. inanıyorum, babam biraz daha zorlarsa başarabilir daha fazlasını da :p- radyo bek'in de etkisi olabilir, bilemiyorum, ama bildiğim bir tek şey varsa o da hiç haz etmediğimdir.. böyle "kaybolan değerler.." temalı bir yazı olacağını düşünüyorsanız, yanılıyor olmanız muhtemel. aslında yanılmıyor da olabilirsiniz, bilemiyorum. zaten insanlığın öldüğüne inanmıyo'dum, onun için böyle duygu hezeyanlarına -hezeyan kelimesinin sözlük tanımları pek ilginçmiş- kapılmadım, ama yine de böyle bi' ebleh gülümseme yarattı son iki gün içinde yaşadığım iki olay.. işte 'bir/birkaç otostopçunun anılar';

dün, yükseklisans başvuruları için beytepe'ye gitmem gerekti. hacettepe üniversitesi'nin olmayasıca bölümümü barındıran kampüsü. atladım otobüse, indim beytepe köprüsü'nde.. oradan otostop çekerken sağolsun iki genç aldı beni.. kampüse çıkarken "nereye gideceksiniz hocam?" de
di, dedim "öğrenci işleri veya iibf ama size nere uygun olursa inebilirim.". "biz nacho'ya gideceğiz biyolojinin o tarafa." dedi, "tamam, uyar bana" dedim. sonra baktım dönmedi o tarafa, benim söylediğim yöne doğru gidiyo'. iki seçeneğimi ayıran yol ayrımında sordu "iibf mi, öğrenci işleri mi?" diye, şaşırdım bi'. "işte size ne taraf uyuyo'sa.." dedim tekrar. sonra "biz zaten geri döneceğiz, ikisine de bırakabilirim." diyince "o zaman ben ineyim burada" dedim. öğrenci işlerinin hemen oralar işte beytepe'yi bilenler için. teşekkür ettim, "insanlık ölmemiş yahu" dedim kendi kendime, yürüdüm..

bugün yine aynı otobüse binip, aynı yerde inip aynı şekilde otostop çekmeye başladım. biraz da uzunca bekledim şansıma, birkaç kişi daha geldi bu arada otostop çeken. bi tane mercedes içinde tonton bi tane amca, -tam böyle profesör kılıklı sevimli bi adam- geldi önümüzde durdu. ben bindim hemen, kapıya kadar da olsa kampüse kadar da olsa fark etmez deyu, diğerleri "kampüse mi hocam?" diye sordu, amca "evet" diyince bindiler. hareket edince "otobüsün yarı fiyatına götürürüm." dedi amca, güldük.. gülünce "ne gülüyo'sunuz? ben ciddiyim.." dedi hiç de inandırıcı olmayan bi' şekilde. adam o kadar tonton ki, ciddi
olamaz yani o söylediğinde =) güldükten sonra "genelde fiyatı o kadar düşürmüyo'lar da, ondan şaşırdım ben" dedim, o güldü bu sefer. nizamiyeye geldik -nizamiyeden içeri eşşek kadar, belki birkaç kilometrelik bir yokuş var bu arada kampüse kadar. inince tekrar binmek gerekiyo' mutlaka-, önce "benden bu kadar.." dedi.. şaşırdık, çünkü kampüse çıkacağını söylemişti. e o profesör tipiyle de hiç şüphe etmemiştik. neyse, sonra "içeri alırlar mı bandrolsüz?" diye sordu. bizimle aynı yanılgıya güvenlik elemanlarının da düşeceğini tahmin ederek "bi' selam verip geçerseniz öğretim üyesi gibi, bi' şey demezler." dedik. tam girerken durdurdu güvenlik, "aha.." dedik hep birlikte, ama meğer ters yönden gelen bi' inşaat makinesi yüzünden durdurmuş. o alet geçince amca selamını verdi, güvenlik de selam edip yol verdi. hepimizde bir tebessüm.. "bir hayır yaptım, tam yapayım bari.." dedi amca ve yokuşu çıkmaya başladık. çıkınca "girişe nasıl dönebilirim?" diye sordu, tarif ettik "şurdan u dönüp şöyle.." diye, ve attı bizi, döndü gitti. bi' kere daha ne kadar şahane insanların var olduğunu fark ettim böylece..

