Cumartesi, Mart 31, 2007

bir sonraki entry için geri sayım : p
o zamana kadar yazası gelmiyo' insanın...

http://tinyurl.com/3bc2rd

Cuma, Ekim 06, 2006

wrc 2006

dünya gözüyle bir wrc, bir solberg, bir gronhölm daha, hatta üstüne bir de bonus olarak piyangodan çıkan bir colin mcrae görmüş olduk.. gayet güzel bi' yarış oldu bu sefer. aslında öncekiler de güzeldi, ama bu hem daha kısa -ve dolayısıyla daha az yorucu- hem de yer yer daha eğlenceliydi. bunda oteldeki açık büfe yemeklerin büyük payı olduğunu düşünüyorum şahsım adına, ama yine de bilemiyorum tabi =) daha öncekilerde bulunmayan, bu sefer tanıdığım/tanıştığım insanların da çok alakası olsa gerek bu yarışın güzel geçmesinde. misal bir emrah sağolsun alper'in yokluğunda oluşan eğlence açığımı(zı) kapattı büyük ölçüde, bir duygu renk kattı, dünyanın en süper wrc arabası taklidini yaparak otobüsün içinden araba geçiyormuş etkisi yaratabilen eren de teee bursa'dan yarışmamıza katılarak bizi mes'ud etti. önemli olan katılmaktı zaten..

burada şimdi oturup yemekleri anlatasım var. gayet güzel bi' oteldi. beş yıldızlı "grand ring otel" adında bi' tatil köyü kendisi. havuzunu, saunasını, manzarasını, plazma televizyonunu boşverelim, ama yemekleri şahaneydi! genelde yarışlara gittikten sonra kilo olmasa bile en azından bir/birkaç "yüzgram" vererek dönerdim, bu sefer kilo almadıysam n'olayım! inanç'taki yılbaşı yemekleri geldi aklıma. evde 3 çeşit yemeğe alışmak zor olacak :p işte nankörlük böyle bi' şey..

merak edenler olacak mutlaka, kısaca bi' bu seferki yarışın günlüğünden notlar düşeyim şuraya, hatta kronolojik olarak özetleyeyim;

- bir kere, ilk defa uluslararası bir yarışa lisanssız gözetmen götürülmeyeceği söylendi, ahmet emin dolayısıyla gelemedi ne yazık ki, ve fakat belki de lisansı olmadığı için gelemeyen tek insan ahmet emin'di :p

- dünyanın en çömez, en ürkek bakışlarıyla etrafı inceleyen duygu'ya yaklaşan bahar, birlikte çıkmayı (odaya) teklif etti, duygu da bu teklifi geri çeviremedi

- çarşamba gecesi saat 10.00'da otobüsün hareket edeceği söylendi, tabii ki 11.00'de hareket etti.

- perşembe sabah 8'de vardık otele, odalarımız gayet güzel ayarlanmıştı, çok başarılı bi' organizasyondu o açıdan, ilk yarışına gelen afyon'lu iki arkadaşla birlikte (sami-hakan) kaldık.

- perşembe günü yattık sabahtan akşama kadar. her iki anlamda da yattık yani; hem gerçek anlamda, hem mecazi anlamda. mesela ben öyle bi' uyudum ki, o kadar olur. hatırlayamıyorum bile ne kadar olduğunu.. saat 3'ten itibaren yaklaşık her 3 saatte bir toplantı yaptılar, o saatten sonra doğru dürüst uyunamadı tabii.

- akşam 7'de dilimden düşüremediğim şahane yemeğimizi yedik.

- 9'da yine bir toplantı oldu, bu sefer mazhar abi'yleydi, verdi gazı, verdi gazı, yolladı sonra.

- 10 gibi yattık saat 1'de yola çıkmak üzere. yan odadaki henüz o gün tanıştığım 3 eşşek yastık (hatta abartıp yorgan) savaşı yaptığı için uyku muyku yalan oldu, dayandım mübarek gece vakti kapılarına, sağolsunlar en azından o akşam kestiler gürültüyü bir samimiyetimiz olmadığı için (bu noktada fark ettiyseniz bir foreshadowing var. evet..)

- kalktık 00.30 gibi, bindik servisimize 1.00 gibi ve hareket ettik etaba doğru. yolun (yani bizim etabın start noktasına varışımızın) takriben 1 saat 45 dakika sürmesi bekleniyormuş ve fakat tam olarak 3 saat 50 dakikada varmışız! ne etti? saat oldu 5. zifiri karanlık, deli gibi yağmur ve rüzgar var. servislerimizde mışıl mışıl uyuyoruz, gün ağarıncaya kadar bizi etaba dağıtmayacaklarını söylediler, uykuya devam ettik.

- saat 7 civarı ekibin dağıtılabilen kısmını etaba dağıtmaya başladılar, biz, şanslı bir servis dolusu insan, servisin içinde kaldık, ve sos 2'de kenara çekip yarışı izledik. zaten özel etap normale çevirildi önce, arabalar bizim servislerin hızıyla geçti önümüzden, ikinci geçişte de yarıya indirildi etap, ve öyle yalandan yapıldı. ikinci geçiş boyunca da starta dönüp bekledik.

- sonra saat oldu 3 civarı.. çıktık etaptan, 6 gibi köyümüze (köy dediysem, tatil köyü) dönüp, 7 gibi yemeğimizi yiyip, akabinde toplandık yine. ya da, yemeden toplandık. 8 veya 9 gibi de olabilir.. evet evet.. toplandık, akabinde yemeğe dağıldık. gece 1.30'da hareket olduğunu, noktalarda gecenin zifiri karanlığında ineceğimizi; bizi ayıların yiyip, kurtların ısırıp, yılanların sokabileceğini ve hatta en nadide yerlerimizin donabileceğini öğrendik. bütün bunları engellemek için noktalarda en az 2 kişi ineceğimizi de öğrenince bir nebze rahatladık tabii. çünkü bir ayıya karşı tek başına bir şey yapmak mümkün değilken, iki kişiyle; birisi ellerini tutarken birisi karnına vurabilirdi pek güzel.. evet..

- yedik yemeğimizi camış gibi, yattık bir kez daha. ama ben etaptan dönünce öyle bir uyumuştum ki, her ne kadar bir saatlik bir uyku da olsa, 8 saatlik bir gece uykusunun bütün evrelerini o 1 saate sıkıştırabildiğim için, gayet dinçtim ve uyku tutmadı haliyle. e zaten serviste de uyudum dana gibi.. daha n'olsun. neyse, oturdum müziğimi dinledim, balkona çıktım denize karşı şöyle ooooh.. derken sesler gelmeye başladı, bi' baktım yan komşu. dün hiç alakamız yoktu, bugün samimi olmuştuk maalesef, haliyle söz dinlemeyeceklerdi, ben de içeriden fethetmeye, misafirliğe gittim. pek güzel oturdular, muhabbet ettik. maşallah konuşabiliyorlarmış da meğer vuruşmanın dışında :p ne zaman ki (ne zaman dediysem, saat 12 falan da, deyim anlamında biraz.. ben de çözemedim, deyim değil gibi, ama deyim gibi de) yastıkları yorganları kaptılar, "hadi size iyi günleeeer" diyerek koşaradım gittim odama ve yattım bi' yarım saat de olsa.

