çocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
çocuk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Salı, Ocak 08, 2008

her çocuğun korkulu rüyasıdır tuzlama aracı.. bütün bir akşam boyu saatlerce çılgınlar gibi kayarsınız yılın ilk karının neşesiyle, bütün bi' mahalle oradadır. kayarken düşenler, hızlandıkça kıçının ağırlından, ağırlık merkezinin kıçında olmasından yokuş aşağı sırtı dönük kaymaya başlayanlar, çarpışanlar, tren yapanlar.. çok güzeldir her şey. düşmek bile keyiflidir. hem kışın bu hemen en tehlikeli eğlencesi minimum hasarla da atlatılır ilginç bi' şekilde. en kötü düşenlerin kafası gözü patlayabilir, hemen bir kartopu yapılıp yapıştırılıverir. kar mı kalmadı, her taraf buz mu oldu? o zaman yapıştır patlayan kaşı saatlerdir üzerinde özenle çalıştığınız buza. ilk müdahale bu kadar hızlıdır ve bu sayede eve gidince yapılacak olumsuz bir ikinci müdahale -terlik, belki kızılcık sopası- büyük ölçüde önlenmiş olur veya bilemedin dozajı hafifler.

okul çıkışı bir toplu kayım aracı -ben dedim oldu- olarak kullanmakta olduğunuz komşu manavdan arak, 2*2 büyüklüğünde bir muşamba üstünde belki 10, belki 15 arkadaşınla birlikte kayarsın. tekrar, tekrar, tekrar... her seferinde daha da bi' keyifli hale gelir, çünkü yokuşun iki ucu arasında kayan her çocuk, yerin daha da kaygan bi' hal almasına sebep olur. sırf bu yüzden bile başkalarının orada kayıyor olması keyif verir sana. akşam olur, muhitine göre belki hava kararmadan, belki de yatsıdan çok sonra evlerin pencerelerinden önce anne sesleri yükselir. inat edersin. "anne bi' kere daha, bi' kere daha!" derken 5 kere, 10 kere daha olur. derken, yavaş yavaş pencerelerden gelen sesler kalınlaşmaya başlar. önce, varsa bir abin, onun sesine dönüşür tatlı sert bir anne sesinden. "olm bak gelmezsen babama söylerim!" der. onu da ikna etmeye çalışırken fazladan bi' 2 sefer daha kaymanın hesabını yaparsın, ki işte o an evdeki en kalın sesin pencereden sana doğru yüksek bir hacim ve şiddetle gelmekte olduğunu fark edersin: "çabuk gel şuraya eşşek sıpası! bağırtma beni! koş!". onca soğuk titretmemiştir o saate kadar, belki de her yanın uyuştuğundandır bilinmez, ama işte o sesle titrer ve kendine gelirsin. çene büzülür, boyun bükülür, yüreğinin götürdüğü yerden ayrılmak durumundasındır. dönersin eve, ıslanmış üstün başın için bir, ev halkını sırayla bağırttığın için iki ve varsa görülür şekilde şiş olan bir tarafın, onun için de bonus olarak artı bir terlik darbesi yersin. soyunur, dökünür, kaloriferin/sobanın yanında ellerinin ısınırken karıncalanıp kaşınmasından aldığın zevkle gülümsersin kendi kendine. rudolf kırmızısı burnun yavaş yavaş normale döner. sen zamanın nasıl geçtiğinin farkında olmasan da bütün ev halkı bütünüyle farkındadır bi' hayli geç olduğunun, artık yatma vakti gelmiştir. yatmadan önce pencereden bi' daha bakarsın buz kesmiş yokuşa ve ertesi günün hayalini kurarken dalıverirsin uykuya. kolay değil küçücük bir bedene bütün bir gün buz üstünde yüzlerce metre boyu hareket sığdırmak..
sabah gözlerini açar açmaz koşa koşa pencereye gidersin bir bayram sabahı heyecanıyla. ama o da ne! bir yokuş boyu uzanan güzelim yekpare buz kütlesi, yerini korkunç bir traktör tekerleği desenine;
buz kütlesince uzayan kahkahalar, yerini kesik ve histerik kikirtilere bırakmıştır.. sen uyurken o hain belediye işçileri gelmiş, tuz/toprak yüklü bir kamyonun kasasındaki iki kişi bölük pörçük etmiştir onca çocuğun kahkahasını/heyecanını! biri sağdan, hemen ardından öteki soldan.. bir sağ, bir sol, bir sağ bir sol.. bir makine gibi çalışmışlardır. gözlerinde iki damla yaş belirir, damlalarda çocuksu bir kızgınlık. tutarsın kendini.. tutmazsan da n'olur ki zaten? elinden bir şey gelmez. ellerinde kürekler, altlarında koca bir kamyon.. sıçrasan belki kapısına tükürebilirsin, en fazla tekerini yumruklarsın kamyonun. derken o an ileriki sokaktan bir kamyon geçer turuncu. ve işte o an gözlerindeki iki damla, senkronize çalışan iki işçinin uyumuyla süzülüverir yanaklarından aşağı. önce biri akar biraz aşağı, sonra diğeri.. önce öteki, sonra beriki.. tıpkı işçiler gibi...