bu arada arabadan inince, öğrenci işlerinin oraya kadar biriyle muhabbet ettik de, gebze'de oturuyormuş. inanç'ta okuduğumu söyleyince "sen yanlış yerdesin o zaman abi? onlar böyle çok üstün yetenekli falan insanlar değil mi, burada ne işin var?" dedi, dumura uğradım. öncelikle inanç'ı tanıyan birisi olduğu için şaşırdım -ki gebze'de oturduğu için normal bi' şey bu belki de-. ikinci olarak da inanç öğrencilerini tanımlama şekli şok etti beni. "böyle çok üstün yetenekli falan insanlar değil mi, burada ne işin var?".. anamanamanam.. kendimi süpermen hissettim birden, uçacak gibi oldum sanki. o ne be? süper kahraman mıyız lan? ya da böyle hepimizin jonglör, trapez, ip cambazı, aslan terbiyecisi falan olmamızı mı bekliyo'du? biraz şanslı da olsak insanız hepi topu :p

iki gündür neden kampüse gittiğime de deyineyim özetle; yükseklisans başvuruları için.. referans almaya çalışıyorum bi' yandan, bi' yandan transkript, bi' yandan onun 100'lük sisteme dönüşmüş hali falan filan.. ha, n'oldu, transkriptleri ve 100'lük sistem işini hallettim, referansı da %50 oranında hallettim, kaldı bi' %50 referans ve noter onayları. noter ne kadar itekleyecek, çok merak ediyorum..


işte böyle.. zeytinli odaklı gezi ve melih gö*çek odaklı ankara hariç son gelişmeler böyle..3 vakte kadar gelirim yine geri kalanı için de..

bu arada bugün de lost'un 1. sezonunu bitirdim.. bi' alkışı hak ettim sanırsam :p

esen kalın..


"kaybolan değerler sokağına sapın, unutulmuş güzellikler apartmanı..." (yaklaşık olarak böyle bi' şeydi) - radyo bek cingılı

"sevgiliniz, dostunuz, yakın arkadaşınız.. fm 89.5, radyo bek.." - radyo bek cingılı #2
(bunu her duyduğumda kendimi küfür etmekten alıkoyamıyorum nedense.. sen kimsin lan? hadi ordan..)

"geçmişten günümüze tüm güzellikler, içimize işleyen melodiler radyo bek'te.." radyo bek cingılı #3

"bu gece miraç kandili, herkesi yağmur için duaya davet ediyorum. inanmayanlar hariç." - i. melih gö*çek (tam olarak şu an söyledi. ben yukarıdaki cingılı yazarken. su tartışması yaptığı bi' programın sonunda. a-ferin! saat 22:12)

Perşembe, Temmuz 12, 2007

inanç gecesi

inanç'la ilgili attığım her başlık, yazdığım her kelime öbeği böyle bi' "huzura doğru", "gönül gözü" havası yaratıyo' sanki. öyle kendi kendime eğleniyorum işte ben de..

salı gecesi adalı-meral-hilal komedi/yemek üçlüsünün evindeydik. kalıcı olarak ben, üstüntaşlardan serdar, kulaksızlardan serkan, yakup, adalı-meral-hilal ve geçici olarak nilgün ve murat. "fahri inançlı" hilal'in dışında 4 adet 1. mezun, 2 adet 2. mezunun yanında 3. mezunları temsilen de bendeniz bulunmaktaydım. beynimin zonklamasıyla başlayıp, ara verip, ertesi gün beynimin zonklamasıyla sonuçlanmış bir gece olsa da, çok şahane bi' oldu adeta.. şöyle bi' düşündüm, "adalı-meral çalışan insanlar, e hilal de çalışıyo' gibi, iki laflarız, 12, bilemedin 1'de yatarız. hatta başım ağrıyo', ben belki de daha erken yatarım.." diye kendi kendime, ama olay çok farklı gelişti. çok uzun zamandır böyle dakikalarca yarım yarım yarılarak güldüğümü hatırlamıyorum. o derece! biranın su olup aktığı geceye damgasını vuran inançça ünlü "meddah meral" -
donald duck gibi oldu böyle de ya, idare etsin artık canım =) - sağolsun, ne baş ağrısı kaldı ne bi' şey.. sadece biraz midem kötü oldu sanki :p serkan ve gitar da zaten bir arada olunca hayat harika oluyo'.. çok süperdi ya.. en son saat 4 gibiydi, sızan serdar ve giden murat'la nilgün dışında herkes böyle gülücükler saçıyo'du etrafa.. hilal de bana odasının balkona açılan kapısını açtı zaten sağolsun, inanç'ta terasta yattığımdan beri ilk defa apaçık havada yattım! en son zeytinli'de yaklaşmıştım buna çadırda yatarak, ama sadece yaklaşmıştım işte. böyle dıpdışarıda uyumak bambaşka. evet, güneş omurilik soğanıma odaklanıp bütün sinir sistemime işledi, sabah 7-8 gibi uyandım güneş yüzünden ve hafiften gölge olmaya başlayan duvara yapışıp uyumaya çalıştım biraz daha, ama olsun, yine de çok güzeldi.