- böyle böyle saati bir ettik, kalktık, gittik servislerimize bindik, 1.30 civarında yola koyulduk. 4 gibi etaba vardık bu sefer; 2.5 saatte yaklaşık. hava düne göre nispeten iyiydi, ki ben atlet-tişört-hırka üçlüsüyle, sabahın 5.30'unda dağda donmadığıma göre, hiç de fena değilmiş.. saat 4'te başladı etaba dağıtım, sürekli anonslar geliyor "burada bir sektör bir seyfti inecek", "burada iki seyfti" gibi. derken derken, bir anons duyduk "bir sektör" diye, aha dedik, s.çtık. hani 2ydi minimum? ühühühü.. neyse ki yanımdaki baar'a sığınıp, "abi kızcağız yalnız inmesin, ayısı var, kurdu var kuşu var, yazıktır günahtır." diyerek iki kişi inmeyi başardık sonunda =) tabii bu arada gecenin karanlığının içinden köpek seslerinin duyulduğu bi' noktada "bir sektör" dendiğinde muhtemelen sırası gelmiş olan arkadaşın telsizden yaptığı "ben inmem burdaa!" haykırışı da çok acıklıydı, ama indi tabii ki.. merak eden varsa, kendisi halen hayatta.

- saat 5.30 gibi indik baar'la noktamızda. önce bizim konvoyun ışığı kayboldu, sonra jandarma konvoyunun ışıkları.. derken kalakaldık bi' tek ayışığıyla. nokia 1100'ün mucitlerinin, bir telefona el feneri monte etmelerinden mütevellit, dünyanın en gerizekalı insanları olduğunu düşünüyordum. ama işte büyük lokma ye, büyük söz falan.. öyle bir atasözü geldi aklıma. nasıl bir işimizi gördü, anlatamam. gecenin kör karanlığında, bu şahane fikrin yaratıcılarına minnet duydum, allah razı olsun dedim kendileri için, dünyanın en süper insanlarıymış, onu bildim, onu söyledim.. hazır sahur vakti gelmemiş, o gün onlar için oruç da tutacaktım, ama yemedi tabiri caizse..

- baktık hava karanlık, baar da benim kapanınca açılması keyfine bakan, zaman zaman saatler alan, dolayısıyla haftalardır kapatmadığım telefonumu kapatmayı başarmış, ateş yakalım dedik. 1.7 kutu kibrit, 0.32 rulo tuvalet kağıdı, 1 kareli defter sayfası, 1 adet otelden çalınmış "dilek istek ve şikayetlerinizi bu kağıda yazabilirsiniz" kağıdı, bir miktar çalı, 6 sap diken heba ettik, ama her şey ya nemli, ya da sırılsıklam olduğu için yakamadık. bir aşağı, bir yukarı yürüdük, bekledik ki güneş doğsun sonra..

- derken güneş doğdu, seyfti krüü arabaları falan geçti önümüzden, "günaydın" diyerek, oysa ki öğlen olmuştu bile bize sabahın 8'inde. derken yarış başladı, baar sağolsun benim görevimi yapıp geçen arabaları not etti, iki fotoğraf çektim bu arada bulduğum en güvenli, bi' yandan da en güzel noktalardan. pek öyle "aaa.. bu ne güzel oldu" dediğim fotoğraf yok maalesef, hepsi sıradan, düz fotoğraflar. neyse.. bu da böyle bi' başarısızlık hikayesi oldu işte.

-bu arada biz sabahın o saatinde ayaktayken, bi önceki sektörde bulunan fırat ve duygu ikilisinden duygu'yu "günaydıncı adam" neredeyse döverek uyandıracaktı. cayır cayır bağıran sirenlere uyanmadığı gibi, megafonla günaydın diyen adama da uyanmayan duygu için, bu mevzubahis şahsın fırat'a "arkadaşını da uyandır!" dediğini teee bizim sektörden duyduk, ama gel gör ki duygu yine de uyanmamış. kendisini buradan tebrik ediyor, yüzyılın en süper uyuyan insanı rolüyle hak ettiği oskarını ilk yarışta kendisine teslim edeceğimizi hatırlatmak istiyoruz..

- ilk geçiş, ikinci geçiş derken, yarış bitti. bu arada kesin yine kızacak bana asabi insan, ama baar bitki olan palamutla bu yarışta tanıştı ve fındık sandı kendisini. bak yorumsuz yazdım kızmayasın diye.. phkmhh.. puah.. puahahaha =)

- derken bitti yarış, tekrar döndük köyümüze.. gerçi bu sefer etaptaki insanları toplarken servisler battı kaldı çamura, biraz onlarla cebelleştik, ama olsun.. yine de gayet acısız bir yarış oldu. bütün yarış boyunca ıslanmadık, yarış bittikten sonra, bi' 10 dakika servis gelene kadar çok hafif ıslandık sadece.

- yarış bittikten sonra demişken, daha sweeper geçmemiş (bu sweeper'a da süpürücü demek istemiyorum, hiç aşina olmayanların gözünde belediyenin yol süpüren araçlarından canlanabilir, onun için sweeper dedim ki daha bi avrupai, daha bi teknik dursun.. bildiğin yarış arabası kılıklı araba işte..), biz de baar'la içimizde kalmasın diye bi' ateş yakalım dedik, salak gibi de ateşi etabın üstünde yaktık. ama yarış çizgisi üzerinde değil, teee kenarda, ama yine de yolun üstünde gibi. arabalar bizim oradan geçmeden 15-20 saniye önce sesi duyuluyor.. bir ses geldi, ve baar denen dünyanın en hızlı satıcısı (daha önceki yazıyı okuyanlar hatırlayacaklar, f1'de tanışmıştım dünyanın en hızlı satan insanıyla, baar bu performansıyla o arkadaşı ikinciliğe iterek zirveye ulaştı) "araba geliyo'! valla kaçarım ben!" dedi.. bu cümleyi yaklaşık iki saniye içinde (hatta belki daha kısa) söyledi, ki düşünün nasıl hızlı kaçtı, "araba" kelimesini söylediği yerle, en son "ben"i duyduğum yer arasında 10 metre vardı! o derece! sprinter bi insanmış kendisi, böylece bunu keşfetmiş olduk.. neyse, kaçtı o hayvan, ben de "yanından sviipır geçerken, etabın orta yerinde yaktığı ateşi söndürmeye çalışan mal" rolünü başarıyla üstlendim ve kesinlikle bu dalda bi' oskar verilecek olursa, tek adayım!

