Perşembe, Kasım 18, 2010

bi' ev - s01e02

yakın zamanda bana devrolan arabadan bahsederek:

+ arabanın da şu güneşliğinin yayları ölmüş artık herhal, kafama düşüyor sürekli...
- (kaybolan jant kapağı ve araba üstündeki toz kütlesinden sebep az da olsa birikmişin patlaması olarak) e bakacaksın oğlum biraz, öyle "ben böyle seviyorum" (s. r. mert, dağınık oda savunmaları, 2008) demekle olmaz. (kısa sessizlik ama cevap beklercesine değil) odanla ilgili de beni sert söylettireceksin!
+ e ben ev tutup gideyim bari?
- seni evden kovmuyoruz, odanı topla diyoruz...
+ e odamda rahat edemiyorum ki bi'!
(weird silence)
* (askere gitmek üzere olan konuk sanatçıdan kurtarıcı hamle) 450 liraya 6 ay kiralık ev var, ekikiki...
(daha az weird bi' silence ve akabinde odaya geçip üst baş giyinme)

bu da böyle bi' anımız oldu be sevgili günlük. ikinciyi de böyle atlattık, üçüncüde artık odamın duvarlarına birer kibrit, yerdeki kitaplarıma birer kibrit, sen sağ ben selamet...

Pazartesi, Kasım 15, 2010

bi' ev

içinde yaşadığım ev, 3 oda 1 salon. odalardan biri annemle babamın, biri oturma odası, biri de banyonun yanındaki oda. hani bana, hani bana? benim odam yok. vay haranonuym...

ev'lenmeyi geç de, odalanma yaşım geldi sanırsam çoktan. şöyle rahat rahat orta yerine s.çabileyim mümkünse.

26 yıllık, tuvalet eğitimi almış, insan canlısı bu ankara hayvanına başını ve k.çını sokabileceği, içinde taklalar atabileceği, kimsenin "neden onu oraya koydun? neden bunu beyle ettin? senin odan olabilir ama bu evde birlikte yaşıyoruz..." demeyeceği bir sıcak yuva, bilemedin oda, o da olmazsa bi' karton buzdolabı kutusu aranıyor.

müracaat: danışma

Cuma, Eylül 24, 2010

Hep bisiklet, tam bisiklet!

bir bisikletli günün akşamından daha melaba,

hatta yanlış oldu; üst üste iki bisikletli günün ikincisinin akşamından melaba,

dün akşam perşembe akşamı bisikletçileri ankara kızılay grubunun turuna katıldım. dobidik burcu da geldi hatta, süper oldu. tunalı, necatibey derken çiftlik'te aldık soluğu. birer dilim kek, döndük sonra anıttepe'ye, ver elini pikolet!

güvenpark'tan çiftlik 24 km falan tuttu. daha bir de onun 10 km civarı dönüşü var. ortalama 15 km/s. buradan, çocuk parkından çıkıp ilk defa bu kadar uzun bir turu tamamlayan burcu'yu en narin yerleriyle birlikte tebrik etmek istiyorum!

bugün de kızılay'dan çıktım yola, önce red bisiklet'e uğrayıp km saatimi aldım. dün satın almıştım, pilde falan sorun vardı, çözülmüş, herhangi bir sıkıntı yok şu an.kullanmayı çok öğrenemedim henüz gerçi ama :-/

sonra çıktım oradan yola, gazi-çiftlik-çiftlik kavşağı derken, kavşakta aşağıdan arabalarla birlikte çıkan bir bisikletli amcaya denk geldim. böyle tıkır tıkır yüksek kadans, yüksek de bir hızla gidiyordu, döndü baktı, selamlaştık. sonra o biraz yavaşladı, ben biraz hızlandım derken yetiştim, giderken bir yandan tanıştık, iki lafladık. antrenörmüş meğer ahmet hoca. yavrucaklarını antrenmana götürmeye gidiyormuş. en son çiftlik civarında ışıkta takıldıktan sonra, arkasına yapışıp, giyim dünyasına kadar birlikte gittik. km saatinin maksimum hızı 108,7 gösteriyor. bu oldu mu, nasıl oldu, bir yanlışlık mı var bilmiyorum. ama hani böyle iyi arabayla giderken hızı fark etmezsin ya, ahmet hoca'nın arkasında da aynı hissi yaşamış olabilirim, zira carrefour'dan şaşmaz'a inerken bir ara uçayazdım.