hala durup durup gülüyorum ya.. iyi ki gelmişsin serkan ve iyi ki varsınız hepiniz! -
bu arada geceden birkaç fotoğraf hem yazı içindeki linklerde, topluca da burada-

sözleri saygıdeğer yazar ve türkçe örtmenimiz mehmet güler'e, müziği saygıdeğer bestekar ve müzik örtmenimiz özen şekercioğlu'na ait bir kürdili hicazkar eserle.. şaka şaka.. söz ve müziği bu insanlara ait inanç lisesi marşı'yla huzurlarınızdan ayrılıyorum.. live earth yazacağım ben hala di' mi?


biz inanç liseliyiz çalıştıkça coşarız
alnımızda bilgiler aydınlığa koşarız.
Okulların içinde en seçkin okulumuz
aydınlık geleceğe açılıyor yolumuz.
bilim sanat eriyiz biz inanç liseliyiz...

beste: özen şekercioğlu
güfte: mehmet güler

Perşembe, Haziran 07, 2007

başlıksız

kb şenliği, ankara'ya gelen kb ekibi, dürüm sarayı'ndaki yemek, bir grup "inanç'lı" insanla çin lokantası ziyafeti -hayatımın yemekten ibaret olduğunu hissettim bi' an-, ve daha yazacak bir sürü şey var, ama nedense şu sıra hiç yazasım gelmiyo'. ne doğru düzgün bi' mail, ne bi' şey yazdım, canım istemiyo'. söylemek istediğim bir tek şey varsa o da bu gece tirene binip önce istanbul'a (yarın sabah), sonra inanç'a (yarın akşam), sonra da tekrar istanbul'a (pazar -muhtemelen sabah-) gidecek olduğumdur. diğerleriyle ilgili de fazla zaman geçmeden yazmak istiyorum, ama bakalım..
çantamı toplayayım ben.

Cumartesi, Ağustos 19, 2006

18 ağustos 2006 - askerlik işlemlerimi yaptım bugün. a-ferin bana.. çok garip bir şey yoktu, gittim, hallettim ve döndüm. gudik bi sağlık muayenesi yaptılar en garibinden; "donunuza kadar soyunun, tartının üstüne çıkın, inin ve gelin yazdırın." komutu veren, ve tartıdan indikten sonra her biri ayrı imza atıp kaşe basan tam 6 tane adam vardı. 7 senelik bi' yatılı okul hayatından sonra, başka insanların karşısında soyunmak falan pek normal geldi bana ama birkaç kişi hala orasını burasını kapatma çabasındaydı anadan doğma olmamasına rağmen.. aklıma inanç'ta kampın ilk günü geldi. utku vardı, katran vardı odada, onları hatırlıyorum, diğerlerini maalesef.. serkan vardı sanırım bir de. hepimiz dolaplara girip soyunup giyinmeye çalışmıştık ilk gün. sonra orta yerde giyinen bir adet utku adeta bir devrim yaptı ve hepimiz dolaplarımızdan çıktık :p gerçi bu dolaptan çıkma eylemi ingilizceye çevirince yanlış anlaşılabilir mazallah, ama hiç gerek yok çevirmeye etmeye, gerçek anlamında türkçe olarak kullandım burada. resmen çıktık dolaplardan ve dışarıda işkence çekmeden üst baş değişimine gittik. allah utku'dan razı olsun. ha sonra utku maşallah olayı genişletip okul koridorlarına da taşıdı da, neyse ki kimse örnek almadı..



bu arada bir de askerlik şubesinde komando olma sevdasıyla yanıp tutuşan bir tombik vardı. benden biraz uzun, benden biraz geniş bir insandı kendisi ve herkesin mesaiyi bitirip çıkmış olmasına rağmen tükanda kalan son memura yalvarıyordu "ben komando olucam!" diye. teyzem de bütün iyi niyetiyle, "bak, senin iyiliğin için söylüyorum, olamazsın, yapamazsın, zorlama." diye. gerçekten de beni de 28. madde a grubu arızalı diye damgaladılar kemiklerim ve diğer kemiklerim kadar olmasın leğen kemiğim de biraz iri olduğu için :p boy-kilo orantısızlığı olanlara böyle bir arızalı damgası vurup, komando olmalarını zorlaştırıyorlarmış -allah razı olsun-. işte o delikanlı da daha çabalayacak gibiydi, bilemiyorum ben ayrıldıktan sonra oraları yaktı mı..



pazartesi akşam saat 23:30'da atılım durağı'ndan F1 için yola çıkıyoruz! alper de geliyor intervention olarak. böyle intervention falan diyerek iyice F1'i, hakemliği, işin tekniğini kaptığımı sanmanızı sağlayabildim umarım. başka hiçbir şekilde sağlayamam bunu çünkü :p ben vatani fireman'lik görevimi icra edeceğim F1'de. bütün yangınlar benden sorulacak.. heyt be! yalnız federasyon duymasın, o şumaher önümde yanmaya başlarsa ıslık çalarak bulutlara bakmaya başlarım, çişim geldi der tuvalete koşarım, tüpün güvenlik pimini çekmeden sıkmaya çalışır "tüh olmuyor" ifadesi takınırım, hiç karışmam..



işte hayat böyle sevgili günlük.. bugünü de geride bıraktık, önümüzdeki günlere bakacağız.. bakıyoruuuz, baaaak-tık! hadi ii geceler..