- otele döndükten sonra son enfes akşam yemeğimizi yedik.. ne yazık ki bütün akşam yemekleri boyunca yanımızdan geçen patates kızartmalarını, şişleri, dönerleri son akşam keşfedebildik anca. dışarıya bi' yere saklamışlar, biz 2 gün onlardan mahrum kaldık.. böylece nasıl açgözlü bi' insan olduğumu da iyice gözler önüne sermiş oldum.. obezliğin gözü kör olsun!

- otelde toparlanıp otobüslerimize binmeden önce, ayrılık öncesi son fotoğraflarımızı çektik, vedalaştık ve düştük yollara. dünyanın 2. en tavuk insanı baar (bilmeyenler için bu dalın birincisi tabii ki özlem) hemen sızdı. biz bi' süre muhabbet ettik falan filan derken, ben de bayıldım artık bi' noktadan sonra. kısa sürmesi itibariyle en dinç döndüğüm yarış olduğunu düşünüyordum ki, iki gündür mütemadiyen uyuyor olmam sadece öyle "düşündüğümü" gösteriyor, pek de öyle "hissetmiyormuşum" aslında.. şu an da duşa girmeye, çıkmaya, yollara düşüp 'inanç iftarı'na gitmeye pek üşeniyorum, ama tabii ki değer buna! inanç iftarı da pek "huzura doğru" gibi oldu, ama yanlış anlaşılmasın, inançlı insanlar bi' iftar buluşması yapıyoruz, ondan.. inançlı insanlar dediysem, yer yer gerçek, yer yer mecazi anlamda.. aslında esas olarak pek çok insanın aklına gelmeyen "inanç liseli" anlamında.. işte öyle bi' şey.. bu kadar da anlam dolu insanlarız kahretsin!

Çarşamba, Eylül 13, 2006

F1, istanbul, askerlik vs.

ne güzel yazmıştım 21 ağustos'tan itibaren bir sürü şey, ama elektrikler kesildi ve puff disapiyır! başına gelmiş olanlar bilir, böyle durumlarda ilk seferinde ne kadar heyecanla, eğlenerek yazılıyorsa yazılanlar, ikinci seferde biraz daha yalandan olur, haliyle bi' öncekini hatırlamaya çalışarak ona benzetmeye çalışarak geçer zaman, pek sıkıcı olur. onun için öncekinden fazlasıyla özet olacak bu sefer. en azından istanbul kısmı..

21 ağustos gecesi çıktık yola ankara'dan agk olarak ve 2 senedir yarışa katılmamış olmanın ve kimseyle doğru düzgün tanışmıyor olmanın avantajıyla yalnız başıma oturdum iki kişilik koltukta. oh ne güzel uyurum diyordum, ama gel gör ki "bir tat bir doku"dur, yok efenim kitaptır -ne şurup şeker şarkılardı onlar/atilla dorsay-, 4.5 saatlik yolda iki tane moladır şudur budur derken hepi topu 2 saat falan uyuyabildim. vardık sabancı üniversitesi'ne, odalar 4er kişilik, alper daha istanbul'dan gelecek. iki kişiye yanaştım, "abeee... odaya 3-4 lazım mı abeee?" dedim selpakçı çocuk misali ve tamam dediler sağolsunlar. tanıştık sonra.. mehmet ve ayhan.. alper daha yolda. sırada bekliyoruz "bize de oda verin" demek için, bi' baktım ayhan denen dünyanın en hızlı satıcısı bi anahtar kapmış gidiyo'. "hayırdır?" dedik, "ben oda buldum" dedi ve gitti. şimdi tekrar düşündüm de, gerçekten de çok hızlıymış be.. neyse işte, sonra mehmet'le gittik odaya, alper'le birlikte 3 kişi olacağız, 4. yok. mehmet siyasal çeko' 1'deymiş, "çakmış". her iki lafından birisi çakmak zaten, artık neresine tutturursa.. sonra ben hacettepe kamu mezunuyum diyince tesbih çekmeyi kesti birden, şaşkınlıkla baktı "sen mi?" dercesine, sonra "maşallah" dedi. o da 84'lüymüş, 86'lı falan sandı beni muhtemelen. ya hadi 85'li, 87'li sansın da 86 da olmaz ki ya.. sonra kahvaltıya gittik, kardeşiyle de tanıştım -ki kardeşi beni tanıdı sadece tek taraflı, ağzını açmadan konuştuğu için ben "hıhı.. memnun oldum" diyebildim sadece-. alper geldi sonra ve bu kısa metraj korku filminin sonuna geldik neyse ki. alper demişken, buradan alper'e -her yarış sonrası olduğu gibi- bir kez daha teşekkür etmek istiyorum beni bu yarışlara bulaştırdığı için. allah razı olsun abeee...

salı sabahtan akşama toplantı, çarşamba-perşembe pistte nasıl bekleyeceğimizin saatlerce uygulaması -evet, büyük kısmı sadece 'bekleme'nin uygulaması- ile geçti ve cumadan itibaren hareket başladı. aleve karşı korumalı ve fakat güneşe karşı eli kolu bağlı olan fireman tulumumu giydim ve bütün gün eriyerek dikildim 8. virajın çıkışındaki düzlükteki ilk kulenin -kule 23-de bulunduğu opening 54'e. antrenmanlar vardı, gayet sıkıcıydı cuma. cumartesi sıralama turları ve bir dizi yarış vardı, gayet eğlenceli oldu. cumartesi'nin en eğlenceli yanı tahincioğullarından jason'ın yarışı zar zor sonuncu olarak bitirip, bittikten sonra selamlama turunu tamamlayamayarak 9. virajda aracını kenara çekmesiydi. hey gidi.. arabasına "babam sağolsun" etiketi alacağım bu adamın, yapıştıracağım arka kanadına.

bu arada bu günlerden birinde bizim odaya biri daha geldi, ama bahsetmeye gerek bile yok. ama iyi ki geldi, mehmet'le oturup grid kızlarını tartışıcak 2. eleman oldu en azından. tartışmanın ayrıntısına şimdi giremem, çoluk çocuk da okuyor burayı :p

ve büyük gün... gayet güzel geldik pazara kadar. eğlenceli bi' gün olacağını tahmin ederek başladık güne. bu arada belirtmeden geçmeyeyim, pistte 800 görevliydik yaklaşık ve sanırım bu 800'ün tamamı "şurada bi' kaza olsa da bize de iş çıksa" diye dua ediyordu! onca duaya rağmen oldukça kazasız bir gün oldu. gerçi tabii bu noktada bir de aklıma nedense köpeğin duası kabul olsa gökten kemik yağardı atasözü geldi ama :p aslında zaten ben de pistte öyle bir noktada duruyordum ki, benim müdahale edeceğim bir kaza olması neredeyse imkansızdı. meşhur 8. virajın bittiği yerde, düzlüğün hemen başlangıcında virajın iç tarafında. orada kaza yapan arabalar genelde savrulup dışarı gidiyorlar, ve müdahale için olağanüstü haller dışında pistte karşıdan karşıya geçmek -çok da mantıklı olarak- yasak. tam "yok, burada imkanı yok bize iş düşmesinin." diyorduk ki imdadımıza yetişen birileri oldu; manuela hirt! kendisine şahsım, opening 54 ve 56 adına teşekkürü bir borç bilirim. sağolsun 8. virajdan çıktı, aracı toparlayamayıp geldi ikimizin arasındaki bariyere girdi pek güzel bir şekilde. tam da istediğimiz gibi, kendisine bir şey olmadı ve fakat arabanın ön tarafı biraz dağıldı, piste toprak falan girdi. koştur koştur gittik, arabayı kaldırdık, parçaları topladık, arabayı yükledik çekiciye ve gönderdik. işte pazar gününün tek heyecanı buydu.. zaten f1'de de ilk turda raikkönen'i sol arka tekeri parçalanmış şekilde, içler acısı bir halde gördükten sonra hayata küstüm.. zaten yarış sırasında fotoğraf çekmek de yasaktı -haliyle tabii-, o da ayrı bi üzücü bi' şey oldu benim için. neyse.. çekmiş olduğum tek tük fotoğrafa da buradan bakabilirsiniz.