bu vesileyle, red bisiklet'ten bizim buradaki tren istasyonuna kadar olan 24-25 kmlik mesafeyi ortalama 24,39 km hızla, tam 1 saat 1 dakikada tamamladım. tabii bu bisikletin tekerinin döndüğü süre. aslında buna tekerin sabit durduğu ve dolayısıla aletin çalışmadığı süreyi de eklemek lazım, ama o süre 10 dakika toplam yaklaşık. mola vermeye fırsat olmadı adeta.

işte böyle sevgili günlük. molalarla birlikte 2 saatle başladığım, 1.5 saatle sürdürdüğüm kızılay-elvankent arasını bugün itibariyle 1 saat 10 dakikaya indirmiş bulundum. bu hızla veya biraz daha hızlı gidebildiğim süre boyunca otobüsten daha hızlı ulaşım sağlıyorum demektir, ki süper!

bu esnada bisikletin eksikleri gittikçe azalıyor. en son km sayacımı ve sele altı çantamı da aldıktan sonra, artık bagaj, büyük bagaj çantası, çamurluk, kışlık lastik gibi biraz daha mevsimlik ve uzun süreli ihtiyaçların dışında bir şey kalmadı gibi. ayın sonu gelmek bilmedi tabii bu arada ama olur o kadar, n'apalım...

şimdi yatayım da sabah erken kalkıp işe bisikletle giderim.

Pazartesi, Eylül 13, 2010

Bisiklet yazıları - 2

"Duran trafik, yavaş akan trafikten çok daha tehlikelidir. Yavaş akan trafikte de tehlike vardır, araçlar sağa ya da sola doğru aniden direksiyon kırabilirler, ama araçların hiç beklemediğiniz anda kapı açmaları bisiklet için daha büyük tehlikedir. Duran araçların kapılarının her an, herhangi bir nedenle açılabileceğini asla aklınızdan çıkarmayın."

son 1 hafta içinde buradaki 2 ayrı hatırlatmayı sallamadığım için 2 kaza yaptım. ilki hafifti, ikincide gidon L şeklini aldı, sağ bacağım L şeklini alamaz oldu, I olarak kaldı birkaç gün. aman diyeyim...

şu çogsel bir kitap bu arada, okuyun, çıktısını alın, elinizin altında bulundurun;

bir de hayatımın sözüyle -her ne kadar çok acı bir söz olsa da- tanıştım bugün:
"Get your priorities straight. No one ever said on his death bed, 'Gee, if I'd only spent more time at the office.'"-- Life's Little Instruction Book; H Jackson Brown

Cuma, Eylül 03, 2010

Bisiklet günlüğü

coşmuş bisiklet sevdamla bisikletime binmeye devam ediyorum. bu esnada da ilkler yaşamaya devam ediyorum. dün (1 eylül 2010) ilk defa yağmurda sürdüm. biraz kısa süre oldu, işten burcu'ya gidene kadardı sadece, ama iyice ıslanmama yetti o mesafe de. burcu'yu da alıp binecektik birlikte ama gel gör ki o bir kocag.tlü.

bugün (2 eylül 2010) de ilk kazamı yaptım bu sezonki! en son bundan yaklaşık 2 yıl önce bir kaza yaptığımda (aralarda kusursuz sürüşler sergilemedim, binmediğim için kaza yok) da bi' güzel gelmişti. biraz sapıkça olabilir ama böyle ufak tefek kazalar yapmayı seviyorum sanırım. yani geçen seferkinde de böyle çocukluğuma dönmüştüm. kolum sıyrılmış, annem pansuman yapıyo' falan. çok yarardım kafamı gözümü. kafamda hiç dikiş yok, ama ilkokulda en az 4-5 sefer yardığımı hatırlıyorum. biri okulun bahçesindeydi mesela 1. sınıfta. ayağım kayıp arkaya doğru düşmüştüm. biri oturduğumuz yerde arkadaşlarla oynarken. elinin ayarı olmayan biri beynimin pekmezini akıtmıştı attığı taşla. dizler sürekli yara bere içinde zaten. hele kayseri'de oturduğumuz sıralar, bisiklete yeni yeni binmeye başlamıştım ki, off... yani aslında bir çocuğa göre ekstra bir durum yok, ama bisiklet yaralanması bana hep o zamanları çağrıştırıyor işte. gerçi artık yavaş yavaş bir yetişkinlik dönemi bisiklet yara beresi portföyü de oluşmaya başladı ama, şimdilik baskın değil neyse ki.