19 ağustos 2006 - cumartesi


saat - 01:35

Perşembe, Ağustos 17, 2006

ah bir deli olsam

25 temmuz'da çıktım yola. 1 aralık gibi dönmeyi planlayarak! 26'sı sabahı indim haydarpaşa'da ve tabii ki kılıç karşıladı. sabah saat 8 mi ne daha. çok zaman oldu, hatırlayamıyorum çok net. neyse, çantalarımızı sırtlanıp, "köyden indim şehire" görünümüne büründükten sonra kadıköy'e doğru yürüyorduk ki dolmuş (istanbullulara göre minibüs) şoförlerinin arasından karşımıza saçı sakalına karışmış, üstünde ceket, altında şort, bi elinde şarap şişesi olan bi dayı atladı ve şöyle bir diyalog yaşadık;

deli 1- ya gençler ya, size bir şey söyleyebilir miyim?
kılıç&mert - *dumur ol* söyle abi
d1- ya ben size hiç saygısızlık etmiyorum di mi?
k&m - *saygısızlık? haşa!* etmedin abi
d1 - o zaman bi' sigara verin de içeyim yau!
k&m - valla kullanmıyoruz ya..
d1 - sizin s.kiniz saolsun yaaauu! *geldiğin gibi git*

sonra bizim arkamızdan da birilerine bağırdı mı küfür mü etti ne, bir şeyler oldu ama bilemiyorum.

istanbul macerasına böyle bir giriş yaptıktan sonra deliler devam etti. ankara'da deliye muhtaçmışız gerçekten, onu fark ettim. istanbul'da yanlış hatırlamıyorsam 1 haftada 4, tekirdağ'da 5 günde (hatta onlar da merkeze gittiğim 2 günde) 2 deliyle karşılaştık.

istanbul'un ikinci delisiyle de kılıç'a bilgisayar almaya çalışırken karşılaştık. mecidiyeköy'de bir bilgisayarcıda (adını vermiyorum ki reklam olmasın :p) kasaya (ve aynı zamanda da kapıya) yakın bir yerde bilgisayarın kurulumunu yapmaya çalışırken içeri elinde bond çantasımsı bir şey olan takım elbiseli bir dayı girdi, ve olaylar gelişti;

deli2 - iyi günler, fatma girik burada mı?
kasa adam - efendim?
d2 - fatma girik burada mı çalışıyor?
ka - hayır.
d2 - o zaman telefon numarasını alabilir miyim?
ka - fatma girik burada çalışmıyor, bizde yok telefon numarası?
d2 - fatma girik'i nasıl bulurum?
ka - burada değil beyefendi.
d2 - tamam

diyaloğu tam olarak hatırlayamasam da özü buydu. biz kılıç'la şaşkınlık içinde bakarken adam çıktı gitti, sonra biz de çıktık, hızlıca yürürken adama yetişmişiz. bi' bakkala giriyordu ki, çalışan kadın biraz tırsarak içeriye doğru gitti, sonra biz yürüdük geçtik, yine bilemiyorum neler oldu..

3. deliyi tam hatırlayamamakla birlikte, 4.sü son akşam istiklal'de bi' sokak arasında şahan ve özgür'le çay içerken kıvırta kıvırta geldi, "ooo mastika mastika, sigarası malbora" diye, özgür'den bi' sigara aldı ve gitti.

tekirdağ'daki deliyi zaten tanıyordum, malum, ondan aşağı kalır yanı olmayan onur anlatmıştı biraz. ne hikmetse o da minibüs duraklarının oradaydı. ya minibüs şoförleri delileri seviyor, ya çok iyi uyuşuyorlar, ya da minibüs şoförleri bir süre sonra deliriyorlar, bilemiyorum. bu adam da elindeki sopayla sözde gelen minibüsleri yönlendiriyordu. tekirdağ'daki ikinci deli de liman'da oturmuş telefonla konuşur gibi yapıyordu öyle kendi kendine. daha zararsızmış tekirdağ'ınkiler sanki.. bir de yine onur'un bahsettiği iki deli daha var tekirdağ menşeli; birisi üstüne bir şey giymeden sadece kravat takıp (çırılçıplak da olmasa gerek tabi), koltuğunun altına plastik topunu alıp bir okul bahçesinin kapısında çocuklarla top oynamayı bekleyen -ve yer yer de çocuklar çağırırsa oynayan- bir deli, ikincisi de bir ana caddenin ortasına geçip şıkıdık şıkıdık oynayan bir başka deli.

gördüm ki deli olmak en güzeliymiş ya. derdin yok, tasan yok, birileri iki lokma ekmeğini, suyunu veriyor, yuvarlanıp gidiyorsun. garip bir şey yaparsan delidir ne yapsa yeridir diyorlar geçiyorlar. biraz daha böyle idare edeyim de, olmadı bir yerden sonra hebele hübele diye gezmeye başlar, elvankent dolmuşçularına sığınırım.