sonra istanbul'a geçtim, türkiye'deki son bi' haftasında kılıç'ın yanında olmak istedim, olabildiğim kadar oldum da. bir akşam kaya'da kaldım, çook şahane bi' ev sahibi imiş kendisi, onu gördüm. kaya'ya da buradan çok teşekkür ediyorum bir kez daha! askere gitmeden mutlaka bi' geleceğim. yani öyle umuyorum.. 5 eylül salı günü kılıç'ı yolcu ettikten sonra da kendim düştüm yollara ve gülçin, selin, volkan, pelin ve bütün gün klinikte canı çıkmış babuccu'yla son saatlerimi geçirdim pek güzel. bu arada oturduğumuz barda, 21'inde kulağımın tepesine taktığım küpem üzerinde hafif bir operasyon yaptı pelin. inleme nidaları, pelin'in küpenin girip girmediğine dair soruları ve benim de o soruya cevaplarıma müteakip garip garip bakan insanların -haliyle- arasından kalktık gittik. hatta garson "bir kulak delme operasyonu oldu galiba? geçmiş olsun." dedi, "evet, deldirmek isterseniz çok güzel deliyor, eli çok hafif." dedim, yazık ekşiyiverdi adamın suratı. sonunda akşam 22.30'da bindim trene ve "evim evim güzel evim!" nidalarıyla döndüm sıcak yuvama :p gerçi trene binmeden "anadolu, fatih ve ankara ekspreslerinde bu akşam yer kalmamıştır." anonsunu duyup biletimi önceden aldığıma şükrettim önce, sonra binince tekli koltuğumun bir başka koltukla karşılıklı olduğunu ve arada sadece bir kişinin ayağını bacağını sığdırabileceği kadar yer olduğunu görerek yıkıldım. kesinlikle birisi gelecekti, bilet satılmıştı.. ama sonra gebze'de inanç'ı geçerken geldi kondüktör dayılar, "60 numara ne zaman gelecek?" diye sorunca "pendik'te gelecekmiş, gelmemiş" demesiyle sarılıp öpmem bir oldu.. yok yok şaka.. demesi'ne kadarki kısmı doğru. öyle dedi, ve pek rahat bir şekilde ayaklarımı uzatıp uyudum ben de bir süre.. taa ki bir saat kala polatlı'dan bir dayı -bildiğin dayı- binene kadar..

ben geldim, bu sefer geçen cuma (8 eylül) annemler ayvalık'a gitti. sağolsun bu arada 8 eylül'de emrah, 10-11 eylül'de baar, 12-13 eylül'de de adalı yalnız bırakmadı. allah onlardan da razı olsun. şimdi de hayat tribalwars'la geçiyor işte.. ikinci köyümü bi alamadım gitti. 3 vakte kadar inşallah.. bir de pek bahtsız olduğum bahis var tabii eğlencelik.. dün 2 ytl daha zarar ettim.. bu akşam çok süper bir kazanç olacak diye umuyorum, 1 koyup 5 alacağım adeta! bir de beşiktaş maçı var oynamadığım, seyirlik. bisiklete atlarım altıbuçuk gibi, çıkar iki tur atar, dünyanın en balta girmemiş sincan'ı ve etimesgut'unda safariye çıkar gibi şortla bisiklet turuna çıkarım, dönüşte de alırım biramı cipsimi gelir izlerim maçımı.. oooh! hayat ne güzel ya.. bu güzel blogu şimdi 1 aralık'tan falan ayrıntılı bahsedip kirletmek istemiyorum, hazır şurada keyfim yerinde..

işte böyle hayat.. geride kalan yaklaşık 3 haftanın böyle bir özeti oldu bu, gerçi yine parmaklarımı tutamadım, biraz "geniş özet" oldu ama, artık onun hantallığını üzerimden attığıma göre rahat rahat yazabilirim. kafamda birkaç şey var epeydir, esince yazacağım işte.. bu arada buraya alışmaya başlıyorum yavaş yavaş, ama yine de ne yalan söyleyeyim emesen mesıncırın speysleri kadar rahat/pratik değil.. tabii ki benim adam gibi eyçtiemel bilmememle de alakası var, ama zaten benim neyime ki.. yeni başlayan ve eyçtiemel hakkında fikri olmayanlar içindi orası.. benim için yani bi' bakıma. neyse, geçtik buraya, bu deveyi güdeceğiz artık.. listeleri oluşturmaya başladım sağ tarafta, iyice çözebilirsem sayfanın görünümünü falan da kurcalayacağım bir ara..

gachayım

Pazartesi, Ağustos 21, 2006

yolculuk var

tam 1 haftalık bir ankara molasının ardından bu akşam tekrar yollara düşüp şu anda tam olarak ne olduğunu bilmediğim bir şeyler yapacağım. yarın sabah istanbul -sabancı üniversitesi-, pazar akşamına kadar falan sanırım orada, sonrasına bakacağız artık..

ankara artık bi' "mola" yeri halini aldı adeta.. bir yerlerde olup, ankara'da mola verip bir başka yerlere gidiyorum. en azından eylül'e kadar böyle.. pek güzel.. şu işsiz güçsüz askerlik beklediğim sıralar ankara'da kalsam sürekli zaten deliririm muhtemelen. eylül'de de ankara'ya gelip 2.5 aylık bir mola verip daha sonra dünyanın en şahane şeyi olan askerlik görevimi icra etmeye gideceğim. yaşasın!

ben pılımı pırtımı toplayıp yola koyulayım yavaş yavaş.. en azından 28 ağustos'a kadar yokum, sonrasında da olmama temennisindeyim en azından 1 hafta daha. ben yokken işi gücü olmayan da varsa benden başka
stand by me izlesin, ben izleyemedim henüz ama güzel olduğunu hissediyorum, the three burials of melquiades estrada (üç defin) izlesin bi' de.. hatta daha da vakti olan varsa pek ala pinhani ve dredg dinleyip özellikle "ben nası' büyük adam olucam" ve "traversing through the arctic cold we search for the spirit of yuta"nın keyfini çıkarabilir. yollarda müzik dinleyebilecek bir aletim olsaydı kesinlikle öyle yapardım.. aah ah!


burak'a çok açık mektup

sevgili burak tekin,
yarın sabahtan itibaren, belki 28 ağustos'a, belki 5 eylül'e kadar istanbul'dayım. anladın sen anladın. yeterince açık oldu bu mektup, daha fazla açmaya gerek yok.

gitmeden bir de önemli bir not;

gittim ben.. istanbul'dan bir arzusu olan varsa mail adresimi, telefonumu biliyorsunuz =) bilmeyenler için de çok güzel bi' bu yazının sonuna not bırakma hizmetimiz var zaten..