bisikletçiye gidiyordum anıttepe'ye, red bisiklet'e, kumrular'dan geçerken olan oldu. sırtımda nereden baksan 5 kiloluk bir çanta (3 kilodan fazlası sırf laptop zaten), otobüs, dolmuş ve taksilerden fırsat bulduğumca ilerliyorum necatibey'e doğru. sağda sürekli park etmiş arabalar ve bekleyenler var. dikkatliyim, kapıları sürekli kontrol ediyorum açılan eden var mı diye. tetikteyim. derken, bir taksinin yanından geçerken "lan şimdiye kadar geride bıraktığım yüzlerce arabanın kapısı açılmadı beklenmedik şekilde, bu da açılmaz" dedim. dememle, havada geçirdiğim milisaniyeler boyunca istatistik biliminin orasına burasına sövmek suretiyle yere kapaklanmam bir oldu. kapı hafif aralandı, biraz frene bastım, ama hızlıydım yine. arkamdan da bir otobüs geliyor. sola doğru düşmemem lazım derken, sağa düşmek gibi bir seçeneğim zaten yok. hafif sola kırıp, frenlere asılmışım. özellikle de ön frene biraz fazla basmışım sanırım, ki o esnada ayaklarımı da yere atmış bulunduğum için bisiklet kıçıyla şaha kalktı. saatte 20 km hızla ilerleyen 100 kilonun momentumu da öyle az buz  bir şey değil. bu durumda haliyle ileri doğru hareketime devam ettim ama ön teker kilitlendiği için bisikletin kıçı üstüme doğru geldi, ben ileri doğru devam etmeye çalışırken bacaklarım gidona takıldı, atlayamadım, ve düştüm. sol bacağımı hafif kurtarmışım sanırım, sağ bacağımın üstüne, kafamı gözümü ve bilgisayarı vurmadan, nasıl olduysa oldukça yumuşak bir iniş yapmışım. sırt üstü dönüverdim. bir el uzandı, "bir şeyin var mı?" dedi, "yok abi, şurama kramp girdi, kalkarım sağ ol" dedim. sonra taksici indi geldi, neyse ki efendi bir insan imiş. "kardeş iyi misin?" dedi. diyalog şöyleydi özetle;

- (elini uzatarak) kardeş iyi misin?
+ iyiyim de, bi' arkana baksan be abi kapıyı açmadan?
- hep bakarım aslında da, görmemişim, bir anda gelmişsin.
+ bisikletle ne kadar bir anda gelebilirim ki ama?
- (tekrar uzanan el) haklısın, kusura bakma. iyi misin?
+ (destek alıp kalkarak) iyiyim iyiyim, sağ ol.

kalkınca hemen binip devam edebildim yoluma. kaskın önünü çok hafif vurmuşum sanırım. ama esas hayat kurtarıcı unsur eldivenlerim olmuş. her ne kadar her düşen insan gibi refleks olarak yere ellerimi koymuş olsam da ilk, hiçbir hasar yok. sağ bileğimde hafif bir ağrı sadece.

