Perşembe, Kasım 18, 2010
bi' ev - s01e02
Pazartesi, Kasım 15, 2010
bi' ev
Cuma, Eylül 24, 2010
Hep bisiklet, tam bisiklet!
Pazartesi, Eylül 13, 2010
Bisiklet yazıları - 2
Cuma, Eylül 03, 2010
Bisiklet günlüğü
bisikletçiye gidiyordum anıttepe'ye, red bisiklet'e, kumrular'dan geçerken olan oldu. sırtımda nereden baksan 5 kiloluk bir çanta (3 kilodan fazlası sırf laptop zaten), otobüs, dolmuş ve taksilerden fırsat bulduğumca ilerliyorum necatibey'e doğru. sağda sürekli park etmiş arabalar ve bekleyenler var. dikkatliyim, kapıları sürekli kontrol ediyorum açılan eden var mı diye. tetikteyim. derken, bir taksinin yanından geçerken "lan şimdiye kadar geride bıraktığım yüzlerce arabanın kapısı açılmadı beklenmedik şekilde, bu da açılmaz" dedim. dememle, havada geçirdiğim milisaniyeler boyunca istatistik biliminin orasına burasına sövmek suretiyle yere kapaklanmam bir oldu. kapı hafif aralandı, biraz frene bastım, ama hızlıydım yine. arkamdan da bir otobüs geliyor. sola doğru düşmemem lazım derken, sağa düşmek gibi bir seçeneğim zaten yok. hafif sola kırıp, frenlere asılmışım. özellikle de ön frene biraz fazla basmışım sanırım, ki o esnada ayaklarımı da yere atmış bulunduğum için bisiklet kıçıyla şaha kalktı. saatte 20 km hızla ilerleyen 100 kilonun momentumu da öyle az buz bir şey değil. bu durumda haliyle ileri doğru hareketime devam ettim ama ön teker kilitlendiği için bisikletin kıçı üstüme doğru geldi, ben ileri doğru devam etmeye çalışırken bacaklarım gidona takıldı, atlayamadım, ve düştüm. sol bacağımı hafif kurtarmışım sanırım, sağ bacağımın üstüne, kafamı gözümü ve bilgisayarı vurmadan, nasıl olduysa oldukça yumuşak bir iniş yapmışım. sırt üstü dönüverdim. bir el uzandı, "bir şeyin var mı?" dedi, "yok abi, şurama kramp girdi, kalkarım sağ ol" dedim. sonra taksici indi geldi, neyse ki efendi bir insan imiş. "kardeş iyi misin?" dedi. diyalog şöyleydi özetle;
- (elini uzatarak) kardeş iyi misin?
Çarşamba, Ağustos 18, 2010
dünya küçük vesselam
bir süredir yaşadığım tesadüfler hep aklıma "dünyanın ne kadar küçük" olduğunu getiriyor. elvankent'ten kızılay'a bisikletle geldiğim geçen cuma (13 ağustos) gününden beridir de bisikletin daha da küçülttüğünü düşündüm.
cuma akşam ivedik'e an'aneme dönerken tam metro istasyonun orada ters yönden giyimi kuşamı kaskı tam, yaşlıca bir amca geliyor idi. böyle zamanında vosvosçuların karşılaşınca selamlaştığı falan bir dönem vardı hani. veya ne bileyim, hala böyle kel alaka yerde aynı şehirden plakalı arabalar karşılaşınca bir selamlaşır. istem dışı olarak öyle bir selamlaştık amcayla. tanışmayız etmeyiz, ama bisikletliyiz. bi' değişik geldi. bütün bu anlattığım mesele bu yazıyı yazdığımdan daha kısa sürede oldu zaten. karşıdan geldi, selamlaştık yanımdan geçti. o benim yanımdan geçince ben de onun yanından geçmiş sayıldım tabii.