çok koşturmaca oldu istanbul bu sefer, bir hafta kılıçlarda kalmış olmama rağmen kılıç'ı göremedim desem yeridir neredeyse. onu aldık, bunu sattık derken geçivermiş zaman. bir sürü insan gördüm gerçi epeydir görmemiş olduğum; ekim 2004'ten beri görmediğim tuğba, onların mezuniyetinden sonra sanki hiç görmediğim şahin, yine aynı şekilde jülide, bir dahaki gördüğümde artık muhtemelen kendisini -belki de bir arkadaşıyla birlikte paket halinde- döveceğim şopar burak, jülide ve şahin statüsündeki ezgi, buluşmaya 2 saat geç kalan selin ve 2.5 saat geç kalan zşg, dünyanın en satıcı -sırf tüccar anlamında değil, yanlış anlaşılmasın- insanı özgür ve şu dünyada birlikte müzik yapmanın en büyük eğlencem olduğu volkan (volkan kısmı devrikötesi oldu, anlatamadım, çünkü anlatılmaz yaşanır adeta, ama anladınız siz anladınız)... ki bunlar daha inanç'a gitmeden önce görüştüğüm kitleden bir kuple. inanç kısmına gelince bi +40-50 kişi daha var.

biraz kopuk kopuk olacak, oradan oraya atlayacağım ama 3 haftayı toparlamaya çalışırken anca.. malum, hafızam 10 balık gücünde.

istanbul'dan sonra dedim 5 gideyim bir orkun danasını göreyim hem, hem de 5 gün için teeee ankaralara geri dönmeyeyim. orkun ve melekleri, onur, burak ve volkan dolu bi' 5 gün geçirdim, gayet güzel oldu, hoş oldu. yıllar yıllar sonra (ki bu yıllar belki de inanç'ta en son havuza girdiğimden beri geçen yıllar olur) havuza girdim ve düşüncelerimin hiç değişmediğini gördüm. sevmiyorum havuz denen mereti. nedense b.klu, kolibasilili bir denizi tercih ediyorum her zaman. [
bu arada kolibasilili demişken, kafama bir şey takıldı geçen gün. ayakkabı kelimesi var ya, bunun çoğulunu hep ayakkabılar olarak kullanırız -veya şahsen öyle kullanırım-, ama doğrusu ayakkapları değil midir? yani mesela diş macunu-diş macunları ikilisini incelediğimizde görürüz ki diş macunular demeyiz, diş macunları deriz pek ala. oysa ki sonra tutup da ayakkabılar demek hiç olmaz gibi geldi birden. ama niye böyle geldi, bilemiyorum. gayet de oluyor. "ayakkabılarım kirlendi", "ayakkaplarım kirlendi"den daha estetik duruyor, evet..] deniz de gerçi çok pisti, onurlara gittiğim gün gir(e)medik bile ama neyse.. yine de tercih ederim.

bu arada istanbul ve tekirdağ'dan sonra nemli yerlerde ne kadar işkence çektiğimin farkına vardım. inanç tabii ki istisna! acaba diyorum bahçıvan olarak falan başvursam beni alırlar mı? alacak olsalar hiç düşünmeden giderim sanki ya.. çok öyle bir his var içimde. hem zaten inanç'ta kim yalnız asıl görevini yapıyor ki? nusret abi maşallah hem bahçıvan, hem yarı-teknisyen, hem de şofördü. sayın necmettin bağcı hocamız bahçıvan olarak başladı, okulun koordinatörlüğüne kadar yükseldi.. hey gidi.. inanç'a kapağı attıktan sonra akabinde kazık çakmak çok da olası aslında şöyle bir bakınca.

ve inanç macerası başlar...