ilk eczaneye girdim, "pansuman için neye ihtiyacım var?" dedim. "neye ihtiyacın var?" dedi. sanırım anlamadı. "ufak bir yaraya pansuman yapmak için bir şeylere ihtiyacım var da, ne olduğunu bilmiyorum." saydı, "ver ver" dedim. pamuk, batticon, hidrofil sargı bezi, sargı bezi ve sterilize hidrofil gaz bezi verdi. hiç bakmadım bile, dedim bulunsun çantada. bir musibet bir kez daha bin nasihatten üstün olduğunu gösterdi bendenize böylece. şimdi baktım da, eşşeğin oğlunun verdiği hidrofil sargı bezi 2004'te üretilmiş ve son kullanma tarihi geçen yıl dolmuş. altı üstü bir bez, son kullanma tarihinde çürümüş de değil, gidip değiştirecek halim yok ama yani oeyh. bisikletçi süper bi' insan olduğu için içeride yıkattı sağ olsun, sonra ufak bir pansuman yaptım.

tandoğan kampüsü'nde sevdiceğimle biraz oturup tıkındıktan sonra, hava karardı ve soğudu, an'aneme doğru yola koyuldum. fiba 2010 maçı dağılıyormuş sanırım, (gerçi basketbol şampiyonasında üzerinde evet yazan bayraklı insanların ne işi var bilmiyorum ama?) deli gibi bir trafik vardı. spor salonundan döndüm, ana yoldan gidiyorum sağdan sağdan. derken g.tün biri geldi arabasıyla, önüme kırdı, aniden yavaşladı ve durdu. neden? çünkü alacağı insan tam o hizada duruyordu! neyse, hemen durduğu yerde bir trafik polisi vardı, beni gördü, onu gördü, olayı gördü ve "sen hiç önüne arkana bakmıyor musun?" diye sordu, ben geçtim devam ettim bu arada, tartışmaya başladılar, sonra bilmiyorum ne oldu. ama bir trafik polisinin, ankara gibi bir yerde bir bisikletli insanı dikkate almasına sevindim.

ileride trafik ışıkları var. tam oraya doğru ilerliyorum, biraz hızlıyım. yeşil yanıyor gittiğim yönde, daha da 36 saniye var. yaklaşık 10-15 küçükbaştan oluşan bir davar sürüsü atladı yola. ama fütursuzca. bakmadan. yani gerçekten, keçiler, davarlar, inekler, her türlü hayvan üzerine araç gelirken yoldan çekilir. üzerine araç gelirken yoldan çekilmeyen tek hayvan: insan! gerçi bisikleti araçtan saymadıklarından bu pek tabii, ama bu, durumu değiştirmiyor. birisi "bisiklet geliyor!" diye bağırdı, azıcık yol açtılar, geçerken de "ışıklara baksanıza!" dedim, arkamdan yüksek desibelli bir "laağğyn!"la başlayıp devam eden şeyler duydum, ben uzaklaştıkça ses azaldı ve bitti. burada da yine hatasız değilim, ama dün ön lambamı çalan g.tün suçu o da. 10 lira lan? çık yukarı vereyim çek git. bir de hiçbir zahmetten kaçınmamış, tornavidayla söküp hamuduyla götürmüş. belasını bulsun, ne diyeyim. dolayısıyla aman diyeyim, bisikletinizin ön ve arka lambası mutlaka olsun, her ikisini de, bisikletinizi başıboş bırakacağınız zaman çıkarıp atın cebinize, üşenmeyin.

derken, geldim an'aneme. artık biraz daha rahat sürüyorum şehir içinde, belki de ondan bu atlattığım kaza ve tehlikeler. 

günün özeti: kaskın, eldivenin, ön ve arka lambanın işlevlerini 1 gün içerisinde 3 farklı olayda gördüm. aman diyeyim...

Çarşamba, Ağustos 18, 2010

dünya küçük vesselam

sevgili günlük,


bir süredir yaşadığım tesadüfler hep aklıma "dünyanın ne kadar küçük" olduğunu getiriyor. elvankent'ten kızılay'a bisikletle geldiğim geçen cuma (13 ağustos) gününden beridir de bisikletin daha da küçülttüğünü düşündüm.