21 ağustos 2006 - pazartesi
saat: 15:37

Cumartesi, Ağustos 19, 2006

18 ağustos 2006 - askerlik işlemlerimi yaptım bugün. a-ferin bana.. çok garip bir şey yoktu, gittim, hallettim ve döndüm. gudik bi sağlık muayenesi yaptılar en garibinden; "donunuza kadar soyunun, tartının üstüne çıkın, inin ve gelin yazdırın." komutu veren, ve tartıdan indikten sonra her biri ayrı imza atıp kaşe basan tam 6 tane adam vardı. 7 senelik bi' yatılı okul hayatından sonra, başka insanların karşısında soyunmak falan pek normal geldi bana ama birkaç kişi hala orasını burasını kapatma çabasındaydı anadan doğma olmamasına rağmen.. aklıma inanç'ta kampın ilk günü geldi. utku vardı, katran vardı odada, onları hatırlıyorum, diğerlerini maalesef.. serkan vardı sanırım bir de. hepimiz dolaplara girip soyunup giyinmeye çalışmıştık ilk gün. sonra orta yerde giyinen bir adet utku adeta bir devrim yaptı ve hepimiz dolaplarımızdan çıktık :p gerçi bu dolaptan çıkma eylemi ingilizceye çevirince yanlış anlaşılabilir mazallah, ama hiç gerek yok çevirmeye etmeye, gerçek anlamında türkçe olarak kullandım burada. resmen çıktık dolaplardan ve dışarıda işkence çekmeden üst baş değişimine gittik. allah utku'dan razı olsun. ha sonra utku maşallah olayı genişletip okul koridorlarına da taşıdı da, neyse ki kimse örnek almadı..



bu arada bir de askerlik şubesinde komando olma sevdasıyla yanıp tutuşan bir tombik vardı. benden biraz uzun, benden biraz geniş bir insandı kendisi ve herkesin mesaiyi bitirip çıkmış olmasına rağmen tükanda kalan son memura yalvarıyordu "ben komando olucam!" diye. teyzem de bütün iyi niyetiyle, "bak, senin iyiliğin için söylüyorum, olamazsın, yapamazsın, zorlama." diye. gerçekten de beni de 28. madde a grubu arızalı diye damgaladılar kemiklerim ve diğer kemiklerim kadar olmasın leğen kemiğim de biraz iri olduğu için :p boy-kilo orantısızlığı olanlara böyle bir arızalı damgası vurup, komando olmalarını zorlaştırıyorlarmış -allah razı olsun-. işte o delikanlı da daha çabalayacak gibiydi, bilemiyorum ben ayrıldıktan sonra oraları yaktı mı..



pazartesi akşam saat 23:30'da atılım durağı'ndan F1 için yola çıkıyoruz! alper de geliyor intervention olarak. böyle intervention falan diyerek iyice F1'i, hakemliği, işin tekniğini kaptığımı sanmanızı sağlayabildim umarım. başka hiçbir şekilde sağlayamam bunu çünkü :p ben vatani fireman'lik görevimi icra edeceğim F1'de. bütün yangınlar benden sorulacak.. heyt be! yalnız federasyon duymasın, o şumaher önümde yanmaya başlarsa ıslık çalarak bulutlara bakmaya başlarım, çişim geldi der tuvalete koşarım, tüpün güvenlik pimini çekmeden sıkmaya çalışır "tüh olmuyor" ifadesi takınırım, hiç karışmam..



işte hayat böyle sevgili günlük.. bugünü de geride bıraktık, önümüzdeki günlere bakacağız.. bakıyoruuuz, baaaak-tık! hadi ii geceler..



19 ağustos 2006 - cumartesi


saat - 01:35

Perşembe, Ağustos 17, 2006

ah bir deli olsam

25 temmuz'da çıktım yola. 1 aralık gibi dönmeyi planlayarak! 26'sı sabahı indim haydarpaşa'da ve tabii ki kılıç karşıladı. sabah saat 8 mi ne daha. çok zaman oldu, hatırlayamıyorum çok net. neyse, çantalarımızı sırtlanıp, "köyden indim şehire" görünümüne büründükten sonra kadıköy'e doğru yürüyorduk ki dolmuş (istanbullulara göre minibüs) şoförlerinin arasından karşımıza saçı sakalına karışmış, üstünde ceket, altında şort, bi elinde şarap şişesi olan bi dayı atladı ve şöyle bir diyalog yaşadık;

deli 1- ya gençler ya, size bir şey söyleyebilir miyim?
kılıç&mert - *dumur ol* söyle abi
d1- ya ben size hiç saygısızlık etmiyorum di mi?
k&m - *saygısızlık? haşa!* etmedin abi
d1 - o zaman bi' sigara verin de içeyim yau!
k&m - valla kullanmıyoruz ya..
d1 - sizin s.kiniz saolsun yaaauu! *geldiğin gibi git*

sonra bizim arkamızdan da birilerine bağırdı mı küfür mü etti ne, bir şeyler oldu ama bilemiyorum.

istanbul macerasına böyle bir giriş yaptıktan sonra deliler devam etti. ankara'da deliye muhtaçmışız gerçekten, onu fark ettim. istanbul'da yanlış hatırlamıyorsam 1 haftada 4, tekirdağ'da 5 günde (hatta onlar da merkeze gittiğim 2 günde) 2 deliyle karşılaştık.

istanbul'un ikinci delisiyle de kılıç'a bilgisayar almaya çalışırken karşılaştık. mecidiyeköy'de bir bilgisayarcıda (adını vermiyorum ki reklam olmasın :p) kasaya (ve aynı zamanda da kapıya) yakın bir yerde bilgisayarın kurulumunu yapmaya çalışırken içeri elinde bond çantasımsı bir şey olan takım elbiseli bir dayı girdi, ve olaylar gelişti;

deli2 - iyi günler, fatma girik burada mı?
kasa adam - efendim?
d2 - fatma girik burada mı çalışıyor?
ka - hayır.
d2 - o zaman telefon numarasını alabilir miyim?
ka - fatma girik burada çalışmıyor, bizde yok telefon numarası?
d2 - fatma girik'i nasıl bulurum?
ka - burada değil beyefendi.
d2 - tamam

diyaloğu tam olarak hatırlayamasam da özü buydu. biz kılıç'la şaşkınlık içinde bakarken adam çıktı gitti, sonra biz de çıktık, hızlıca yürürken adama yetişmişiz. bi' bakkala giriyordu ki, çalışan kadın biraz tırsarak içeriye doğru gitti, sonra biz yürüdük geçtik, yine bilemiyorum neler oldu..

