babam ve ben etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
babam ve ben etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Perşembe, Temmuz 28, 2011

ilk fırsatta s.ktirip gidicem

valla yeter ya, ne biçim ev hayatı lan bu? 30 yaşıma geldim, odam üstünde hala bi' hak sahibi diilim. s.kerim böyle aşkın ızdırabını.. daha önce de demiştim sanki bunları? deja vu?

ilk fırsatta, ki bu fırsat ekim ayında yunanistan dönüşü biraz paramın veya bi' işimin olması oluyo' s.ktirip gidicem. kimsenin karışmadığı bi' oda çok lazım bi' şey. hala ergen gibi hissediyorum lan kendimi! odanı topla, onu koyma oraya bunu şurdan al çok iyi de çok da güzel.. s.ktir be!

eeeyh! eytere bea!

Cumartesi, Mart 12, 2011

2 şey

birincisi, bugün işten ayrıldım sonunda. lanet ede ede, tartışarak, haklarım eksik verilip lütuf diye sunularak. bela!

ikincisi, insanlar gerçekten bir yaştan sonra birilerinin "hükmü altında" yaşamamalılar. ya yalnız, ya da eşit oldukları birileriyle en kötü ihtimalle. ki böylece bir akşam geldiklerinde "kendime vazife edindim, odanı temizledim" diye çekmeceleri kurcalanmış, bulunan her "gereksiz" şey atılmış, tabiri caizse ortalığın g.tüne konmuş olmasın. ya allasen ya..

imza: sinir küpü

Perşembe, Kasım 18, 2010

bi' ev - s01e02

yakın zamanda bana devrolan arabadan bahsederek:

+ arabanın da şu güneşliğinin yayları ölmüş artık herhal, kafama düşüyor sürekli...
- (kaybolan jant kapağı ve araba üstündeki toz kütlesinden sebep az da olsa birikmişin patlaması olarak) e bakacaksın oğlum biraz, öyle "ben böyle seviyorum" (s. r. mert, dağınık oda savunmaları, 2008) demekle olmaz. (kısa sessizlik ama cevap beklercesine değil) odanla ilgili de beni sert söylettireceksin!
+ e ben ev tutup gideyim bari?
- seni evden kovmuyoruz, odanı topla diyoruz...
+ e odamda rahat edemiyorum ki bi'!
(weird silence)
* (askere gitmek üzere olan konuk sanatçıdan kurtarıcı hamle) 450 liraya 6 ay kiralık ev var, ekikiki...
(daha az weird bi' silence ve akabinde odaya geçip üst baş giyinme)

bu da böyle bi' anımız oldu be sevgili günlük. ikinciyi de böyle atlattık, üçüncüde artık odamın duvarlarına birer kibrit, yerdeki kitaplarıma birer kibrit, sen sağ ben selamet...

Pazartesi, Kasım 15, 2010

bi' ev

içinde yaşadığım ev, 3 oda 1 salon. odalardan biri annemle babamın, biri oturma odası, biri de banyonun yanındaki oda. hani bana, hani bana? benim odam yok. vay haranonuym...

ev'lenmeyi geç de, odalanma yaşım geldi sanırsam çoktan. şöyle rahat rahat orta yerine s.çabileyim mümkünse.

26 yıllık, tuvalet eğitimi almış, insan canlısı bu ankara hayvanına başını ve k.çını sokabileceği, içinde taklalar atabileceği, kimsenin "neden onu oraya koydun? neden bunu beyle ettin? senin odan olabilir ama bu evde birlikte yaşıyoruz..." demeyeceği bir sıcak yuva, bilemedin oda, o da olmazsa bi' karton buzdolabı kutusu aranıyor.

müracaat: danışma

Çarşamba, Kasım 18, 2009

bilgisayar güvensizliği

62 yaşındaki babamın 25 yaşındaki oğlu olarak, yıllardır babamın bilgisayarlara ve televizyon yarışmalarına olan güvensizliğini anlayamadım.