Cumartesi, Temmuz 21, 2007

halla hallaa...
dün akşam bu sayfayı ne niyetle açmıştım ama project playlist'te kendi kendime playlist hazırlarken vaktin çok geç olduğunu fark edip yatmıştım. şimdi de kalktım, gittim oy kullandım geldim ve unutmuşum bu arada niye açtığımı.. neye niyet neye kısmet, akşam aklımdan geçenlerden bi' sürü farklı şey yazacağım şimdi..

şu anda burada oyumu kime verdiğimi yazsam acaba seçim yasaklarını çiğnemiş olur muyum? ama olmam ya.. neyse, yazdım bile zaten çoktan, fark eden fark etmiştir bile :p hem yazdım hem yazmadım yani..

cuma sabah canım kardeşim babuccu geldi, mutlu etti beni. gerçi burada bulunduğu sürenin yarısını uyuyarak geçirdi, ama olsun. oysa ki yataklı trenle de gelmiş, uykusunu almış olmasını beklerdim =) yaklaşık 26.5 saatlik bir birlikteliğin ardından hızla ayrılması gerekti bir düğüne teşrif etmek için, ama olsun gayet güzel bi 26.5 saat geçirdik. özlemişim yahu! ne iyi etti de geldi..

şimdi yazmaya niyetlenmeme sebep olan şahıs da selim sesler bu arada! volkan, portecho'nun sympathy'sini dinlememi önerdi ve radio blog club'da aradım ben de bunun üzerine. portecho ararken selim sesler buldum nasıl olduysa, selim sesler dinliyorum ben de şimdi dünyanın bütün şoparlarını anarak!.. hey gidi.. koskoca radio blog club'da 4 tane şarkısı var, portecho'yu ararken onları bulmuşum ya.. ilginç bir tesadüf. evet.

tegv'deki çocuklarımdan en son ne zaman bahsetmiştim hatırlamıyorum, ama şu seçim sürecinde enteresan diyaloglar/anılar yaşadım. bir günde birbirinden bağımsız 3, toplamda 4 farklı çocuk beni akp'ye oy vermeye ikna etmeye çalıştı. nedenini sorduğumda, iyi yönettikleri, memnun oldukları, ekonomiyi düzelttikleri, ve babalarının onlara oy verdiği cevaplar arasındaydı. etimesgut belediyesi de şu an akp'li olduğu için belediyeden memnun musunuz peki diye sordum, sebepsiz olarak çok memnunlardı. iki çocuk arasında geçen şu diyalog da ilgimi çekti (pardon, benle birlikte 3);

çocuk 1 + mertaabiiiiiiiii! akp'ye oy versene mertaabiiiiii!
çocuk 2 - niye ki?
çocuk 1 + çünkü iyi yönetiyo'lar!
çocuk 2 - öyle mi düşünüyo'sun?
çocuk 1 + evet, enflasyonu düşündüler
çocuk 3 * ben olsam akp'ye oy vermezdim
çocuk 1 + sen zaten versen versen bağımsıza verirdin!
çocuk 2 - niye öyle diyo'sun ki? kötü bi' şey mi bağımsıza vermek?
çocuk 1 + partisi olmayana verilmez ki oy!
çocuk 2 - ...

(ortanca çocuk 'ben'im)

diyalog burada sonlanmak zorunda kaldı, aslında çok merak ettim, uzun uzun konuşmak isterdim ama tegv'de pek mümkün değil çocuklarla siyaset konuşmak. onun için bu korsan diyaloğu kısa tutmak zorunda kaldım/hissettim.

bir de enteresan bir ikna bahanesi olan çocukla şöyle ufak bi' diyaloğumuz oldu;

+ (koluma yapışarak) mertabiiii! sen oyunu kime vericeksiiin?
- bilmem ki? belki boş veririm, belki de bağımsız bir adaya..
+ hadi yaaa! kime vericeksiiin?
- e söyledim işte? boş da verebilirim, bağımsız bir adaya da verebilirim..
+ yalan söylüyo'sun! bağımsıza verirsen boşa gider bi' kere. akp'ye versene?
- niye ki?
+ işte..
- (gülümseyerek)...