cuma akşam ivedik'e an'aneme dönerken tam metro istasyonun orada ters yönden giyimi kuşamı kaskı tam, yaşlıca bir amca geliyor idi. böyle zamanında vosvosçuların karşılaşınca selamlaştığı falan bir dönem vardı hani. veya ne bileyim, hala böyle kel alaka yerde aynı şehirden plakalı arabalar karşılaşınca bir selamlaşır. istem dışı olarak öyle bir selamlaştık amcayla. tanışmayız etmeyiz, ama bisikletliyiz. bi' değişik geldi. bütün bu anlattığım mesele bu yazıyı yazdığımdan daha kısa sürede oldu zaten. karşıdan geldi, selamlaştık yanımdan geçti. o benim yanımdan geçince ben de onun yanından geçmiş sayıldım tabii.


neyse, dün de sevgili dobidik burcu'yla bisikletini yaptıralım da iki tur binelim dedik. çok fena bisiklet gazı yayıyorum etrafıma. öyle böyle değil. kocag.tüme rağmen elvankent'ten gelebildiğimi duyan herkesi bir inanç kaplıyor ki sorma gitsin. bisikleti olanı, almayı düşününeni, almayı aklına soktuklarım (böyle deyince de küfür eder gibi oldu ama kusura bakmasınlar) falan... sonra eskiden bisiklete binen ama artık içi geçmiş olanları rehabilite etmeye de yarıyor bu gaz. meğer çevremde ne çok bisiklet seven insan varmış da ben farkında değilmişim! ki yani en sık görüştüğüm, en yakınımdaki insanlar. öyle arayıp cımbızla seçmiş de değilim.


bu arada benim elvankent'ten gelişim de yine bir gaz üstüne oldu. zaten bizim merhum grubun basçısı bilgehan bisikletçi bir insan, hayranlıkla seyrediyor idim. derken çalıştığım yere ara ara gelip giden doğu türkistanlı bir genç var, o da elmadağ'dan çıkıp kızılay'a bisikletle falan geliyor. geçen gün yine geldi, polonya'da gittiği kampta bulduğu bir bisikletle 150 km yol alıp almanya'ya geçmiş, onu falan anlattı. dibim düştü! bu olay geçen perşembe gerçekleşiyor işte. o günün akşamı gittim bisikletçiye, dedim "insanlık için az benim için çok yol katedicem, elvankent'ten kızılay'a gidicem, bana ne lazım?". hemen bir kask bir eldiven aldım, suluğum zaten var. heyecanla gittim eve, normalde kalktığımdan 2 saat erken kalkmam gerekmesine rağmen gece uyuyamadım, hepten sersem gibi kalktım sabah. çıktım yola, tahmin ettiğimden çok daha rahat oldu. 30 km yolu 2 saatte aldım. eskişehir yolu yerine çok daha az yokuşlu ve düz olan istanbul yolu'nu tercih ettim. 1 embesil kamyoncu dışında herhangi bir sıkıntı yaşamadım. ha, bir de sağa dönüş/bağlantı yolu olan yerlerde düz devam etme kısmı sıkıntı oldu. neyse, sonuçta geldim.


baktım aslında düşündüğüm kadar zor değilmiş, "lan dedim bu ivedik'ten kızılay'a sık sık yapılır ki?" ve geldim, iki gündür bisikletle buralardayım. 3. günümde resmen ciğerlerimin kolumun bacağımın biraz açıldığını hissediyorum.


bu esnada, o kadar mesafeden sonra kısa yollar kesmiyor gibi hissediyor insan artık. bu gazla, benim de çok fena bisiklet alasım geldi çevremdeki insanların yanında. çok güzel yol bisikletine çalan, uzun yolu rahat rahat kaldıracak hibrit bisikletler kestirdim gözüme. ama 1000 lira civarı olduğu için biraz daha düşünmem gerekiyor.


sonra düşündüm de, gerçekten bisiklet sürüşünden alacağım keyfi çok fark ettirecekse, neden olmasın? yani evet, karda kışta yağmurda çamurda şehir içinde çok çileli olur, dolayısıyla yılın yarısı pek binememem anlamına gelir ama yine de kalan yarısı için değer ya... yani daha az enerjiyle daha fazla yol, daha fazla keyif, daha fazla sürme isteği, gidilebilecek yerler açısından daha fazla alternatif vs. ha, bir yandan da sonbahar geldi zaten diyorum. bu iş yine bir anlık gaza ve göz kararmasına bakacak ya, hadi bakalım...


