yarış etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
yarış etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Cuma, Ekim 06, 2006

wrc 2006

dünya gözüyle bir wrc, bir solberg, bir gronhölm daha, hatta üstüne bir de bonus olarak piyangodan çıkan bir colin mcrae görmüş olduk.. gayet güzel bi' yarış oldu bu sefer. aslında öncekiler de güzeldi, ama bu hem daha kısa -ve dolayısıyla daha az yorucu- hem de yer yer daha eğlenceliydi. bunda oteldeki açık büfe yemeklerin büyük payı olduğunu düşünüyorum şahsım adına, ama yine de bilemiyorum tabi =) daha öncekilerde bulunmayan, bu sefer tanıdığım/tanıştığım insanların da çok alakası olsa gerek bu yarışın güzel geçmesinde. misal bir emrah sağolsun alper'in yokluğunda oluşan eğlence açığımı(zı) kapattı büyük ölçüde, bir duygu renk kattı, dünyanın en süper wrc arabası taklidini yaparak otobüsün içinden araba geçiyormuş etkisi yaratabilen eren de teee bursa'dan yarışmamıza katılarak bizi mes'ud etti. önemli olan katılmaktı zaten..

burada şimdi oturup yemekleri anlatasım var. gayet güzel bi' oteldi. beş yıldızlı "grand ring otel" adında bi' tatil köyü kendisi. havuzunu, saunasını, manzarasını, plazma televizyonunu boşverelim, ama yemekleri şahaneydi! genelde yarışlara gittikten sonra kilo olmasa bile en azından bir/birkaç "yüzgram" vererek dönerdim, bu sefer kilo almadıysam n'olayım! inanç'taki yılbaşı yemekleri geldi aklıma. evde 3 çeşit yemeğe alışmak zor olacak :p işte nankörlük böyle bi' şey..

merak edenler olacak mutlaka, kısaca bi' bu seferki yarışın günlüğünden notlar düşeyim şuraya, hatta kronolojik olarak özetleyeyim;

- bir kere, ilk defa uluslararası bir yarışa lisanssız gözetmen götürülmeyeceği söylendi, ahmet emin dolayısıyla gelemedi ne yazık ki, ve fakat belki de lisansı olmadığı için gelemeyen tek insan ahmet emin'di :p

- dünyanın en çömez, en ürkek bakışlarıyla etrafı inceleyen duygu'ya yaklaşan bahar, birlikte çıkmayı (odaya) teklif etti, duygu da bu teklifi geri çeviremedi

- çarşamba gecesi saat 10.00'da otobüsün hareket edeceği söylendi, tabii ki 11.00'de hareket etti.

- perşembe sabah 8'de vardık otele, odalarımız gayet güzel ayarlanmıştı, çok başarılı bi' organizasyondu o açıdan, ilk yarışına gelen afyon'lu iki arkadaşla birlikte (sami-hakan) kaldık.

- perşembe günü yattık sabahtan akşama kadar. her iki anlamda da yattık yani; hem gerçek anlamda, hem mecazi anlamda. mesela ben öyle bi' uyudum ki, o kadar olur. hatırlayamıyorum bile ne kadar olduğunu.. saat 3'ten itibaren yaklaşık her 3 saatte bir toplantı yaptılar, o saatten sonra doğru dürüst uyunamadı tabii.

- akşam 7'de dilimden düşüremediğim şahane yemeğimizi yedik.

- 9'da yine bir toplantı oldu, bu sefer mazhar abi'yleydi, verdi gazı, verdi gazı, yolladı sonra.

- 10 gibi yattık saat 1'de yola çıkmak üzere. yan odadaki henüz o gün tanıştığım 3 eşşek yastık (hatta abartıp yorgan) savaşı yaptığı için uyku muyku yalan oldu, dayandım mübarek gece vakti kapılarına, sağolsunlar en azından o akşam kestiler gürültüyü bir samimiyetimiz olmadığı için (bu noktada fark ettiyseniz bir foreshadowing var. evet..)

- kalktık 00.30 gibi, bindik servisimize 1.00 gibi ve hareket ettik etaba doğru. yolun (yani bizim etabın start noktasına varışımızın) takriben 1 saat 45 dakika sürmesi bekleniyormuş ve fakat tam olarak 3 saat 50 dakikada varmışız! ne etti? saat oldu 5. zifiri karanlık, deli gibi yağmur ve rüzgar var. servislerimizde mışıl mışıl uyuyoruz, gün ağarıncaya kadar bizi etaba dağıtmayacaklarını söylediler, uykuya devam ettik.