3 haftalık maceramın istanbul ve tekirdağ'dan sonra inanç kısmı da gayet güzel başladı. istanbul'da 4, tekirdağ'da onur dahil 5 deli derken, delinin harman olduğu yere, inanç'a doğru yola çıktık! orkun'la sabah 7'ye çeyrek kala kalkıp, 7'de evden çıkıp, 7'yi çeyrek geçe ilk gelen otobüse binip, 9'a doğru gibi istanbul'a inip, 9.30'da mecidiyeköy'e ulaşıp, birer sandviç falan yiyip 10'a 10 kala dernek toplantısına yetiştik. toplantımızı yaptık, yine aylar, yıllaaardır görmediğim bir sürü insanı görüp sevgi kelebeği olduktan sonra bir şeyler tıkınıp inanç'a doğru yola çıktık. bu arada ufak da bir not düşeyim, hala anlayamıyorum inanç'a mrs. watson'ı tanımadığı için gelmeyenleri. diğerlerini değil, onları sadece.. allallaa.. neyse.. ne diyorduk? hah.. muallimköy'e geldik, bakkaldan nostaljik bir alışveriş çılgınlığı yaşadık -ki bakkal da maşallah süpermarket olmuş biz görmeyeli.. görünüşe bakılırsa okula alınan paralı öğrenciler yaramış bakkala :p- sonra tekrar koyulup yola, inanç'a vardık. tüylerim diken diken oldu şöyle bir binalara bakınca. hem çok özlemişim, hem de öyle bir garip hissettim inanç'ta birlikte yaşamış olduğum insanlarla birlikte tekrar orada olunca. tek kelimeyle şahaneydi! evet, kısa bir süreydi, yaklaşık 30 saatti, ama olsun.. gayet güzel hasret giderdik hem denizimizle, hem trenimiz, greek temple'ımız, hem de birbirimizle..

bir süre sonra mrs. watson geldi gülseren teyze'yle. mrs. watson saçları dışında ne kadar da değişmemiş, yaşlanmamış ve hatta ne kadar da gençleşmişti öyle! bu arada mrs. watson duymasın da, kaç yaşında kendisi? bilgisi olan var mı? ama gülseren teyze'yi görünce de içim cız etti şöyle bir; çökmüş, geçirdiği rahatsızlık nedeniyle hareket etmekte zorlanıyor, bir gördüğünü tekrar görünce hatırlamıyor falan.. maşallah yine de =)

mrs. watson ve gülseren teyze'yle yemekhanedeki -şimdiki nesilin çok amaçlı salon diye kendini kandırdığı mekan.. yemekhane lan işte! delirtmeyin adamı.. kimi kandırıyorsunuz :p- ilk toplanmamızda çektiğim fotoğraflardan küçük bir özel albüm yapacağım becerebilirsem bir yerlerde -tabii ki önce nasıl yapacağımı öğreneceğim-, haber veririm yapınca. herkeste bir tebessüm, herkeste bir mutluluk.. en son tekirdağ'da orkun'la şebnem ferah'ı bulutsuzluk özlemi'nin 20. yıl konserinde izlerken öyle aptal aptal sırıtıyordum. - aah ah.. şebnem ferah'ın senfoni konseri de ne şahaneymiş! kaçırdık.. tüh.. sözlük yazarları sağolsun, çatladık kıskançlıktan.. buradan şebnem hanım'a seslenmek istiyorum! aynısından ankara'da da istiyoruz!- gayet güzel herkes kim olduğunu, nerede doğduğunu, nereye ait olduğunu, ne yaptığını özetledi. o da güzel oldu, hepimiz birbirimizden haberdar olmuş olduk kısaca. gerçi ben fotoğraf çekeceğim diye her şeyi kaçırdım neredeyse ama, olsun, yakaladığım kısmı da yeter.
akşam yemeğimizi yedik, sonra mrs. watson her zamanki gibi çok şeker bir konuşma yaptı , pırpırazzi'nin taaaaa 10 yıl öncesinden kalma videolarını izledik. ersen'in "mimit bey'in verdiği her (-e harfi kapalı) işi yapaarım" deyişinden, williamson oğlu sam'in ısırılası görüntülerine kadar bir dizi nostaljik görüntü vardı 20 dakikalık. yine tüylerim diken diken oldu.. çok garipti ya.. çok güzeldi!

bu konuşma ve ufak video gösteriminin ardından öğretmenlerin terasında toplandık yine.. kendiliğinden oldu daha doğrusu, kimse demedi orada toplanalım diye, toplanmış bulunduk.
fotoğraf çektik deliler gibi zırt pırt. ama gecenin çalışması hiç şüphesiz "alper ve eski sevgilileri" isimli, alper'in rabia, yazar, özlem (?) ve adını hatırlayamadığım 2 kişiyle daha çekilmiş fotoğraflarından oluşan seriydi =)

mrs. watson ve gülseren teyze'yle muhabbetimizi edip gece 12'ye doğru onları yatırdıktan sonra çılgın eğlence başladı! cıp tıs cıp tıs! sağolsun serkan aldı sazı eline, çaldı, söyledi, söyledik. yeri geldi volkan'a devretti, yeri geldi mola verdi, ama gayet süper oldu. inanç'ta serkan'la birlikte çalma şerefine nail olduğumuz korku'dan (yaşar kurt), alper, östürk ve volkan'la çalma şerefine nail olamadığımız losing my religion'a kadar bütün "gençliğimizin şarkıları"nı hep birlikte söyledik, o günleri şarkılarla yad ettik. yalnız bir şarkıyı atlamışız, ki ben onu bir dahaki sefere peçeteye yazıp istek olarak serkan'a ileteceğim; extreme'in more than words'ü! nasıl da atlarız kahretsin!