bu da çok ilginçti.. "işte" =)

aaa.. bu arada dün akşam pisklete binerken belediyenin seçim bayraklarını topladığını görüp tebrik etmek istemiştim, ama seçim yasaları buna zorluyo'muş onları zaten. ben de belediyenin sorumluluğunu kendiliğinden yerine getirdiğini düşünüp sevinmiştim. ama olsun, o da bi' şey.. çok korkmuştum seçim sonrası aylarca yerlerde sürünen bayraklar göreceğiz diye.

master başvuruları çok yaklaştı, gerim gerim geriliyorum amanın aman.. bi' şeyler okumam, okula hocalara gidip fikir+referans almam, başvuracağım yerlere gidip hocalara görünmem lazım.. başlasam gerisi gelecek de, başlayamıyorum işte.. salı günü başlayacağım sanırım. gerçi hocalara yazdığım mailler de başlangıç kısmını geçtiğim anlamına gelir di' mi? gelir gelir evet..

live earth'ü o kadar unuttum ki, şimdi yeni bi' entry yazıp biraz bahsedeceğim kendisinden. çok güzeldi ya.

"bugünlük de bu kadar, ooşçakalınız; yarın yine gelirim, darılmayınız" - postacı atasözü

Salı, Temmuz 10, 2007

30 km

dün 30 km yol kat ettim piskletimle! iyice alıştım, açıldım, rahatlıkla tık demeden 2 saat devam edebiliyorum. yani bu da ne demek; bizim evden kızılay'a kadar olan bir mesafe kadar yol kat etmek demek. ha, tabii ki bunun eskişehir yolu'su -çetenin elebaşı mı olur elebaşısı mı sorunsalına düştüm bur'da şu an- var, yokuşları, trafiği, manyakları var, ama bu bi' gün bur'dan atlayıp gitmeyeceğim anlamına da gelmiyo'! -bu arada şu an itibariyle ntv'deki live earth tekrarında foo fighters var da, aklıma bbg sinan mıydı neydi o adam geldi dave grohl'u görünce- bi' gün, ki bu ne kadar yakın bi' gün olur bilemiyorum, belki nispeten uzakça bi' tane, atlayıp gideceğim bur'dan kızılay'a! evet! gittiğim gün konaklayıp, ertesi gün de geri döneceğim! hiyeaaayt! tabi mutlaka bi' kask neyim bi' şeyler lazım bunun için.. bakalım..

25 km, tegv

bugün de 25 km'de kaldım, çünkü dünün üstüne hiç dinlenemediğim için baldırlarım acıdı resmen ağrının da ötesine geçip.. dün gece o yorgunluğun üstüne sözde 2'de yattım, saat 4'tü daha dönüp duruyo'dum.. sonra sabah kalktım, 10 gibi tegv'e gittim aralık'tan beri ilk defa. gayet güzeldi, ilk günden enteresan şeyler oldu. 3 tane -2 çinli abla, 1 pakistanlı abi- misafir var aiesec'le gelmiş olan. çinli insanlarla tanıştım, daha 5 dak'ka oldu, raki shish-kebab derken bi' tanesi bana "if you want to practice english, you should go and talk to honey." dedi! afalladım birden, ne diyeceğimi bilemedim.. benim şaşkınlığımdan istifade kazı çevirdi sanırım "but if you'd like to practice chinese, then we can help." diye. allah razı olsun dedim, "çince'nizi de alın gidin lan!" diye geçirdim içimden ve beklemedikleri -belki de bekledikleri- bi' şekilde "let's practice chinese then!" diyerek çince öğrenmeye koyuldum. siz misiniz beni kovan! gitmiyorum işte! türk misafirpervertliğinin en güzel örneğini gösterdim onlara :p mer'aba ve günaydın demeyi öğrenmiştim, ama şimdi fark ettim ki öğrenememişim aslında. en gereksiz bi' şey zaten çince canım.. gerçi sonra bi' de düşündüm şöyle, dedim ki; kim bilir ne kadar çok insan "ingilizce kobayı" olarak üzerlerine geldi "vatizyorneym?" "mayneymiz..." diye ki benden de korktular hiç de öyle bi' niyetim olmamasına karşın. onlar da haklı bi' yandan.. ama intikamım acı olacak.. ola ki bana bi' şey sormaya gelirlerse, "look, i have a girlfriend, but if you'd like someone else to go out with, then i can help.. ehi ehi..." diyeceğim onlara.. kindar ettiniz beni ulan! içime oturmuş adeta :p bu gece boyu ingilizce çalışıp gidiyorum ve yarın onlara bildiğim ve gece boyu öğreneceğim bütün garip kelimelerden, yapılardan oluşan cümleler kuruyorum, anlamadıkları takdirde de "if you want to practice english, you should go and talk to honey." diyorum, bu sözümü garip el hareketleri ve bakışlarla destekleyip, bir daha da tegv'e uğramıyorum!