- saat 7 civarı ekibin dağıtılabilen kısmını etaba dağıtmaya başladılar, biz, şanslı bir servis dolusu insan, servisin içinde kaldık, ve sos 2'de kenara çekip yarışı izledik. zaten özel etap normale çevirildi önce, arabalar bizim servislerin hızıyla geçti önümüzden, ikinci geçişte de yarıya indirildi etap, ve öyle yalandan yapıldı. ikinci geçiş boyunca da starta dönüp bekledik.

- sonra saat oldu 3 civarı.. çıktık etaptan, 6 gibi köyümüze (köy dediysem, tatil köyü) dönüp, 7 gibi yemeğimizi yiyip, akabinde toplandık yine. ya da, yemeden toplandık. 8 veya 9 gibi de olabilir.. evet evet.. toplandık, akabinde yemeğe dağıldık. gece 1.30'da hareket olduğunu, noktalarda gecenin zifiri karanlığında ineceğimizi; bizi ayıların yiyip, kurtların ısırıp, yılanların sokabileceğini ve hatta en nadide yerlerimizin donabileceğini öğrendik. bütün bunları engellemek için noktalarda en az 2 kişi ineceğimizi de öğrenince bir nebze rahatladık tabii. çünkü bir ayıya karşı tek başına bir şey yapmak mümkün değilken, iki kişiyle; birisi ellerini tutarken birisi karnına vurabilirdi pek güzel.. evet..

- yedik yemeğimizi camış gibi, yattık bir kez daha. ama ben etaptan dönünce öyle bir uyumuştum ki, her ne kadar bir saatlik bir uyku da olsa, 8 saatlik bir gece uykusunun bütün evrelerini o 1 saate sıkıştırabildiğim için, gayet dinçtim ve uyku tutmadı haliyle. e zaten serviste de uyudum dana gibi.. daha n'olsun. neyse, oturdum müziğimi dinledim, balkona çıktım denize karşı şöyle ooooh.. derken sesler gelmeye başladı, bi' baktım yan komşu. dün hiç alakamız yoktu, bugün samimi olmuştuk maalesef, haliyle söz dinlemeyeceklerdi, ben de içeriden fethetmeye, misafirliğe gittim. pek güzel oturdular, muhabbet ettik. maşallah konuşabiliyorlarmış da meğer vuruşmanın dışında :p ne zaman ki (ne zaman dediysem, saat 12 falan da, deyim anlamında biraz.. ben de çözemedim, deyim değil gibi, ama deyim gibi de) yastıkları yorganları kaptılar, "hadi size iyi günleeeer" diyerek koşaradım gittim odama ve yattım bi' yarım saat de olsa.

- böyle böyle saati bir ettik, kalktık, gittik servislerimize bindik, 1.30 civarında yola koyulduk. 4 gibi etaba vardık bu sefer; 2.5 saatte yaklaşık. hava düne göre nispeten iyiydi, ki ben atlet-tişört-hırka üçlüsüyle, sabahın 5.30'unda dağda donmadığıma göre, hiç de fena değilmiş.. saat 4'te başladı etaba dağıtım, sürekli anonslar geliyor "burada bir sektör bir seyfti inecek", "burada iki seyfti" gibi. derken derken, bir anons duyduk "bir sektör" diye, aha dedik, s.çtık. hani 2ydi minimum? ühühühü.. neyse ki yanımdaki baar'a sığınıp, "abi kızcağız yalnız inmesin, ayısı var, kurdu var kuşu var, yazıktır günahtır." diyerek iki kişi inmeyi başardık sonunda =) tabii bu arada gecenin karanlığının içinden köpek seslerinin duyulduğu bi' noktada "bir sektör" dendiğinde muhtemelen sırası gelmiş olan arkadaşın telsizden yaptığı "ben inmem burdaa!" haykırışı da çok acıklıydı, ama indi tabii ki.. merak eden varsa, kendisi halen hayatta.