neyse, dün de sevgili dobidik burcu'yla bisikletini yaptıralım da iki tur binelim dedik. çok fena bisiklet gazı yayıyorum etrafıma. öyle böyle değil. kocag.tüme rağmen elvankent'ten gelebildiğimi duyan herkesi bir inanç kaplıyor ki sorma gitsin. bisikleti olanı, almayı düşününeni, almayı aklına soktuklarım (böyle deyince de küfür eder gibi oldu ama kusura bakmasınlar) falan... sonra eskiden bisiklete binen ama artık içi geçmiş olanları rehabilite etmeye de yarıyor bu gaz. meğer çevremde ne çok bisiklet seven insan varmış da ben farkında değilmişim! ki yani en sık görüştüğüm, en yakınımdaki insanlar. öyle arayıp cımbızla seçmiş de değilim.
bu arada benim elvankent'ten gelişim de yine bir gaz üstüne oldu. zaten bizim merhum grubun basçısı bilgehan bisikletçi bir insan, hayranlıkla seyrediyor idim. derken çalıştığım yere ara ara gelip giden doğu türkistanlı bir genç var, o da elmadağ'dan çıkıp kızılay'a bisikletle falan geliyor. geçen gün yine geldi, polonya'da gittiği kampta bulduğu bir bisikletle 150 km yol alıp almanya'ya geçmiş, onu falan anlattı. dibim düştü! bu olay geçen perşembe gerçekleşiyor işte. o günün akşamı gittim bisikletçiye, dedim "insanlık için az benim için çok yol katedicem, elvankent'ten kızılay'a gidicem, bana ne lazım?". hemen bir kask bir eldiven aldım, suluğum zaten var. heyecanla gittim eve, normalde kalktığımdan 2 saat erken kalkmam gerekmesine rağmen gece uyuyamadım, hepten sersem gibi kalktım sabah. çıktım yola, tahmin ettiğimden çok daha rahat oldu. 30 km yolu 2 saatte aldım. eskişehir yolu yerine çok daha az yokuşlu ve düz olan istanbul yolu'nu tercih ettim. 1 embesil kamyoncu dışında herhangi bir sıkıntı yaşamadım. ha, bir de sağa dönüş/bağlantı yolu olan yerlerde düz devam etme kısmı sıkıntı oldu. neyse, sonuçta geldim.
baktım aslında düşündüğüm kadar zor değilmiş, "lan dedim bu ivedik'ten kızılay'a sık sık yapılır ki?" ve geldim, iki gündür bisikletle buralardayım. 3. günümde resmen ciğerlerimin kolumun bacağımın biraz açıldığını hissediyorum.
bu esnada, o kadar mesafeden sonra kısa yollar kesmiyor gibi hissediyor insan artık. bu gazla, benim de çok fena bisiklet alasım geldi çevremdeki insanların yanında. çok güzel yol bisikletine çalan, uzun yolu rahat rahat kaldıracak hibrit bisikletler kestirdim gözüme. ama 1000 lira civarı olduğu için biraz daha düşünmem gerekiyor.
sonra düşündüm de, gerçekten bisiklet sürüşünden alacağım keyfi çok fark ettirecekse, neden olmasın? yani evet, karda kışta yağmurda çamurda şehir içinde çok çileli olur, dolayısıyla yılın yarısı pek binememem anlamına gelir ama yine de kalan yarısı için değer ya... yani daha az enerjiyle daha fazla yol, daha fazla keyif, daha fazla sürme isteği, gidilebilecek yerler açısından daha fazla alternatif vs. ha, bir yandan da sonbahar geldi zaten diyorum. bu iş yine bir anlık gaza ve göz kararmasına bakacak ya, hadi bakalım...
neyse, ne diyorduk? burcu'nun bisikleti yaptırmak için sözlük'ten birinin de önerdiği, anıttepe'de bir bisikletçiye gittik. hava falan basılıyor. yavrucağın giriş cümlesi "merhaba, tekerlerin havasıyla ilgili bir sorun var." idi. garibim o kadar uzak ki, böyle sofistike cümlelerle ayrıntılı biçimde ifade etme ihtiyacı hissediyor. adam havayı basıp şöyle bir kontrolden geçirirken, bir baktım kasklı bir amca geldi bisikletle, selamlaştık. sima tanıdık, ama ilk an çıkaramadım. sonra böyle kareler kareler... bi' an ivedik'e döndüm, bir daha baktım, tekrar döndüm. sonra dedim "ivedik tarafına gidiyor musunuz hiç bisikletle?" diye, "ivedik neresi oluyor?" dedi. aha dedim, her gördüğün kasklıyı o amca sanma. sonra "yenimahalle tarafı böyle, metro istasyonu falan" dedim. "haa" dedi, "normalde gitmiyorum o tarafa ama birkaç gün önce fotoğraf çekmeye gitmiştim, oradan dönüyordum. ben de hatırladım şimdi, ters yönden geliyordum hatta, tam o köprünün orada. ama o günkü bisiklet bu değildi, bunu da vermeyi düşünüyorum birine ama verecek kimseyi bulamadım". "hah!" dedim, "evet." böyle bir şaşkınlıkla sevindim anlamsızca (neden, gerçekten bilmiyorum). sonra işte yine bir 'dünya küçük' hissine büründüm. bisikleti bana ver, bi' sürü bisiklet isteyen insan var çevremde de diyemedim nedense.