olayın akabinde gittim pakistanlı abinin yanına.. adam kendine "honey" ismini beğenmiş! -bunun orijinal adı olmadığını farz ediyorum şu an-. yahu elin kıllı kıllı adamları -misal ben?- sana "hello honeeey!" falan diyecek, hiç mi düşünmedin bunu? bir garip hissediyorum kendisine her hitap edişimde, ama olsun, alışacağız artık. bu arada honey de bizim arkadaki apartımanda kalıyo'muş.. garibanı atmışlar varoşa, kızlar negsel bahçeli'de kalıyo'muş.. bu son iki cümle de dünyanın en gereksiz bilgilerinden bir demet işte.. metin uca bile bilmiyo'dur, o derece!

sonra gel zaman git zaman -gel zaman git zaman dediğim de 3 saat falan- ortalarda takılırken, bi' tane kız geldi yanıma -daha doğrusu sınıfına, ben sınıfın kapısındaydım- "kulağınız çok kötü olmuş!" dedi. bütün saflığımla, bi' yandan da acaba yara/iltihap bi' şey mi oldu da fark etmedim diye düşünerek "niye?" diye sordum.. "küpe takarak!" dedi.. o kadar net söylüyo' ki bunları, bu cümle sonlarındaki ünlemler gözümün önünde canlandı adeta, suratıma suratıma çarptı. "teşekkür ederim yine de fikrini belirttiğin için.." dedim, demez olaydım.. kızcağız tam son sözünü söylemiş, içeri girmek üzereydi, ben böyle diyince kapanışı "ama iğrenç olmuş yaniiii!" şeklinde yaptı.. şaşırdım, güldüm =) çok enteresan ama, mutlu bile oldum. belli bi' yaştan sonra insanlar bu kızın söylediklerinin hepsini bakışlarıyla veya iğneleme tekniğiyle gerçekleştirdiği için, bu alenen söylenmiş düşünceler hoşuma gitti. keşke çocuk kalsaymışım dedim bi' kez daha..

bugünün en güzel olayı belki de 2 sene sonra tekrar beni tanıyan çocuğumdu! bi' mert vardı, 5. sınıftı ben etkinliğine girdiğimde. sahada basket oynarken, en son gelişimden çok zaman geçmiş olduğu için hiç de beklemediğim bir şekilde "mert abiiii! mert abiii!" diye bir ses duydum, döndüm baktım, böyle saçlar maçlar artist gibi -ve aynı zamanda da eşşek kadar =) 7. sınıf olmuş- bir genç. "tanıdın mı beni?" dedi, "yabancı gelmedin ama çıkaramadım tam" dedim. sonra o zaman yaptığımız aktiviteden biraz bahsedince "mert?" dedim, "evet!" dedi "adaş! nasılsın =)" onun yüzünde de böyle kocaman bi' smayli gördüm, kendiminkini göremedim, ama hissettim.. çok güzeldi.. etkinlik başlamadan iki dakika konuştuk, özlemişim..

son olarak.. kamusal başarı'nın ardından, kamusal başarı familyasına duhûl ettiğimden beri ilk defa tegv'e bi' ziyaretin ötesinde, görev almaya yönelik gittim ve üzülerek söylüyorum, pek yavan, yer yer pek yalan geldi. zamanında onur -bu fotoğrafa bayılıyorum bu arada! onur'u yaratanın ve fotoğrafı yaratan duygu'nun ayrı ayrı ellerinden öpmek, kendilerine "ellerinize sağlık!" demek istiyorum- söylemişti de, anlamamıştım. gerçekten yaşamak gerekiyo'muş o hissi.. bütün etkinliklerin adı var sadece, ne yapmaya istekli çocuklar, ne de yapabilecek gönüllüler mevcut. hem gönüllüler, hem çocuklar için "yaptırılan" şeyler var "yapılan"dan çok, okuldan çok farklı değil hayat. zaten bugün çocuklar hocam hocam diye geliyo'du bana. sıklıkla çocuklara/gönüllülere kızmakla meşgul bir gönül abla mevcut bir de. bir de etimesgut'un havasından suyundan mı, tegv'in duruşundan mı yoksa tamamen benim kıllanmamdan mıdır bilinmez, hiç rahat hissetmedim şortlu, kel, küpeli, sakallı -özetle, 'garip'- halimle. kimsenin bir şey dememiş olmasının yanında her an birisi bir şey diyecekmiş gibi geldi. bakalım, belki yarın..


"the prime purpose of being four is to enjoy being four - of secondary importance is to prepare for being five." ~jim trelease, the read-aloud handbook, 1985

bunu tüm hayata göre şekillendirirsek, tam olarak hep söylemek istediğim şeyin formülünü verir. şöyle ki;

"the prime purpose of being x should be to enjoy being x - of secondary importance is to prepare for being x+1." ~ben, http://harfitarif.blogspot.com, 2007