- saat 5.30 gibi indik baar'la noktamızda. önce bizim konvoyun ışığı kayboldu, sonra jandarma konvoyunun ışıkları.. derken kalakaldık bi' tek ayışığıyla. nokia 1100'ün mucitlerinin, bir telefona el feneri monte etmelerinden mütevellit, dünyanın en gerizekalı insanları olduğunu düşünüyordum. ama işte büyük lokma ye, büyük söz falan.. öyle bir atasözü geldi aklıma. nasıl bir işimizi gördü, anlatamam. gecenin kör karanlığında, bu şahane fikrin yaratıcılarına minnet duydum, allah razı olsun dedim kendileri için, dünyanın en süper insanlarıymış, onu bildim, onu söyledim.. hazır sahur vakti gelmemiş, o gün onlar için oruç da tutacaktım, ama yemedi tabiri caizse..

- baktık hava karanlık, baar da benim kapanınca açılması keyfine bakan, zaman zaman saatler alan, dolayısıyla haftalardır kapatmadığım telefonumu kapatmayı başarmış, ateş yakalım dedik. 1.7 kutu kibrit, 0.32 rulo tuvalet kağıdı, 1 kareli defter sayfası, 1 adet otelden çalınmış "dilek istek ve şikayetlerinizi bu kağıda yazabilirsiniz" kağıdı, bir miktar çalı, 6 sap diken heba ettik, ama her şey ya nemli, ya da sırılsıklam olduğu için yakamadık. bir aşağı, bir yukarı yürüdük, bekledik ki güneş doğsun sonra..

- derken güneş doğdu, seyfti krüü arabaları falan geçti önümüzden, "günaydın" diyerek, oysa ki öğlen olmuştu bile bize sabahın 8'inde. derken yarış başladı, baar sağolsun benim görevimi yapıp geçen arabaları not etti, iki fotoğraf çektim bu arada bulduğum en güvenli, bi' yandan da en güzel noktalardan. pek öyle "aaa.. bu ne güzel oldu" dediğim fotoğraf yok maalesef, hepsi sıradan, düz fotoğraflar. neyse.. bu da böyle bi' başarısızlık hikayesi oldu işte.

-bu arada biz sabahın o saatinde ayaktayken, bi önceki sektörde bulunan fırat ve duygu ikilisinden duygu'yu "günaydıncı adam" neredeyse döverek uyandıracaktı. cayır cayır bağıran sirenlere uyanmadığı gibi, megafonla günaydın diyen adama da uyanmayan duygu için, bu mevzubahis şahsın fırat'a "arkadaşını da uyandır!" dediğini teee bizim sektörden duyduk, ama gel gör ki duygu yine de uyanmamış. kendisini buradan tebrik ediyor, yüzyılın en süper uyuyan insanı rolüyle hak ettiği oskarını ilk yarışta kendisine teslim edeceğimizi hatırlatmak istiyoruz..

- ilk geçiş, ikinci geçiş derken, yarış bitti. bu arada kesin yine kızacak bana asabi insan, ama baar bitki olan palamutla bu yarışta tanıştı ve fındık sandı kendisini. bak yorumsuz yazdım kızmayasın diye.. phkmhh.. puah.. puahahaha =)

- derken bitti yarış, tekrar döndük köyümüze.. gerçi bu sefer etaptaki insanları toplarken servisler battı kaldı çamura, biraz onlarla cebelleştik, ama olsun.. yine de gayet acısız bir yarış oldu. bütün yarış boyunca ıslanmadık, yarış bittikten sonra, bi' 10 dakika servis gelene kadar çok hafif ıslandık sadece.

- yarış bittikten sonra demişken, daha sweeper geçmemiş (bu sweeper'a da süpürücü demek istemiyorum, hiç aşina olmayanların gözünde belediyenin yol süpüren araçlarından canlanabilir, onun için sweeper dedim ki daha bi avrupai, daha bi teknik dursun.. bildiğin yarış arabası kılıklı araba işte..), biz de baar'la içimizde kalmasın diye bi' ateş yakalım dedik, salak gibi de ateşi etabın üstünde yaktık. ama yarış çizgisi üzerinde değil, teee kenarda, ama yine de yolun üstünde gibi. arabalar bizim oradan geçmeden 15-20 saniye önce sesi duyuluyor.. bir ses geldi, ve baar denen dünyanın en hızlı satıcısı (daha önceki yazıyı okuyanlar hatırlayacaklar, f1'de tanışmıştım dünyanın en hızlı satan insanıyla, baar bu performansıyla o arkadaşı ikinciliğe iterek zirveye ulaştı) "araba geliyo'! valla kaçarım ben!" dedi.. bu cümleyi yaklaşık iki saniye içinde (hatta belki daha kısa) söyledi, ki düşünün nasıl hızlı kaçtı, "araba" kelimesini söylediği yerle, en son "ben"i duyduğum yer arasında 10 metre vardı! o derece! sprinter bi insanmış kendisi, böylece bunu keşfetmiş olduk.. neyse, kaçtı o hayvan, ben de "yanından sviipır geçerken, etabın orta yerinde yaktığı ateşi söndürmeye çalışan mal" rolünü başarıyla üstlendim ve kesinlikle bu dalda bi' oskar verilecek olursa, tek adayım!