işte böyle.. anlatacağım şu hikayenin arasına bir sürü bisiklet şeysi de sıkıştırdım bu vesileyle.
bi' ara da "perşembe akşamı bisikletçileri"yle de bisikletesim var.
son olarak da, vapur ve motorda ücretsizken, ido'nun deniz otobüslerinde 3 tl alınıyor imiş bisiklet için. bunun kaldırılmasını talep eden bir kampanya var pedalsesi'nde, ilgilenenler bakabilir;
http://www.pedalsesi.com/idoya/
Pazar, Haziran 13, 2010
zaman zaman
salı günü 6 ayım doluyor. bu 6 ayın bilançosu şöyle;
- okunmayan birlerce kitap
- binilmeyen kilometrelerce bisiklet
- görüşülemeyen/doyulamayan bir sevdicek, iki ebeveyn, bir sürü eş dost arkadaş
- katılınamayan bir kongre
- gidilemeyen biri kitap, ikisi film, 3 festival
- yarım kalan 3 araştırma/çalışma
- bir gıdım ilerlemeyen tez
- aktarmalı bir uçuş hariç hiç gidilemeyen bir istanbul
- yazılamayan onlarca yazı
- oynanamayan bir sürü oyun
- ...
falan filan... yine de mutluyum gibiyim, bilemiyorum. ama bugün bisikleti bakıma götürme bahanesiyle toplam 30 km bisiklet sürdüm, her ne kadar şu an taze sünnetli bebe gibi yürüyo' olsam da, resmen kendime geldim. bütün bir pazarımı aldı mı, aldı. ama çok iyi geldi. onun için böyle bi' düşünce aldı beni. 2 günüm boş olsa, birinde hiç olmazsa biraz dinlensem öbüründe de şu ağır bilançoyu hafifletsem fena olmaz mı? bir yandan ne güzel olur derken, bir yandan da olmuyor işte.
ayrıca bugün bir kere daha gördüm ki, bisiklet seven insan, süper insandır, candır! biri 60'ını aşmış, öbürü 50'lerinde iki bisikletçi amcayla lak lak yapmaktan yolda harcadığım kadar zamanı bisikletçide muhabbetle harcadım. bu esnada da gelsin dondurmalar, gitsin meyveler... teey tey! resmen eğlendim, bisikleti ve bisikletçiyi bi' kere daha sevdim yahu!
bu esnada, 60'ını aşmış abi muntazaman türkkonut'tan sıhhiye'ye işine bisikletle gidiyo'muş eskişehir yolu'ndan, dibim düştü! ben de kendisinin peşine takılıp gitmek istiyorum! gerçi eskişehir yolu'nun o yokuşlarını kaldırabilir miyim, bilmiyorum -çok da sanmıyorum- ama, ne kadar şahane olur adeta...
neyse ya, işte böyle bir şey...
Pazartesi, Aralık 14, 2009
Cuma, Kasım 20, 2009
dip ki ne dip
Çarşamba, Kasım 18, 2009
bilgisayar güvensizliği
Perşembe, Kasım 12, 2009
denişik
Çarşamba, Temmuz 29, 2009
sevgili günlük,
Pazartesi, Temmuz 27, 2009
blogger kay?t gadget'?