her şey, 1 kelime 1 işlem'deki bilgisayara güvenmemesiyle başladı. daha doğrusu benim aklım o sıra ermeye başladı. duruma göre zor sayılar, zor sorular, zor harfler getiriyordu. daha sonra bir ara geçiş formu var ama onu hatırlamıyorum. Derken yazının son cümlesinde hatırlayıp buraya geri döndüm; kim 500 milyar ister! onda da soru soruluyor, sorunun 4 şıkkı oluyor ve "%50 joker hakkı"nı kullanınca yanlış olan 2 şık eleniyordu ve 1 doğru 1 yanlış şık kalıyordu geriye. babam, yarışmacının o joker hakkını, sesli fikir yürütmeden önce kullanması gerektiğini düşünüyo'du, çünkü sesli fikir yürüttüğünde, o %50 elemeyi yapan insanlar, yarışmacının zaten doğru olmadığından emin olduğu seçenekleri eleyerek kötü adam kahkahaları atıyo'lardı!

bugün de televizyonda kanal 1'deki "kelime oyunu"nu izliyoruz. liseli gençler var. bilmeyenler için özetleyeyim; 4-10 harfli bir kelime ya da kelime dizisi soruluyor ve ne kadar az harf alarak bilinirse o kadar çok puan alınıyor. harf istendiği zaman, kelimenin herhangi bir noktasından rastgele bir harf açılıyor. kelimenin tüm harfleri açılıncaya veya kişi kelimeyi bilene kadar bu tekrarlanıyor. bugün, kelimelerin ilk harfleri biraz sık açıldı, ki bu bilmeyi oldukça kolaylaştıran bir şey. bugün de yine tarih tekerrür etti ve babam dedi ki;

"aslında her zaman bu kadar kolay harfleri açmıyorlar ama bu hafta çocuklara kolaylık sağlıyorlar."

babamın contorium hakkındaki düşüncelerini çok merak ediyorum.

Çarşamba, Temmuz 29, 2009

hey gidi...

yaş oldu 25. babamın da abimin de evlendiği yaştayım. annemin evlendiği yaştan yaşlıyım hatta. dün babamın zoruyla çok da bayılmadığım kabak dolmasından yedim ve bu yaşıma kadar en az 4-5 kere söylediği "patlıcan salatasını da naz yaptığın için yemiyo'sun! eli maşalı bi' kadınla evlen de kafana vura vura yedirsin işşallah!"ı buyurdu bi' kere daha. burcu'nun patlıcanı fırınladığını, onun için yanık tadı almadan severek yiyebildiğimi söyledim, sanırsam kafasındaki "anneye naz yapma" mitini doğrulamış oldu bu da. -eline sağlık bu arada dobidik =)- daha öncekilerde susardım, bu sefer ilk defa "e baba senin hiç sevmediğin bi' şey yok mu?" dedim. "var, ama ben tadına baktım, sevmedim, ondan yemiyorum, seninki gibi kapris değil." dedi. "tey allaam." dedim (içimden).. "ey yumurtaya can veren..." (bu da). akabinde çoktan seçmeli olan patlıcan salatasını yemedim, zorunlu seçmeli olan kabak dolmasını yemek durumunda kaldım, bir akşam yemeği sevilmeyen 2 yemeği kaldıramazdı.

sevgili günlük,

na' buraya yazıyorum: maydanoz sevmiyorum, dereotu sevmiyorum, tere sevmiyorum, bakla sevmiyorum (soyuk bakla sevebiliyorum, tüylü tüylüsünden, kabuğundan hiç hoşlaşmıyorum), kabak dolmasını sadece "seviyor değilim", severek yemiyorum. maydanoz ve dereotu mesela domates şeklinde olsa sevebilirim. tadıyla bi' derdim yok. zira yemeğin içinde de o erimiş, dermanı kalmamış hali dokunmuyo' pek. ama şeklinden bağımsız olarak, terenin tadını sevmiyorum mesela.. ilk anda aklıma gelenler bunlar, başka da olabilir, açık kapı bırakıyorum. bu maddelere ilişkin zevkim zaman içerisinde değişebilir pek ala. değişmeyebilir de ama tabii ki. değişirse bunun sorumluluğunun anneme artık kapris yapamıyor olacağına göbeğim üstüne an diçerim! ayrıca gün gelip de "el kızı" yedirecek olursa da kendi yemeğimi, kendi salatamı kendim de yaparım! yedirecek olmasa da kendim yaparım lan? o zevkten mahrum mu kalıcam! hatta şu an da yaparım da, annem mutfakta kendine ortak istemiyo'. akşama kadar mutfaktan bi' şeyler kemirme amacıyla çıkmasam sorun yok, ama iki dak'ka yaptığı şeye burnumu sokayım, mazallah o burnumu kulağıma sokar. bu arada kendi yemeğimi/salatamı derken tabii ki sadece kendime yapmak değil kastettiğim, anladınız siz onu.

tey allaam.. ey yumurtaya can veren...