- otele döndükten sonra son enfes akşam yemeğimizi yedik.. ne yazık ki bütün akşam yemekleri boyunca yanımızdan geçen patates kızartmalarını, şişleri, dönerleri son akşam keşfedebildik anca. dışarıya bi' yere saklamışlar, biz 2 gün onlardan mahrum kaldık.. böylece nasıl açgözlü bi' insan olduğumu da iyice gözler önüne sermiş oldum.. obezliğin gözü kör olsun!

- otelde toparlanıp otobüslerimize binmeden önce, ayrılık öncesi son fotoğraflarımızı çektik, vedalaştık ve düştük yollara. dünyanın 2. en tavuk insanı baar (bilmeyenler için bu dalın birincisi tabii ki özlem) hemen sızdı. biz bi' süre muhabbet ettik falan filan derken, ben de bayıldım artık bi' noktadan sonra. kısa sürmesi itibariyle en dinç döndüğüm yarış olduğunu düşünüyordum ki, iki gündür mütemadiyen uyuyor olmam sadece öyle "düşündüğümü" gösteriyor, pek de öyle "hissetmiyormuşum" aslında.. şu an da duşa girmeye, çıkmaya, yollara düşüp 'inanç iftarı'na gitmeye pek üşeniyorum, ama tabii ki değer buna! inanç iftarı da pek "huzura doğru" gibi oldu, ama yanlış anlaşılmasın, inançlı insanlar bi' iftar buluşması yapıyoruz, ondan.. inançlı insanlar dediysem, yer yer gerçek, yer yer mecazi anlamda.. aslında esas olarak pek çok insanın aklına gelmeyen "inanç liseli" anlamında.. işte öyle bi' şey.. bu kadar da anlam dolu insanlarız kahretsin!

Çarşamba, Eylül 13, 2006

F1, istanbul, askerlik vs.

ne güzel yazmıştım 21 ağustos'tan itibaren bir sürü şey, ama elektrikler kesildi ve puff disapiyır! başına gelmiş olanlar bilir, böyle durumlarda ilk seferinde ne kadar heyecanla, eğlenerek yazılıyorsa yazılanlar, ikinci seferde biraz daha yalandan olur, haliyle bi' öncekini hatırlamaya çalışarak ona benzetmeye çalışarak geçer zaman, pek sıkıcı olur. onun için öncekinden fazlasıyla özet olacak bu sefer. en azından istanbul kısmı..

21 ağustos gecesi çıktık yola ankara'dan agk olarak ve 2 senedir yarışa katılmamış olmanın ve kimseyle doğru düzgün tanışmıyor olmanın avantajıyla yalnız başıma oturdum iki kişilik koltukta. oh ne güzel uyurum diyordum, ama gel gör ki "bir tat bir doku"dur, yok efenim kitaptır -ne şurup şeker şarkılardı onlar/atilla dorsay-, 4.5 saatlik yolda iki tane moladır şudur budur derken hepi topu 2 saat falan uyuyabildim. vardık sabancı üniversitesi'ne, odalar 4er kişilik, alper daha istanbul'dan gelecek. iki kişiye yanaştım, "abeee... odaya 3-4 lazım mı abeee?" dedim selpakçı çocuk misali ve tamam dediler sağolsunlar. tanıştık sonra.. mehmet ve ayhan.. alper daha yolda. sırada bekliyoruz "bize de oda verin" demek için, bi' baktım ayhan denen dünyanın en hızlı satıcısı bi anahtar kapmış gidiyo'. "hayırdır?" dedik, "ben oda buldum" dedi ve gitti. şimdi tekrar düşündüm de, gerçekten de çok hızlıymış be.. neyse işte, sonra mehmet'le gittik odaya, alper'le birlikte 3 kişi olacağız, 4. yok. mehmet siyasal çeko' 1'deymiş, "çakmış". her iki lafından birisi çakmak zaten, artık neresine tutturursa.. sonra ben hacettepe kamu mezunuyum diyince tesbih çekmeyi kesti birden, şaşkınlıkla baktı "sen mi?" dercesine, sonra "maşallah" dedi. o da 84'lüymüş, 86'lı falan sandı beni muhtemelen. ya hadi 85'li, 87'li sansın da 86 da olmaz ki ya.. sonra kahvaltıya gittik, kardeşiyle de tanıştım -ki kardeşi beni tanıdı sadece tek taraflı, ağzını açmadan konuştuğu için ben "hıhı.. memnun oldum" diyebildim sadece-. alper geldi sonra ve bu kısa metraj korku filminin sonuna geldik neyse ki. alper demişken, buradan alper'e -her yarış sonrası olduğu gibi- bir kez daha teşekkür etmek istiyorum beni bu yarışlara bulaştırdığı için. allah razı olsun abeee...