?u an g?r?n??e bak?l?rsa iki temel eksik var; biri pratik taraf?ndan html kullanmaya imk?n vermemesi, di?eri de etiketleri (tag) yazmaya ba?lay?nca se?enekleri ??karmamas?. ama olsun, hay?rl? bi' hizmet. gug?lc?lar? bi' daha ?p?yorum, ellerine sa?l?k diyorum.
tez tela??nday?m, gerginim, s?kk?n?m.
Cumartesi, Nisan 11, 2009
neyse, 20 mellonluk sayısal loto oynadım, bakalım ne kadarını geri alabilicem. ama içimden bi' ses zengin olucam diyo' ya, hadi hayırlısı..
Pazartesi, Mart 30, 2009
Pazartesi, Haziran 16, 2008

maç bitti, 2-0'dan 3-2'ye çevirmiş türkiye, hak'katen ciddi bi' başarı.. hem de çek cumhuriyeti karşısında. buraya kadar her şey güzel, evet.. ben zaten milli takımı tutmuyorum, gönlüm portekiz'den yana, ama hollanda'nın maçlarının ardından turunçgillere karşı da gayet büyük bir sempati besliyorum. her neyse..
zaten milli takımı tutmazken ve express'in bize sunduğu 7 sebep varken (kapağa bakıp e bur'da 5 tane var demeyin, fatih terim joker orada, 3 sayılıyo'), üstüne bi' de az önce gelen türkiye galibiyetinin ardından burnumun dibinde patlayan havai fişekler ve silahlar eklendi, harika oldu! açıkça dedim "şu takım yenileydi de böyle olmayaydı keşke!" diye.. bu mudur yani? saat 00:35, hala mı silah/korna sesleri gelir yahu? evet sevinin, hakkınız, hiçbi' şey demiyorum, ne diyebilirim ki, haddime mi insan gibi sevinen insanlara tek kelime etmek? ama sen sevinicem diye karşı apartmanın terasından (ki bu da odamın takriben bi' 30m ilerisi ve bi' o kadar da aşağısında kalıyo') havaya ateş eder, havai fişekleri patlatır, bur'da insan yaşıyo'muş, hadi sıradan insanı geç (nası' yapacaksak onu da?), bebek varmış, çoluk varmış, çocuk varmış, yaşlı varmış, hasta varmış dinlemeden o insanların hakkına tecavüz edersen, haklarına tecavüz etmeyi de geçelim (onu da nası' geçeceğimizi bilemiyorum ama hadi geçtik diyelim), hayatlarını riske atıyo'san, ben de üst katımdan sana "niye sıkıyo'sun ..spu çocuğuuuu!" diye haykıran amcaya alkış da tutarım, senin evine yumurta da atarım (dua et bu şu an aklıma geldi). ner'deyse kan çıkacaktı akşamın bi' vakti.. kaza kurşunu falan da değil bu sefer, bildiğin hedef alıp indireceklerdi birbirlerini.. ey yumurtaya can veren..
neyse, ufaktan sözü express'e bırakıyorum. resimleri buradan görmekte güçlük çekiyo'sanız, üzerlerine tıklayıp imageshack'te büyük boyutlu görebilmeniz veya bilgisayarınıza indirmeniz de pek ala mümkün. bazı kısımlarda tek tük harfler okunamıyo' ama olsun, o kadar geldi elimden. zaten express'ten iznim falan da yok, aflarına sığınıyorum kendilerinin =) siteleri olsa etse link ver'cem ama işte maalesef.. kaynak göstermiyo' değilim nasılsa..