bu arada maşallah bütün eski sevgilileri de topluca bir arada görme fırsatımız oldu; tuğba'yla ben, cem'le gülçin, serdar'la erul, alper'le yazar, alper'le rabia, alper'le niceleri ve tabii ki orkun'la şener :p

zamanla herkes teker teker yatmaya gitti, ve tabii ki öncelikli olarak çalışan, işi gücü olan insanlar.. sabaha doğru öğretmenler odasının terasında 7-8 kişi kaldık toplam 5-6 kişinin üstünü örtebileceği kadar malzemeyle. sıcaktan ve nemden ne kadar şikayet ettiysem yüce mikail cezamı verdi! g.tümüz dondu adeta güneşin doğuşunu izlemeye çalıştığımız dakikalarda.. güneşi de doğurduk, derken bi' volkan, bi' ben kaldık terasta uyanık. saat 8'de kahvaltı, güneş de sağolsun 06:35 civarında doğdu. en son 8'e doğru yakup geldi. cumartesi akşamı çılgın nedjima performansının ardından otobüse atlamak suretiyle geldiği için sabahın köründe katıldı bize. en son volkan da devrilmişti ki, "heheeeyt! bir tek ben kaldım hüleayn!" derken, 8de gözlerimi dinlendirmek üzere yattım -yattım dediysem, bir koltuğa birkaç büklüm kıvrıldım-
ve 8.15'te yakup uyandırdı kahvaltı için sağolsun. tam 1 (bir) saat boyunca adnan abi'nin elcağızlarıyla hazırlamış olduğu kahvaltıyla danalar gibi beslendik ve ardından pes ettim artık, yine güneşi doğurttuğumuz yere, terasa döndüm ve koltuklardan birine bayıldım. 15'er dakikadan yarım saatlik uykumun ikinci devresinin de sonunda, güneşin alnında, beyin kanaması geçirmek için yoğun çaba sarf ederken tuğba geldi sağolsun, kaldırıp içeri falan yatırmaya çalıştı, başaramayınca kafamı örttü. sonra bir uyandım, n'oldu hatırlayamıyorum tam neden uyandım, ama nazlı abla'nın sesine uyandım galiba. "senin boyun uzun, şu zili kapıp da geliver bizahmet." dedi. zil dediğini de anlatayım bilmeyenler için, bizim "güven"! fotoğrafını yine atarım bir yerlere.. bir "gemi zili" imiş kendisi. okula gelen müfettişlerin "kilise çanı" diye çalınmasına izin vermedikleri, yasaklamak istedikleri bir zil, ki artık -hatta epeydir, bizim son iki yılımızdan beri falan- çalınmıyor. onun yerine "dı nı dı nı dı nı nımmm dı nı nı nımmm dı nı nı nımmm" diye çalan iğrenç bir elektronik zil var. yani zilin çalınmamasının hiçbir pratik nedeni de yok sanırım. okulun eşşek kadar bir kampüsü olsa da kullanım alanı gayet sınırlı olduğundan, gayet her yerden duyuluyordu, yeterliydi. bugün o iğrenç elektronik zilin kullanımı artık bir zorunluluk tabii, orası ayrı. hababam sınıfı'ndaki adile naşit'in çaldığı zil'den çok da farkı yoktu, güven'in, sadece daha büyüktü ve baş aşağı duruyordu asılı olarak. üzerinde de mr. ve mrs. watson'ın inanç'ta hepimize temel prensip olarak benimsetmeye çalıştığı "güven" yazıyor. mr. watson'ın sık sık "güven" diye tekrarlayışı hala kulaklarımda.. neyse işte, kalktım, güven'i kaptım geldim. mrs. watson ingiltere'ye götürmek istiyor sanırım. çok da ağır kerata be.. kargoyla göndermek zorunda kalacak sanki..