3. deliyi tam hatırlayamamakla birlikte, 4.sü son akşam istiklal'de bi' sokak arasında şahan ve özgür'le çay içerken kıvırta kıvırta geldi, "ooo mastika mastika, sigarası malbora" diye, özgür'den bi' sigara aldı ve gitti.

tekirdağ'daki deliyi zaten tanıyordum, malum, ondan aşağı kalır yanı olmayan onur anlatmıştı biraz. ne hikmetse o da minibüs duraklarının oradaydı. ya minibüs şoförleri delileri seviyor, ya çok iyi uyuşuyorlar, ya da minibüs şoförleri bir süre sonra deliriyorlar, bilemiyorum. bu adam da elindeki sopayla sözde gelen minibüsleri yönlendiriyordu. tekirdağ'daki ikinci deli de liman'da oturmuş telefonla konuşur gibi yapıyordu öyle kendi kendine. daha zararsızmış tekirdağ'ınkiler sanki.. bir de yine onur'un bahsettiği iki deli daha var tekirdağ menşeli; birisi üstüne bir şey giymeden sadece kravat takıp (çırılçıplak da olmasa gerek tabi), koltuğunun altına plastik topunu alıp bir okul bahçesinin kapısında çocuklarla top oynamayı bekleyen -ve yer yer de çocuklar çağırırsa oynayan- bir deli, ikincisi de bir ana caddenin ortasına geçip şıkıdık şıkıdık oynayan bir başka deli.

gördüm ki deli olmak en güzeliymiş ya. derdin yok, tasan yok, birileri iki lokma ekmeğini, suyunu veriyor, yuvarlanıp gidiyorsun. garip bir şey yaparsan delidir ne yapsa yeridir diyorlar geçiyorlar. biraz daha böyle idare edeyim de, olmadı bir yerden sonra hebele hübele diye gezmeye başlar, elvankent dolmuşçularına sığınırım.

çok koşturmaca oldu istanbul bu sefer, bir hafta kılıçlarda kalmış olmama rağmen kılıç'ı göremedim desem yeridir neredeyse. onu aldık, bunu sattık derken geçivermiş zaman. bir sürü insan gördüm gerçi epeydir görmemiş olduğum; ekim 2004'ten beri görmediğim tuğba, onların mezuniyetinden sonra sanki hiç görmediğim şahin, yine aynı şekilde jülide, bir dahaki gördüğümde artık muhtemelen kendisini -belki de bir arkadaşıyla birlikte paket halinde- döveceğim şopar burak, jülide ve şahin statüsündeki ezgi, buluşmaya 2 saat geç kalan selin ve 2.5 saat geç kalan zşg, dünyanın en satıcı -sırf tüccar anlamında değil, yanlış anlaşılmasın- insanı özgür ve şu dünyada birlikte müzik yapmanın en büyük eğlencem olduğu volkan (volkan kısmı devrikötesi oldu, anlatamadım, çünkü anlatılmaz yaşanır adeta, ama anladınız siz anladınız)... ki bunlar daha inanç'a gitmeden önce görüştüğüm kitleden bir kuple. inanç kısmına gelince bi +40-50 kişi daha var.

biraz kopuk kopuk olacak, oradan oraya atlayacağım ama 3 haftayı toparlamaya çalışırken anca.. malum, hafızam 10 balık gücünde.

istanbul'dan sonra dedim 5 gideyim bir orkun danasını göreyim hem, hem de 5 gün için teeee ankaralara geri dönmeyeyim. orkun ve melekleri, onur, burak ve volkan dolu bi' 5 gün geçirdim, gayet güzel oldu, hoş oldu. yıllar yıllar sonra (ki bu yıllar belki de inanç'ta en son havuza girdiğimden beri geçen yıllar olur) havuza girdim ve düşüncelerimin hiç değişmediğini gördüm. sevmiyorum havuz denen mereti. nedense b.klu, kolibasilili bir denizi tercih ediyorum her zaman. [
bu arada kolibasilili demişken, kafama bir şey takıldı geçen gün. ayakkabı kelimesi var ya, bunun çoğulunu hep ayakkabılar olarak kullanırız -veya şahsen öyle kullanırım-, ama doğrusu ayakkapları değil midir? yani mesela diş macunu-diş macunları ikilisini incelediğimizde görürüz ki diş macunular demeyiz, diş macunları deriz pek ala. oysa ki sonra tutup da ayakkabılar demek hiç olmaz gibi geldi birden. ama niye böyle geldi, bilemiyorum. gayet de oluyor. "ayakkabılarım kirlendi", "ayakkaplarım kirlendi"den daha estetik duruyor, evet..] deniz de gerçi çok pisti, onurlara gittiğim gün gir(e)medik bile ama neyse.. yine de tercih ederim.

bu arada istanbul ve tekirdağ'dan sonra nemli yerlerde ne kadar işkence çektiğimin farkına vardım. inanç tabii ki istisna! acaba diyorum bahçıvan olarak falan başvursam beni alırlar mı? alacak olsalar hiç düşünmeden giderim sanki ya.. çok öyle bir his var içimde. hem zaten inanç'ta kim yalnız asıl görevini yapıyor ki? nusret abi maşallah hem bahçıvan, hem yarı-teknisyen, hem de şofördü. sayın necmettin bağcı hocamız bahçıvan olarak başladı, okulun koordinatörlüğüne kadar yükseldi.. hey gidi.. inanç'a kapağı attıktan sonra akabinde kazık çakmak çok da olası aslında şöyle bir bakınca.

ve inanç macerası başlar...

3 haftalık maceramın istanbul ve tekirdağ'dan sonra inanç kısmı da gayet güzel başladı. istanbul'da 4, tekirdağ'da onur dahil 5 deli derken, delinin harman olduğu yere, inanç'a doğru yola çıktık! orkun'la sabah 7'ye çeyrek kala kalkıp, 7'de evden çıkıp, 7'yi çeyrek geçe ilk gelen otobüse binip, 9'a doğru gibi istanbul'a inip, 9.30'da mecidiyeköy'e ulaşıp, birer sandviç falan yiyip 10'a 10 kala dernek toplantısına yetiştik. toplantımızı yaptık, yine aylar, yıllaaardır görmediğim bir sürü insanı görüp sevgi kelebeği olduktan sonra bir şeyler tıkınıp inanç'a doğru yola çıktık. bu arada ufak da bir not düşeyim, hala anlayamıyorum inanç'a mrs. watson'ı tanımadığı için gelmeyenleri. diğerlerini değil, onları sadece.. allallaa.. neyse.. ne diyorduk? hah.. muallimköy'e geldik, bakkaldan nostaljik bir alışveriş çılgınlığı yaşadık -ki bakkal da maşallah süpermarket olmuş biz görmeyeli.. görünüşe bakılırsa okula alınan paralı öğrenciler yaramış bakkala :p- sonra tekrar koyulup yola, inanç'a vardık. tüylerim diken diken oldu şöyle bir binalara bakınca. hem çok özlemişim, hem de öyle bir garip hissettim inanç'ta birlikte yaşamış olduğum insanlarla birlikte tekrar orada olunca. tek kelimeyle şahaneydi! evet, kısa bir süreydi, yaklaşık 30 saatti, ama olsun.. gayet güzel hasret giderdik hem denizimizle, hem trenimiz, greek temple'ımız, hem de birbirimizle..