"bireysel silahlanmanın ta..." diyor ve ola ki birilerinin ilgisini çekerse diye konuyla en göbeğinden alakadar bi' link vererek huzurlarınızdan ayrılıyorum;
"maganda kurşunu" değil, bireysel silahlanma - 22.08.2005 - bianet

Salı, Ocak 08, 2008
okul çıkışı bir toplu kayım aracı -ben dedim oldu- olarak kullanmakta olduğunuz komşu manavdan arak, 2*2 büyüklüğünde bir muşamba üstünde belki 10, belki 15 arkadaşınla birlikte kayarsın. tekrar, tekrar, tekrar... her seferinde daha da bi' keyifli hale gelir, çünkü yokuşun iki ucu arasında kayan her çocuk, yerin daha da kaygan bi' hal almasına sebep olur. sırf bu yüzden bile başkalarının orada kayıyor olması keyif verir sana. akşam olur, muhitine göre belki hava kararmadan, belki de yatsıdan çok sonra evlerin pencerelerinden önce anne sesleri yükselir. inat edersin. "anne bi' kere daha, bi' kere daha!" derken 5 kere, 10 kere daha olur. derken, yavaş yavaş pencerelerden gelen sesler kalınlaşmaya başlar. önce, varsa bir abin, onun sesine dönüşür tatlı sert bir anne sesinden. "olm bak gelmezsen babama söylerim!" der. onu da ikna etmeye çalışırken fazladan bi' 2 sefer daha kaymanın hesabını yaparsın, ki işte o an evdeki en kalın sesin pencereden sana doğru yüksek bir hacim ve şiddetle gelmekte olduğunu fark edersin: "çabuk gel şuraya eşşek sıpası! bağırtma beni! koş!". onca soğuk titretmemiştir o saate kadar, belki de her yanın uyuştuğundandır bilinmez, ama işte o sesle titrer ve kendine gelirsin. çene büzülür, boyun bükülür, yüreğinin götürdüğü yerden ayrılmak durumundasındır. dönersin eve, ıslanmış üstün başın için bir, ev halkını sırayla bağırttığın için iki ve varsa görülür şekilde şiş olan bir tarafın, onun için de bonus olarak artı bir terlik darbesi yersin. soyunur, dökünür, kaloriferin/sobanın yanında ellerinin ısınırken karıncalanıp kaşınmasından aldığın zevkle gülümsersin kendi kendine. rudolf kırmızısı burnun yavaş yavaş normale döner. sen zamanın nasıl geçtiğinin farkında olmasan da bütün ev halkı bütünüyle farkındadır bi' hayli geç olduğunun, artık yatma vakti gelmiştir. yatmadan önce pencereden bi' daha bakarsın buz kesmiş yokuşa ve ertesi günün hayalini kurarken dalıverirsin uykuya. kolay değil küçücük bir bedene bütün bir gün buz üstünde yüzlerce metre boyu hareket sığdırmak..
sabah gözlerini açar açmaz koşa koşa pencereye gidersin bir bayram sabahı heyecanıyla. ama o da ne! bir yokuş boyu uzanan güzelim yekpare buz kütlesi, yerini korkunç bir traktör tekerleği desenine; buz kütlesince uzayan kahkahalar, yerini kesik ve histerik kikirtilere bırakmıştır.. sen uyurken o hain belediye işçileri gelmiş, tuz/toprak yüklü bir kamyonun kasasındaki iki kişi bölük pörçük etmiştir onca çocuğun kahkahasını/heyecanını! biri sağdan, hemen ardından öteki soldan.. bir sağ, bir sol, bir sağ bir sol.. bir makine gibi çalışmışlardır. gözlerinde iki damla yaş belirir, damlalarda çocuksu bir kızgınlık. tutarsın kendini.. tutmazsan da n'olur ki zaten? elinden bir şey gelmez. ellerinde kürekler, altlarında koca bir kamyon.. sıçrasan belki kapısına tükürebilirsin, en fazla tekerini yumruklarsın kamyonun. derken o an ileriki sokaktan bir kamyon geçer turuncu. ve işte o an gözlerindeki iki damla, senkronize çalışan iki işçinin uyumuyla süzülüverir yanaklarından aşağı. önce biri akar biraz aşağı, sonra diğeri.. önce öteki, sonra beriki.. tıpkı işçiler gibi...
Cuma, Ocak 04, 2008
şimdi,
neresinden tutsak elimizde kalan muhteşem bir yapımla karşınızdayız (veya karşınızdalar demek daha doğru olur tabii). televizyon izlemeyen bir insan olarak, ben ne yazık (yoksa ne mutlu mu?) ki henüz haberdar oldum. vakti zamanında bobiler'deki sen bana birini android şampiyonşip dahilinde hasang tarafından yapılmış bir yan yana getirme işleminde görmüştüm, az öncesine, torrentturk'te dizinin paylaşılmış bir bölümünden kareler ve hakkında yapılan yorumları görene kadar kurgu olduğunu sanıyo'dum, tamamen hasang'ın yaratıcılığı olduğunu sanıyo'dum. keşke sanmaya devam etseymişim.. şu an ben de indiriyorum bu dizinin 11. bölümünü, merak içerisindeyim. gerçi final dönemi öncesi zamanımı bununla harcamamam lazım sanırım ama..