Pazartesi, Temmuz 23, 2007

enteresan bi' gün..

çok enteresan bi' gün oldu bugün. eve dönerken resmen koca bi' haftayı bi' günde yaşamış gibi hissediyo'dum. bunun sebebi, bütün gün toplam takriben 3 km dolmuşla, 4-5 km yürüyerek, 15 km kadar arabayla ve 50 km de otobüsle yol kat etmiş olmam olabilir pek tabii..

sabah kalkıp 9.30'da tegv'de olacak şekilde çocuklarıma gittim. bi' etkinlik saati futbol oynadık, bi' saat kutu oyunlarında satranç taşı fırlattık, bi' saat araştırma gemisi, derken askerlik şubesi geldi aklıma ve 12.30 gibi kaçtım. eve geri döndüm -neyse ki arabayla gitmiştim- sonra atladım otobüse ve önce kızılay'a gittim. babamın sigaralarını aldım, koyuldum yola dikimevi'ne doğru. meğer gitmem gerekmiyormuş! ama bunu ne zaman öğrendim? tabii ki gittiğimde.. mantık olmadığına bi' kere daha inandım yahu! yani ordan salıverirken "bak valla gidicem 3 ay içinde" diye kağıt imzalatan adamların buradaki versiyonu "yok öyle bi' şey" diyo. enteresan..

neyse, çıktım oradan, bi' adalı'yı yokladım ve ona doğru gitmeye karar verdim. dedim "madem hava da sıcak, neden beynimi pişirmiyorum öyleyse?" ve düştüm yollara. hayatımda ikinci sefer geçtiğim ve belki de aslında bir daha hiç geçmeyecek olduğum ara sokağın birinden geçerken, bir "meeert" sesi duydum hafiften. kafamı kaldırıp bakınca, bir kamyonetin arkasında, arka tarafa doğru dönük bir koltuğa kurulmuş bir adet katran gördüm! ben şaşkınlıkla bakarken, onun hareket eden kamyonette hiç istifini bozmayıp başka da bi' şey demeden sırıtarak yoluna devam etmesi pek şaşırttı beni nedense.. meğer iki apartman ileride duracakmış kamyon iki arkadaşıyla birlikte yeni tuttuğu evin önünde =) indi, "gel" dedi, "eşya taşıyacağız!" o şaşkınlıkla eşya da taşıdım en hafifinden iki parça -ha, taşıdım mı, taşıdım!-. oturduk iki muhabbet ettik, sonra birlikte sıhhiye kampüsüne gittik hacettepe'nin hem radyoya hem adalı'ya uğramayı düşünürken önce sebile'yi aradık, onunla görüştük bi' 10 dakika. o da sürpriz oldu. sonra ben tam katran "ya sebile şimdi normal adamlar ölüyo' da parçalanmış adamlar gelmiyo' mu acile" tarzı bi' soru sorarken "aa benim bi işim çıktı" diyip radyoya doğru gittim. radyoda bi' hasret giderdikten sonra, yeni tanıştığım 3 insanın ikisiyle ortak bi' şeyler çıkıverdi. hadi birisi yan apartmanda oturuyo'muş, gayet olabilecek bi' şey, ama ikincisinde resmen dünyanın afedersiniz g.t kadar olduğuna inandım. şöyle ki;

daha önce bahsetmiş olabilirim veya olmayabilirim, ama bu şimdi bahsetmeme engel değil; gelibolu devasa bir askeriye gibi. yaşayan insanların çok büyük çouğunluğu asker, ve ilçede birrrrrrrrrr sürü farklı kışlanın yanında -daha doğrusu içinde :p- binnnlerce asker var. gerçek anlamda binlerce yani. sırf benim tugayda 3500 diyo'lardı. neyse, ben askerlik anlattım biraz, tankçı çavuş olduğumu falan söyledim.. sonra bu 3 kişiden bi' arkadaş "mayıs'ta mı geldin?" diye sordu, ben evet diyince de "benim abim de gelibolu'da tankçı çavuş olarak yaptı ve mayıs'ta geldi" dedi.. sonrasında diyalog şöyle bi' hal aldı;