bir süre sonra mrs. watson geldi gülseren teyze'yle. mrs. watson saçları dışında ne kadar da değişmemiş, yaşlanmamış ve hatta ne kadar da gençleşmişti öyle! bu arada mrs. watson duymasın da, kaç yaşında kendisi? bilgisi olan var mı? ama gülseren teyze'yi görünce de içim cız etti şöyle bir; çökmüş, geçirdiği rahatsızlık nedeniyle hareket etmekte zorlanıyor, bir gördüğünü tekrar görünce hatırlamıyor falan.. maşallah yine de =)

mrs. watson ve gülseren teyze'yle yemekhanedeki -şimdiki nesilin çok amaçlı salon diye kendini kandırdığı mekan.. yemekhane lan işte! delirtmeyin adamı.. kimi kandırıyorsunuz :p- ilk toplanmamızda çektiğim fotoğraflardan küçük bir özel albüm yapacağım becerebilirsem bir yerlerde -tabii ki önce nasıl yapacağımı öğreneceğim-, haber veririm yapınca. herkeste bir tebessüm, herkeste bir mutluluk.. en son tekirdağ'da orkun'la şebnem ferah'ı bulutsuzluk özlemi'nin 20. yıl konserinde izlerken öyle aptal aptal sırıtıyordum. - aah ah.. şebnem ferah'ın senfoni konseri de ne şahaneymiş! kaçırdık.. tüh.. sözlük yazarları sağolsun, çatladık kıskançlıktan.. buradan şebnem hanım'a seslenmek istiyorum! aynısından ankara'da da istiyoruz!- gayet güzel herkes kim olduğunu, nerede doğduğunu, nereye ait olduğunu, ne yaptığını özetledi. o da güzel oldu, hepimiz birbirimizden haberdar olmuş olduk kısaca. gerçi ben fotoğraf çekeceğim diye her şeyi kaçırdım neredeyse ama, olsun, yakaladığım kısmı da yeter.
akşam yemeğimizi yedik, sonra mrs. watson her zamanki gibi çok şeker bir konuşma yaptı , pırpırazzi'nin taaaaa 10 yıl öncesinden kalma videolarını izledik. ersen'in "mimit bey'in verdiği her (-e harfi kapalı) işi yapaarım" deyişinden, williamson oğlu sam'in ısırılası görüntülerine kadar bir dizi nostaljik görüntü vardı 20 dakikalık. yine tüylerim diken diken oldu.. çok garipti ya.. çok güzeldi!

bu konuşma ve ufak video gösteriminin ardından öğretmenlerin terasında toplandık yine.. kendiliğinden oldu daha doğrusu, kimse demedi orada toplanalım diye, toplanmış bulunduk.
fotoğraf çektik deliler gibi zırt pırt. ama gecenin çalışması hiç şüphesiz "alper ve eski sevgilileri" isimli, alper'in rabia, yazar, özlem (?) ve adını hatırlayamadığım 2 kişiyle daha çekilmiş fotoğraflarından oluşan seriydi =)

mrs. watson ve gülseren teyze'yle muhabbetimizi edip gece 12'ye doğru onları yatırdıktan sonra çılgın eğlence başladı! cıp tıs cıp tıs! sağolsun serkan aldı sazı eline, çaldı, söyledi, söyledik. yeri geldi volkan'a devretti, yeri geldi mola verdi, ama gayet süper oldu. inanç'ta serkan'la birlikte çalma şerefine nail olduğumuz korku'dan (yaşar kurt), alper, östürk ve volkan'la çalma şerefine nail olamadığımız losing my religion'a kadar bütün "gençliğimizin şarkıları"nı hep birlikte söyledik, o günleri şarkılarla yad ettik. yalnız bir şarkıyı atlamışız, ki ben onu bir dahaki sefere peçeteye yazıp istek olarak serkan'a ileteceğim; extreme'in more than words'ü! nasıl da atlarız kahretsin!

bu arada maşallah bütün eski sevgilileri de topluca bir arada görme fırsatımız oldu; tuğba'yla ben, cem'le gülçin, serdar'la erul, alper'le yazar, alper'le rabia, alper'le niceleri ve tabii ki orkun'la şener :p

zamanla herkes teker teker yatmaya gitti, ve tabii ki öncelikli olarak çalışan, işi gücü olan insanlar.. sabaha doğru öğretmenler odasının terasında 7-8 kişi kaldık toplam 5-6 kişinin üstünü örtebileceği kadar malzemeyle. sıcaktan ve nemden ne kadar şikayet ettiysem yüce mikail cezamı verdi! g.tümüz dondu adeta güneşin doğuşunu izlemeye çalıştığımız dakikalarda.. güneşi de doğurduk, derken bi' volkan, bi' ben kaldık terasta uyanık. saat 8'de kahvaltı, güneş de sağolsun 06:35 civarında doğdu. en son 8'e doğru yakup geldi. cumartesi akşamı çılgın nedjima performansının ardından otobüse atlamak suretiyle geldiği için sabahın köründe katıldı bize. en son volkan da devrilmişti ki, "heheeeyt! bir tek ben kaldım hüleayn!" derken, 8de gözlerimi dinlendirmek üzere yattım -yattım dediysem, bir koltuğa birkaç büklüm kıvrıldım-
ve 8.15'te yakup uyandırdı kahvaltı için sağolsun. tam 1 (bir) saat boyunca adnan abi'nin elcağızlarıyla hazırlamış olduğu kahvaltıyla danalar gibi beslendik ve ardından pes ettim artık, yine güneşi doğurttuğumuz yere, terasa döndüm ve koltuklardan birine bayıldım. 15'er dakikadan yarım saatlik uykumun ikinci devresinin de sonunda, güneşin alnında, beyin kanaması geçirmek için yoğun çaba sarf ederken tuğba geldi sağolsun, kaldırıp içeri falan yatırmaya çalıştı, başaramayınca kafamı örttü. sonra bir uyandım, n'oldu hatırlayamıyorum tam neden uyandım, ama nazlı abla'nın sesine uyandım galiba. "senin boyun uzun, şu zili kapıp da geliver bizahmet." dedi. zil dediğini de anlatayım bilmeyenler için, bizim "güven"! fotoğrafını yine atarım bir yerlere.. bir "gemi zili" imiş kendisi. okula gelen müfettişlerin "kilise çanı" diye çalınmasına izin vermedikleri, yasaklamak istedikleri bir zil, ki artık -hatta epeydir, bizim son iki yılımızdan beri falan- çalınmıyor. onun yerine "dı nı dı nı dı nı nımmm dı nı nı nımmm dı nı nı nımmm" diye çalan iğrenç bir elektronik zil var. yani zilin çalınmamasının hiçbir pratik nedeni de yok sanırım. okulun eşşek kadar bir kampüsü olsa da kullanım alanı gayet sınırlı olduğundan, gayet her yerden duyuluyordu, yeterliydi. bugün o iğrenç elektronik zilin kullanımı artık bir zorunluluk tabii, orası ayrı. hababam sınıfı'ndaki adile naşit'in çaldığı zil'den çok da farkı yoktu, güven'in, sadece daha büyüktü ve baş aşağı duruyordu asılı olarak. üzerinde de mr. ve mrs. watson'ın inanç'ta hepimize temel prensip olarak benimsetmeye çalıştığı "güven" yazıyor. mr. watson'ın sık sık "güven" diye tekrarlayışı hala kulaklarımda.. neyse işte, kalktım, güven'i kaptım geldim. mrs. watson ingiltere'ye götürmek istiyor sanırım. çok da ağır kerata be.. kargoyla göndermek zorunda kalacak sanki..