salı sabahtan akşama toplantı, çarşamba-perşembe pistte nasıl bekleyeceğimizin saatlerce uygulaması -evet, büyük kısmı sadece 'bekleme'nin uygulaması- ile geçti ve cumadan itibaren hareket başladı. aleve karşı korumalı ve fakat güneşe karşı eli kolu bağlı olan fireman tulumumu giydim ve bütün gün eriyerek dikildim 8. virajın çıkışındaki düzlükteki ilk kulenin -kule 23-de bulunduğu opening 54'e. antrenmanlar vardı, gayet sıkıcıydı cuma. cumartesi sıralama turları ve bir dizi yarış vardı, gayet eğlenceli oldu. cumartesi'nin en eğlenceli yanı tahincioğullarından jason'ın yarışı zar zor sonuncu olarak bitirip, bittikten sonra selamlama turunu tamamlayamayarak 9. virajda aracını kenara çekmesiydi. hey gidi.. arabasına "babam sağolsun" etiketi alacağım bu adamın, yapıştıracağım arka kanadına.

bu arada bu günlerden birinde bizim odaya biri daha geldi, ama bahsetmeye gerek bile yok. ama iyi ki geldi, mehmet'le oturup grid kızlarını tartışıcak 2. eleman oldu en azından. tartışmanın ayrıntısına şimdi giremem, çoluk çocuk da okuyor burayı :p

ve büyük gün... gayet güzel geldik pazara kadar. eğlenceli bi' gün olacağını tahmin ederek başladık güne. bu arada belirtmeden geçmeyeyim, pistte 800 görevliydik yaklaşık ve sanırım bu 800'ün tamamı "şurada bi' kaza olsa da bize de iş çıksa" diye dua ediyordu! onca duaya rağmen oldukça kazasız bir gün oldu. gerçi tabii bu noktada bir de aklıma nedense köpeğin duası kabul olsa gökten kemik yağardı atasözü geldi ama :p aslında zaten ben de pistte öyle bir noktada duruyordum ki, benim müdahale edeceğim bir kaza olması neredeyse imkansızdı. meşhur 8. virajın bittiği yerde, düzlüğün hemen başlangıcında virajın iç tarafında. orada kaza yapan arabalar genelde savrulup dışarı gidiyorlar, ve müdahale için olağanüstü haller dışında pistte karşıdan karşıya geçmek -çok da mantıklı olarak- yasak. tam "yok, burada imkanı yok bize iş düşmesinin." diyorduk ki imdadımıza yetişen birileri oldu; manuela hirt! kendisine şahsım, opening 54 ve 56 adına teşekkürü bir borç bilirim. sağolsun 8. virajdan çıktı, aracı toparlayamayıp geldi ikimizin arasındaki bariyere girdi pek güzel bir şekilde. tam da istediğimiz gibi, kendisine bir şey olmadı ve fakat arabanın ön tarafı biraz dağıldı, piste toprak falan girdi. koştur koştur gittik, arabayı kaldırdık, parçaları topladık, arabayı yükledik çekiciye ve gönderdik. işte pazar gününün tek heyecanı buydu.. zaten f1'de de ilk turda raikkönen'i sol arka tekeri parçalanmış şekilde, içler acısı bir halde gördükten sonra hayata küstüm.. zaten yarış sırasında fotoğraf çekmek de yasaktı -haliyle tabii-, o da ayrı bi üzücü bi' şey oldu benim için. neyse.. çekmiş olduğum tek tük fotoğrafa da buradan bakabilirsiniz.