neyse, ne diyorduk? burcu'nun bisikleti yaptırmak için sözlük'ten birinin de önerdiği, anıttepe'de bir bisikletçiye gittik. hava falan basılıyor. yavrucağın giriş cümlesi "merhaba, tekerlerin havasıyla ilgili bir sorun var." idi. garibim o kadar uzak ki, böyle sofistike cümlelerle ayrıntılı biçimde ifade etme ihtiyacı hissediyor. adam havayı basıp şöyle bir kontrolden geçirirken, bir baktım kasklı bir amca geldi bisikletle, selamlaştık. sima tanıdık, ama ilk an çıkaramadım. sonra böyle kareler kareler... bi' an ivedik'e döndüm, bir daha baktım, tekrar döndüm. sonra dedim "ivedik tarafına gidiyor musunuz hiç bisikletle?" diye, "ivedik neresi oluyor?" dedi. aha dedim, her gördüğün kasklıyı o amca sanma. sonra "yenimahalle tarafı böyle, metro istasyonu falan" dedim. "haa" dedi, "normalde gitmiyorum o tarafa ama birkaç gün önce fotoğraf çekmeye gitmiştim, oradan dönüyordum. ben de hatırladım şimdi, ters yönden geliyordum hatta, tam o köprünün orada. ama o günkü bisiklet bu değildi, bunu da vermeyi düşünüyorum birine ama verecek kimseyi bulamadım". "hah!" dedim, "evet." böyle bir şaşkınlıkla sevindim anlamsızca (neden, gerçekten bilmiyorum). sonra işte yine bir 'dünya küçük' hissine büründüm. bisikleti bana ver, bi' sürü bisiklet isteyen insan var çevremde de diyemedim nedense.


işte böyle.. anlatacağım şu hikayenin arasına bir sürü bisiklet şeysi de sıkıştırdım bu vesileyle.


bi' ara da "perşembe akşamı bisikletçileri"yle de bisikletesim var.


son olarak da, vapur ve motorda ücretsizken, ido'nun deniz otobüslerinde 3 tl alınıyor imiş bisiklet için. bunun kaldırılmasını talep eden bir kampanya var pedalsesi'nde, ilgilenenler bakabilir;
http://www.pedalsesi.com/idoya/

Pazar, Haziran 13, 2010

zaman zaman

6 tam gün çalışmaya başlayalı beri (hakılberi), zaman ayırmak istediğim, zaman ayırmayı sevdiğim çok şeyden mahrum kalıyorum. haftanın 1 günü benim, geri kalan 6'sını kiralıyorum, 7'nin 1'ini de ne yapacağımı şaşırıyorum. hangi bir sevdiğime ayırsam, bilemiyorum. dinlenirsem, fiziken en rahatı oluyor zira dinlenmezsem zaten haftalar hiç bitmiyormuş gibi, birbirine bağlanıyormuş gibi oluyor. dinleneyim dersem de bu sefer boş boş geçiriyormuşum gibi geliyor.


salı günü 6 ayım doluyor. bu 6 ayın bilançosu şöyle;


- okunmayan birlerce kitap
- binilmeyen kilometrelerce bisiklet
- görüşülemeyen/doyulamayan bir sevdicek, iki ebeveyn, bir sürü eş dost arkadaş
- katılınamayan bir kongre
- gidilemeyen biri kitap, ikisi film, 3 festival
- yarım kalan 3 araştırma/çalışma
- bir gıdım ilerlemeyen tez
- aktarmalı bir uçuş hariç hiç gidilemeyen bir istanbul
- yazılamayan onlarca yazı
- oynanamayan bir sürü oyun
- ...


falan filan... yine de mutluyum gibiyim, bilemiyorum. ama bugün bisikleti bakıma götürme bahanesiyle toplam 30 km bisiklet sürdüm, her ne kadar şu an taze sünnetli bebe gibi yürüyo' olsam da, resmen kendime geldim. bütün bir pazarımı aldı mı, aldı. ama çok iyi geldi. onun için böyle bi' düşünce aldı beni. 2 günüm boş olsa, birinde hiç olmazsa biraz dinlensem öbüründe de şu ağır bilançoyu hafifletsem fena olmaz mı? bir yandan ne güzel olur derken, bir yandan da olmuyor işte. 