tam öğle yemeği başlayacaktı ki, telaşlı bir adet yakup girdi yemekhaneye, birileri n'oldu diye sorunca "orkun'la şener kaza yapmış" dediğini duyduk, ve birden mrs. watson'ın çevresi boşaldı, herkes revire doğru gitti. neyse, mrs. watson gidince ben de gittim, tam o sırada motorsikletle kaza yapmış orkun-şener ikilisi ve bir grup insan geldi bir arabayla. orkun'un kafasının -ve hatta gövdesinin de- sol tarafı kanlar içinde, şenerde birkaç sıyrık, biraz kanama var.. orkun şuursuz bir şekilde baktı arabadan inince, revire girdiler, sonra apar topar hastaneye gittiler. orkun'un o halini görünce herkeste haklı bir endişe oluştu, ama neyse ki kafanın içi sağlammış hala -gerçi ne kadar sağlam olduğu tartışılır tabii ama, en azından kaza olumsuz etkilememiş- diyebiliriz. şener zaten gayet iyi görünüyordu, o da iyiymiş. tomografi falan çekilmiş, orkun'un kafasına 2, burnuna sanırım 1 ve dudağına 1 parça, toplam 20 küsur dikiş atılmış. şener'in de kafasında dikiş vardı, ama iyiydi dediğim gibi. her ikisine de geçmiş olsun derken, acil şifalar diliyorum tekrar.. allah sizi davul etmesin ne diyeyim! hadi tişörtsüz bindin de, kasksız binme bari.. kafa o be?

bu şekilde, biraz acıklı bitti aslında inanç macerası da.. pazar gününden çok hayır gelmedi hiçbirimize, ama neyse ki önemli bir şey yok.. akşam 6 gibi bindik servisimize, mrs. watson yine her inanç'tan ayrılışımızda olduğu gibi arkamızdan su döktü.. yolda başladık dağılmaya parça parça, biri orada indi, biri burada derken mecidiyeköy'e geldik sonunda. bir grup insan da orada ayrıldı, ki o karmaşada volkan'la vedalaşamadık. bir baktım volkan kayıp! neyse, aradı sonra, gelecekti, dedim "geliyorum 2 haftaya yine, hiç yorma kendini", görüşücez yine nasılsa iki haftaya.. taksim'e gittik biraz daha küçük bir grup, orada da parçalandık metro çıkışında, daha da küçük bir grup bir şeyler yemeye gittik, yedik yiyeceğimizi, sonra çayımızı içerken özgür ve şahan'la, meşhur 4 numaralı delimiz geldi falan.. sonra herkesin yemeği bitince tünel'e doğru gittik, oturup birer bira içtik. sonra toplanıp bir kere daha bölündük, bölünerek azaldık ve sona 7 kişi kaldık ankara insanları olarak. bindik trenimize, yemekli vagona geçtik, ben 5 dakika oturabildim, sonra kalktım koltuğuma gittim, en son hatırladığım haydarpaşa'dan çıkışımız.. kadıköy'e geldiğimizi bile hatırlayamıyorum, o arada sızmışım. sonra bir eskişehir'de "ayrieeeaaaaan!" diye bağıran amcaya uyandım, ama o da 1 dakika falan sürdü, tekrar sızıp polatlı'da, sonra yine hemen sızıp sincan'da uyandım. o yorgunlukta neredeyse sincan'ı kaçırıp ta ulus'a kadar gidip geri dönecektim, neyse ki yetiştim ve indim..

çoook süper bir inanç hatırası daha eklendi diğerlerinin arasına.. katkısı olan herkese (nazlı abla, adnan abi, mehmet abi, hüseyin abi, mrs. watson, gülseren teyze, azmi bey, ana organizatörler can-alper-selçuk ve tabii ki bütün arkadaşlarım...) çooook teşekkürler bir kez daha! sizinle birlikte geçirdiğim her dakika ayrı güzel! bir dahaki sefere bu sefer aramızda ol(a)mayanlarla da birlikte olmak dileğiyle...

17 ağustos 2006 - perşembe

saat - 22:38

Çarşamba, Ağustos 16, 2006

önce bir şeyler yazabilmem için bir deneme entry'si şeetmem lazımmış. evet evet.. çözüyorum yavaş yavaş..

çok yakında!!!

bu ilk yazımda, bir sonraki insan gibi yazımın -ve hatta belki de bunun editlenmiş halinin- sinyallerini veren bir çift fotoğraf sunuyorum size.. ilki öbür blogumun son fotoğrafı, çok güzel geçen bi günün ardından çektiğim son fotoğraflardan. ikincisi de yeni başlayan çok güzel bir günün habercisi olan 'inanç'ta gündoğumu'ndan bir görüntü. makinem artık yaşlandı mı nedir, netlik yapmakta iyice zorlanıyor, ve dolayısıyla o açıdan biraz hayal kırıklığı oldu inanç ziyaretim. ama olsun varsın, tek hayal kırıklığım o olsun inanç'a dair. yarın öbür gün gel(e)meyenlere nispet yaparcasına ballandıra ballandıra anlatırım, kimse merak etmesin =)
günde ortalama 7.9 kişi sorduğu için de hemen söyleyeyim, çektiğim fotoğrafları en kısa zamanda 20-30 mb'lık bir dosya halinde bir yerlere atacağım herkesin ulaşabileceği şekilde.

şimdilik bu kadar..

adet bozulmasın;
16 ağustos 2006 - çarşamba - 01:19
eski tas, eski hamam, yeni blog
=)

Cuma, Mart 11, 2005

Çocuk Deyip Geçme