- (her ne kadar tek zırhlı tugay bizimki olsa da gelibolu'daki, yine de tankçı başka yerlerde de vardır, ve gelibolu sonuçta asker kaynıyo' diye ümitsiz bi' şekilde) valla gelibolu asker ve kışla kaynıyo', hiç sanmıyorum tanıştığımızı ama.. ner'de yaptığını hatırlıyo' musun?
+ hiç fikrim yok valla.
- ortaköy desem bi' şey ifade eder mi?
+ hayır ya, maalesef.. valla onyedin.. (dedi ve sözünü kestim 'onyedin' kısmında tam)
- 18. zırhlı tugay olmasın?
+ bilmem, olabilir ya, valla bilmiyorum.. [burada büyük bi' parantez açıyorum, bu hikayeyi babama ve adalı'ya birbirinden bağımsız olarak anlatırken her ikisi de "meğer ki kızın abisi senmişsin!" tepkisi verdiler.. tek ortak noktaları taşıdıkları selanik genleri, sanırım bunu ona bağlamalıyım :p]
- adı neydi peki abinin?
+ değer
- (şoka girdim ben şu noktada) yoksa soyadı da bu mu? (diye soyadını sordum)
+ (kendi soyadını henüz tanıştığı benden duymuş olan kızcağızın gözleri açılıverdi birden ve...) evet!
- (artık neredeyse herkes birbirinin künyesini ezbere bildiği için) hatta kastamonulusunuz di' mi?
+ evet?!
- aman allaaam...

işte böyle.. meğer benim eğitimlerde "vay anasını, adam nasıl da eğleniyo'" dediğim bi' adam imiş abisi.. o eğlenceli/eğlenen, eğlenirken eğlendiren hali değişik gelmişti. bi de adı değer yani, değişik bi' isim.. mustafa dese, hasan dese, osman dese imkanı yok tahmin bile edemeyeceğim. çok şaşkın bir şekilde -hala da aynı şaşkınlığımı koruyorum hatta- çıktım adalı'ya doğru sorna da işte..

adalı'ynan da bi' haftadır görüşmüyo'duk, bi dertleştik şöyle özetinden, çalışmasını fazla bölmemek için onu bölümüyle baş başa bıraktım ve ekin'le buluşmaya doğru işte akabinde..

kızılay'da ekin'le buluştuk, oturduk birer -pardon, ben 1.2, o 0.8- dürüm yedik. üstüne de dondurmamızı yerken koştura koştura gitmesi gerekti, gitti.. hikayenin bu bölümü de böyle bi' zengin bitişi oldu işte.. emrah ablak'ın üstün'ün falan "dev hikaye!"lerine falan benzedi, ama olsun :p

sonra da bindim otübise, oturdum da gayet, sir henry band'i dinleyip kulaksız serkan'ın kulaklarını çınlatarak geldim sıcak yuvama ve bir kez daha eve girip antredeki fayansları öptüm.. çok yoruldum lan..

yatıyorum şimdi de.

"düzen, dünyanın en bi' gereksiz şeyidir.."
"insanları düzenli olmaya zorlamak, işkencenin dik alasıdır!" - bugün ben yumurtladım bunları, yıllar sonra, ben öldükten çoook sonra anonimize olacak bu sözler ve birer atasözüne dönüşecek. ben şimdiden belirteyim "gelecek atasözü" diye yine de..

Cumartesi, Haziran 30, 2007

her şey "bugün kpss varmış niye girmedin?" demesiyle başladı.. aslında her şey benim "günaydın!" dememle başladı, o da günaydırdıktan sonra böyle devam etti.. şaşırdım, çünkü bunu daha önce konuşmuştuk, girmeyeceğimi, nedenini, en basitinden, "istemediğim"den girip, devletten kendi çektiklerine kadar anlatmıştım. ciddiye almadım onun için, dalga geçtiğini düşünüp güldüm önce, sonra "benim yerime de giriyo' baar'la özlem zaten, merak etme" dedim. hani bir taraf ciddi olup da diğer taraf bunun farkına varmaz, cıvık davranır ve o zaman da karşı tarafla dalga geçtiği sanılır ya, tam olarak öyle oldu sanırım. baktım, "bizim oğlan iyice umursamaz olmuş" bakışıyla "oğlum artık somut adımlar atsan iyi olur." dedi, hiç düşünmeden "zaten bu da attığım somut adımlardan biri işte" dedim, şimdi o düşünüyo' sanırım.. bazen yapılmayan şeyler, yapılanlara; verilmeyen cevaplar, verilenlere göre çok daha fazla somut/aktif/açıklayıcı olmuyo' mu, yamuluyo' muyum? sanmıyorum ya..