ayrıca bugün bir kere daha gördüm ki, bisiklet seven insan, süper insandır, candır! biri 60'ını aşmış, öbürü 50'lerinde iki bisikletçi amcayla lak lak yapmaktan yolda harcadığım kadar zamanı bisikletçide muhabbetle harcadım. bu esnada da gelsin dondurmalar, gitsin meyveler... teey tey! resmen eğlendim, bisikleti ve bisikletçiyi bi' kere daha sevdim yahu!


bu esnada, 60'ını aşmış abi muntazaman türkkonut'tan sıhhiye'ye işine bisikletle gidiyo'muş eskişehir yolu'ndan, dibim düştü! ben de kendisinin peşine takılıp gitmek istiyorum! gerçi eskişehir yolu'nun o yokuşlarını kaldırabilir miyim, bilmiyorum -çok da sanmıyorum- ama, ne kadar şahane olur adeta...


neyse ya, işte böyle bir şey...

Pazartesi, Aralık 14, 2009

işgüç

yarın işe başlıyorum.

"mutluluk"la "hey gidi!" arası hisler...


heyecan...

Cuma, Kasım 20, 2009

dip ki ne dip

az önce, odamda çalışırken (valla bak!), yavaşça odamın kapısı açıldı ve cin gibi bakışlar, eline bulaşık puding/profiterol ve o profiterolün piştiği sıyrılmaya hazır tencereyle annem girdi içeri. "dibini sıyırmak ister misin?" dedi, kıramadım tabii. ama dip de ne dip, mübarek yarısını tencerede bırakmış ben doya doya sıyırayım, doya doya semireyim diye. bir tencerenin "dibinden" 7-8 kaşık dolusu (bildiğin tepeleme böyle) "dip" çıkar mı yahu? yaklaşık 1.5-2 porsiyon puding damarlarımda dolaşıyor şu an, hissediyorum. kessen kakao akacak, öyle de yoğun.

neyse, sonuç olarak yedim, şu an dört köşe hissediyorum ama gittikçe de bir çembere -pardon, çemberin içi boş olurdu di' mi?- daireye evrilmiyor değilim.

sanırım odama bir hamster tekerleği yaptırmanın zamanı geldi.

Çarşamba, Kasım 18, 2009

bilgisayar güvensizliği

62 yaşındaki babamın 25 yaşındaki oğlu olarak, yıllardır babamın bilgisayarlara ve televizyon yarışmalarına olan güvensizliğini anlayamadım.

her şey, 1 kelime 1 işlem'deki bilgisayara güvenmemesiyle başladı. daha doğrusu benim aklım o sıra ermeye başladı. duruma göre zor sayılar, zor sorular, zor harfler getiriyordu. daha sonra bir ara geçiş formu var ama onu hatırlamıyorum. Derken yazının son cümlesinde hatırlayıp buraya geri döndüm; kim 500 milyar ister! onda da soru soruluyor, sorunun 4 şıkkı oluyor ve "%50 joker hakkı"nı kullanınca yanlış olan 2 şık eleniyordu ve 1 doğru 1 yanlış şık kalıyordu geriye. babam, yarışmacının o joker hakkını, sesli fikir yürütmeden önce kullanması gerektiğini düşünüyo'du, çünkü sesli fikir yürüttüğünde, o %50 elemeyi yapan insanlar, yarışmacının zaten doğru olmadığından emin olduğu seçenekleri eleyerek kötü adam kahkahaları atıyo'lardı!

bugün de televizyonda kanal 1'deki "kelime oyunu"nu izliyoruz. liseli gençler var. bilmeyenler için özetleyeyim; 4-10 harfli bir kelime ya da kelime dizisi soruluyor ve ne kadar az harf alarak bilinirse o kadar çok puan alınıyor. harf istendiği zaman, kelimenin herhangi bir noktasından rastgele bir harf açılıyor. kelimenin tüm harfleri açılıncaya veya kişi kelimeyi bilene kadar bu tekrarlanıyor. bugün, kelimelerin ilk harfleri biraz sık açıldı, ki bu bilmeyi oldukça kolaylaştıran bir şey. bugün de yine tarih tekerrür etti ve babam dedi ki;

"aslında her zaman bu kadar kolay harfleri açmıyorlar ama bu hafta çocuklara kolaylık sağlıyorlar."

babamın contorium hakkındaki düşüncelerini çok merak ediyorum.