sonra istanbul'a geçtim, türkiye'deki son bi' haftasında kılıç'ın yanında olmak istedim, olabildiğim kadar oldum da. bir akşam kaya'da kaldım, çook şahane bi' ev sahibi imiş kendisi, onu gördüm. kaya'ya da buradan çok teşekkür ediyorum bir kez daha! askere gitmeden mutlaka bi' geleceğim. yani öyle umuyorum.. 5 eylül salı günü kılıç'ı yolcu ettikten sonra da kendim düştüm yollara ve gülçin, selin, volkan, pelin ve bütün gün klinikte canı çıkmış babuccu'yla son saatlerimi geçirdim pek güzel. bu arada oturduğumuz barda, 21'inde kulağımın tepesine taktığım küpem üzerinde hafif bir operasyon yaptı pelin. inleme nidaları, pelin'in küpenin girip girmediğine dair soruları ve benim de o soruya cevaplarıma müteakip garip garip bakan insanların -haliyle- arasından kalktık gittik. hatta garson "bir kulak delme operasyonu oldu galiba? geçmiş olsun." dedi, "evet, deldirmek isterseniz çok güzel deliyor, eli çok hafif." dedim, yazık ekşiyiverdi adamın suratı. sonunda akşam 22.30'da bindim trene ve "evim evim güzel evim!" nidalarıyla döndüm sıcak yuvama :p gerçi trene binmeden "anadolu, fatih ve ankara ekspreslerinde bu akşam yer kalmamıştır." anonsunu duyup biletimi önceden aldığıma şükrettim önce, sonra binince tekli koltuğumun bir başka koltukla karşılıklı olduğunu ve arada sadece bir kişinin ayağını bacağını sığdırabileceği kadar yer olduğunu görerek yıkıldım. kesinlikle birisi gelecekti, bilet satılmıştı.. ama sonra gebze'de inanç'ı geçerken geldi kondüktör dayılar, "60 numara ne zaman gelecek?" diye sorunca "pendik'te gelecekmiş, gelmemiş" demesiyle sarılıp öpmem bir oldu.. yok yok şaka.. demesi'ne kadarki kısmı doğru. öyle dedi, ve pek rahat bir şekilde ayaklarımı uzatıp uyudum ben de bir süre.. taa ki bir saat kala polatlı'dan bir dayı -bildiğin dayı- binene kadar..

ben geldim, bu sefer geçen cuma (8 eylül) annemler ayvalık'a gitti. sağolsun bu arada 8 eylül'de emrah, 10-11 eylül'de baar, 12-13 eylül'de de adalı yalnız bırakmadı. allah onlardan da razı olsun. şimdi de hayat tribalwars'la geçiyor işte.. ikinci köyümü bi alamadım gitti. 3 vakte kadar inşallah.. bir de pek bahtsız olduğum bahis var tabii eğlencelik.. dün 2 ytl daha zarar ettim.. bu akşam çok süper bir kazanç olacak diye umuyorum, 1 koyup 5 alacağım adeta! bir de beşiktaş maçı var oynamadığım, seyirlik. bisiklete atlarım altıbuçuk gibi, çıkar iki tur atar, dünyanın en balta girmemiş sincan'ı ve etimesgut'unda safariye çıkar gibi şortla bisiklet turuna çıkarım, dönüşte de alırım biramı cipsimi gelir izlerim maçımı.. oooh! hayat ne güzel ya.. bu güzel blogu şimdi 1 aralık'tan falan ayrıntılı bahsedip kirletmek istemiyorum, hazır şurada keyfim yerinde..

işte böyle hayat.. geride kalan yaklaşık 3 haftanın böyle bir özeti oldu bu, gerçi yine parmaklarımı tutamadım, biraz "geniş özet" oldu ama, artık onun hantallığını üzerimden attığıma göre rahat rahat yazabilirim. kafamda birkaç şey var epeydir, esince yazacağım işte.. bu arada buraya alışmaya başlıyorum yavaş yavaş, ama yine de ne yalan söyleyeyim emesen mesıncırın speysleri kadar rahat/pratik değil.. tabii ki benim adam gibi eyçtiemel bilmememle de alakası var, ama zaten benim neyime ki.. yeni başlayan ve eyçtiemel hakkında fikri olmayanlar içindi orası.. benim için yani bi' bakıma. neyse, geçtik buraya, bu deveyi güdeceğiz artık.. listeleri oluşturmaya başladım sağ tarafta, iyice çözebilirsem sayfanın görünümünü falan da kurcalayacağım bir ara..

gachayım