şimdi, öncelikle izlemeden önce kafamda oluşanları belirteyim;
bu dizi, anlatılan ve gösterilenlere göre, my name is earl'ün yerli versiyonu. ve şu noktada bilmediğim(iz) çok önemli bi' nokta var; bu kanal telif hakkı meselesini halletmiş midir, yoksa diziyi yapıp, yayınlayıp, belki sezonlarca sürdürüp, parsayı toplayıp, sonunda da bitirip, final bölümü niyetine de kendisiyle süper uyumlu bi' şekilde ana karakteri murat'ı nbc'ye, greg garcia'ya gönderip helallik mi istetecektir? bu mudur? garcia ama müslüman değil, adi bir x'tir, o sebeple ya helallik vermezse? ya "haram zıkkım olsun ulan! it herifler! o kadar ye, ye, sonra da helallik iste.. hadi ordan!" derse? bunun anlaşmasını peşinen yapmışlar mıdır? eğer ki yaptılarsa ve olay bu şekilde gelişecekse, bu söylediklerimin hepsini yerim. evet. ben de kendimce "helal olsun!" der, burada böyle arkalarından atıp tuttuğum için "hakkını helal et abi.." derim. amaaa.. yok eğer ki bunu en sinsi şekilde, çaktırmadan, kendilerini uyanık sanarak yapıyo'larsa da o zaman bittiniz olm :p
daha kafamda bi' şeyler dönüyo' ama konu hakkında bilgi sahibi olmadığım için, şu an itibariyle susuyorum ve gidiyorum, kendilerine bir mail yazarak soruyorum ve cevap bekliyorum. ikna edici bi' cevap geldi geldi, gelmedi, hakkını helal etmemesi için hemen greg garcia'ya yazıyorum!
gelecek (veya makul bi' sürede gelmeyecek) cevaba göre de sözü önce marx'a bırakır, sonra ben tekrar devam ederim artık..
mert
Pazartesi, Kasım 19, 2007
zaman zaman buraya yolu düşen/uğrayan birileriyseniz dikkatinizi çekmiştir; doğrudan bütün bi' yazıyı yapıştırmak pek adetim değil. ama bu sefer o kadar benimsedim, o kadar "kendim yazsam bu kadar yazarım (o kadar yazabilir miyim bilemiyorum gerçi ama) zaten" dedim ki, bütün bir yazı burada da bulunsun istedim.
dünkü birgün'den (17/11/2007), neşe yaşın'ın bi' yazısı..
---------
savaşa gitme oğlum
Savaşa gitme oğlum. Vatanı seviyorsan onun için ölmeye ve öldürmeye değil yaşamaya ve yaşatmaya git. Vatana hizmet etmek istiyorsan bahçıvan ol; bahçelerini çiçekleridir. Evsizler için evler, gençler için kültür siteleri yap. Bir fedakârlık yapmak istiyorsan yaşlıların bakım programlarına katıl, engelli çocuklar için festivaller, ayrımcılığa uğrayanlar için gösteriler düzenle ama savaşa gitme. Gençleri başka gençlerin katili ya da ölü olmaya gönderiyorlar. Onlara inanma oğlum.
Söylenen her şeye inanma . Onların "vatan haini" dedikleri vatanı en çok sevenlerdir. Onlar, yalnızca kendi vatanlarını değil başkalarının vatanını da sevenlerdir. Onlar, yalnızca kendi oğullarını değil başkalarının oğullarını da sevenlerdir. Onlar, farklı düşünme ve bunu dillendirme cesaretini gösterenlerdir. Vatan, üzerinde yaşayan insanlar olmadan nedir ki? Bu insanların çeşitliliği bir zenginliktir; farklı diller, farklı kültürler, farklı düşünceler bir arada ve armoni içinde en güzel ülkeleri yaratırlar. Kimseyi senden değişik diye, senden daha az eğitimli, senden daha yoksul, senden daha farklı düşüncelere sahip, senden farklı bir yaşam biçimi içinde diye hor görme. Bir insan hayatından daha değerli hiçbir şey yoktur ve her insan bir vatandır bunu unutma oğlum.