tam öğle yemeği başlayacaktı ki, telaşlı bir adet yakup girdi yemekhaneye, birileri n'oldu diye sorunca "orkun'la şener kaza yapmış" dediğini duyduk, ve birden mrs. watson'ın çevresi boşaldı, herkes revire doğru gitti. neyse, mrs. watson gidince ben de gittim, tam o sırada motorsikletle kaza yapmış orkun-şener ikilisi ve bir grup insan geldi bir arabayla. orkun'un kafasının -ve hatta gövdesinin de- sol tarafı kanlar içinde, şenerde birkaç sıyrık, biraz kanama var.. orkun şuursuz bir şekilde baktı arabadan inince, revire girdiler, sonra apar topar hastaneye gittiler. orkun'un o halini görünce herkeste haklı bir endişe oluştu, ama neyse ki kafanın içi sağlammış hala -gerçi ne kadar sağlam olduğu tartışılır tabii ama, en azından kaza olumsuz etkilememiş- diyebiliriz. şener zaten gayet iyi görünüyordu, o da iyiymiş. tomografi falan çekilmiş, orkun'un kafasına 2, burnuna sanırım 1 ve dudağına 1 parça, toplam 20 küsur dikiş atılmış. şener'in de kafasında dikiş vardı, ama iyiydi dediğim gibi. her ikisine de geçmiş olsun derken, acil şifalar diliyorum tekrar.. allah sizi davul etmesin ne diyeyim! hadi tişörtsüz bindin de, kasksız binme bari.. kafa o be?

bu şekilde, biraz acıklı bitti aslında inanç macerası da.. pazar gününden çok hayır gelmedi hiçbirimize, ama neyse ki önemli bir şey yok.. akşam 6 gibi bindik servisimize, mrs. watson yine her inanç'tan ayrılışımızda olduğu gibi arkamızdan su döktü.. yolda başladık dağılmaya parça parça, biri orada indi, biri burada derken mecidiyeköy'e geldik sonunda. bir grup insan da orada ayrıldı, ki o karmaşada volkan'la vedalaşamadık. bir baktım volkan kayıp! neyse, aradı sonra, gelecekti, dedim "geliyorum 2 haftaya yine, hiç yorma kendini", görüşücez yine nasılsa iki haftaya.. taksim'e gittik biraz daha küçük bir grup, orada da parçalandık metro çıkışında, daha da küçük bir grup bir şeyler yemeye gittik, yedik yiyeceğimizi, sonra çayımızı içerken özgür ve şahan'la, meşhur 4 numaralı delimiz geldi falan.. sonra herkesin yemeği bitince tünel'e doğru gittik, oturup birer bira içtik. sonra toplanıp bir kere daha bölündük, bölünerek azaldık ve sona 7 kişi kaldık ankara insanları olarak. bindik trenimize, yemekli vagona geçtik, ben 5 dakika oturabildim, sonra kalktım koltuğuma gittim, en son hatırladığım haydarpaşa'dan çıkışımız.. kadıköy'e geldiğimizi bile hatırlayamıyorum, o arada sızmışım. sonra bir eskişehir'de "ayrieeeaaaaan!" diye bağıran amcaya uyandım, ama o da 1 dakika falan sürdü, tekrar sızıp polatlı'da, sonra yine hemen sızıp sincan'da uyandım. o yorgunlukta neredeyse sincan'ı kaçırıp ta ulus'a kadar gidip geri dönecektim, neyse ki yetiştim ve indim..

çoook süper bir inanç hatırası daha eklendi diğerlerinin arasına.. katkısı olan herkese (nazlı abla, adnan abi, mehmet abi, hüseyin abi, mrs. watson, gülseren teyze, azmi bey, ana organizatörler can-alper-selçuk ve tabii ki bütün arkadaşlarım...) çooook teşekkürler bir kez daha! sizinle birlikte geçirdiğim her dakika ayrı güzel! bir dahaki sefere bu sefer aramızda ol(a)mayanlarla da birlikte olmak dileğiyle...

17 ağustos 2006 - perşembe

saat - 22:38

Çarşamba, Ağustos 16, 2006

önce bir şeyler yazabilmem için bir deneme entry'si şeetmem lazımmış. evet evet.. çözüyorum yavaş yavaş..

çok yakında!!!

bu ilk yazımda, bir sonraki insan gibi yazımın -ve hatta belki de bunun editlenmiş halinin- sinyallerini veren bir çift fotoğraf sunuyorum size.. ilki öbür blogumun son fotoğrafı, çok güzel geçen bi günün ardından çektiğim son fotoğraflardan. ikincisi de yeni başlayan çok güzel bir günün habercisi olan 'inanç'ta gündoğumu'ndan bir görüntü. makinem artık yaşlandı mı nedir, netlik yapmakta iyice zorlanıyor, ve dolayısıyla o açıdan biraz hayal kırıklığı oldu inanç ziyaretim. ama olsun varsın, tek hayal kırıklığım o olsun inanç'a dair. yarın öbür gün gel(e)meyenlere nispet yaparcasına ballandıra ballandıra anlatırım, kimse merak etmesin =)
günde ortalama 7.9 kişi sorduğu için de hemen söyleyeyim, çektiğim fotoğrafları en kısa zamanda 20-30 mb'lık bir dosya halinde bir yerlere atacağım herkesin ulaşabileceği şekilde.

şimdilik bu kadar..

adet bozulmasın;
16 ağustos 2006 - çarşamba - 01:19
eski tas, eski hamam, yeni blog
=)