Belki sana okullarda çok şey anlattılar. Televizyonlarla düşüncelerine girdiler ve kafanı ka-rıştırdılar."Düşman" dediklerinden nefret etmeni sağladılar. Ama "düşman" da bir insandır ve onun evinde senin adın da "düşman"dır bunu unutma oğlum. Bu "düşman" denilen ve öldürmen emredilen genç kimbilir sana ne çok benzemektedir. Farklı bir dil konuşsa da belki senin düşlerine sahiptir. Belki sen de onun yerinde olsan onun heyecanlarına kapılır onun yaptığı yanlışları yapardın. Başka bir ortamda tanışsa-nız belki de çok iyi arkadaş olurdunuz.
Sen hiç savaştan çıkmış bir ülke gördün mü oğlum? Bir savaş belki üç gün sürer. Ama onun açtığı yaraların iyileşmesi yüz yıl sürer. Bu dünyada savaşı destekleyen, savaşa yardımcı olan herşeye karşı çık, hayata sahip çık oğlum. Derler ki bir dava uğruna canını verenler kahramandır.
Şunu bil ki canını vermeye hazır olan can almaya da hazırdır. Canını verme oğlum. Onu ve başkalarının canını beraber koru. En büyük kahramanlar canı koruyanlardır... Sana diyeceklerdir ki "Sen onu öldürmezsen o seni öldürecek; aileni öldürecek. Ateş et!". Hayatta asla bunu yaşama oğlum. Bir şey için savaşacaksan dünyadan savaşı yok etmek için savaş. Barışın yollarını döşemek için çalış. Ülkeni seviyorsan savaşa gitme.
Kolay olan savaştır ama zor olan barıştır oğlum. Sen bir barış yapıcısı ol. Bir kahraman olacaksan savaşın değil barışın kahramanı ol. Ölmenin ve öldürmenin değil yaşamanın ve yaşatmanın kahramanı ol. Gücünü silahlardan değil sözcüklerden al. Öyle konuşmalar yap ki kötülerin bile kalbi erisin. Öyle projeler yap ki dünya değişsin. Savaş ölüm ve yıkım demektir. Sen yaşamı ve onu gönendirmeyi seç.
Asla ve asla savaşa gitme oğlum. Silahları değil aklını kullan. İnsan, her sorunu çözebilecek kadar zekidir bunu unutma. Dünya, dizi dizi mezarlarla dolu. Üzerlerinde genç insanların isimleri yazılı. Hepsi de savaşlarda öldüler. Birbirlerini öldürdüler. Bunların çoğu yoksul insanlardı. Bir kısmı parlak sözlere kanmış gençlerdi. Bu insanlığın bir utancıdır ve bunu durdurmanın bir yolu vardır. Ben, seninle en çok savaşa gitmediğin için gurur duyarım. Bunu göğsüme şeref madalyası diye takarım. Savaşa gitme oğlum."
------------
"korkuyorum anne al beni içine
alışamadım anne al beni yine
büyüdüm anne evler büyüdü
büyüdü papuçlar yollar büyüdü
orduya istiyorlar savas çıkar diyorlar
silah veriyorlar anne bana "öldür!" diyorlar
"yat!" diyorlar anne "kalk!" diyorlar
beynimi yiyorlar anne beynimi yiyorlar
kapat televizyonu anne seni de kandırıyorlar
oyunu verme anne
oyuna gelme anne"
Cumartesi, Kasım 17, 2007
bugüne kadar bitirmiş olduğum bilgisayar oyunlarının (yazın bitenler hariç tabii) bitiş tarihlerinin hep vize/final haftalarına denk geliyo' olması bi' tesadüf olmasa gerek :p
dün itibariyle de swat 4'ün sonuna geldim. neyse ki geldim, sınav haftamın ikinci yarısında 6 sınavım, üstüne bi' de yarın ales'im var..
böyle bi' yazasım, bi' uğrayasım, bi' acilen çalışmam gerektiği için erteleyesim geldi, öyle geçerken uğrayıverdim sevgili günlük..
gideyim.