Perşembe, Kasım 12, 2009

denişik

3.5 ay sonra gelen güncelleme.

sevgili günlük,

sevgili günlük demişken; küçükken, inanç'tayken günlüğüm vardı bir adet. kendisinin adı "hüsnü" idi. bilmiyorum neden hüsnü koyduğumu. komik olsun diye mi, -sorgulayacak başka bir şey bulamadım, sanırsam ondanmış, bari başka bir şey diyeyim- başka bir şeyden mi bilemiyorum. ama çok isabet olmuş, zira bir gün odada eşşek sıpasının teki almış günlüğümü benden gizli, "puahahah! hüsnü müü?" diye de mal gibi gülerken yakalandı tabii. böylece istemeden bir erken uyarı sistemi yerleştirmişim. çok mutlu olmuştum o an. hey gidi...

aslında böyle bi' çılgınca günlük yazasım var, kalemle yazı yazasım var, ama o kadar bi' dermansız hissediyorum ki son zamanlarda. iyice azaldı kalemle alakam. hatta genel olarak yazmakla alakam azaldı, ki bu durumla hiç hoşlaşmıyorum. eş-dost yazdığımız bloga bi' şeyler yazayım istiyorum, kafamı toparlayamıyorum. buraya yazayım istiyorum, bi' sürü de şeyler oluyo', bi' üşeniyo' muyuum, tez meselesine mi çok takıldım, bilemiyorum. dungeon siege 2 oynamaya başlamıştım en son yazın başında, ki resmen hayatımda en keyif alarak oynadığım oyunlardan biri oldu kendisi, ondan bile bi' keyif alamıyorum, kafamı toparlayamıyorum, en son hangi quest n'oldu, kim kime ne dedi hatırlayamıyorum falan. ölücek miyim doktor bey?

haftasonu mesela hayatımın ennnn inanılmaz tesadüflerinden birini yaşadım. fazlasıyla gizli, bilmesi sakıncalı olabilecek insanlardan uzak olan bu sayfalarda pek ala yazabilirim, ama üşeniyorum. onu bi' not edeyim şuraya da, döner yazarım belki. ondan sonra pek keyifli, pek enteresan şeyler oluyo', hayatım hızla değişiyo' yok tezdi, yok işti, güçtü, yollardı, gitmeler gelmelerdi, bi' yetişemiyorum adeta. neyse. ocak civarı durulmak gibi bi' hedefim var, ondan sonra artık.. yazmadığım şeyler de kaçıyo' diye pek üzülüyo'dum. içimde kalıyo' yer yer. mesela şu "norşin" meselesiyle ilgili çok güzel -kendimce pek beğenmiştim yani- bi' şeyler kurmuştum kafamda, kıçımı kırıp yazamadım.

sanırsam bi' aşırı yükleme hali var. dahil olduğum 2 araştırma, bi' ayrı iş, akademik istekler, gelecekten yana telaşlar, tez, yazmak, kat be kat okumak, türlü türlü tasalar.. bi' yandan da sürekli takipteki "lan boşuna mı her şey yoksa?" kaygısı zaten apayrı. sırf bi' tane beyin onu düşünmeye lazım.

pöff.. artık bi' hydra olasım, çift çekirdekli işlemcili, yedek motorlu olasım geliyo', tek kafa yetmiyo' lan! gdolu unakıtan mısırlarından biraz daha yiyip olmayan allaama ikinci bir kafa için dua mı etsem n'apsam?

hay sokiim.

Çarşamba, Temmuz 29, 2009

hey gidi...

yaş oldu 25. babamın da abimin de evlendiği yaştayım. annemin evlendiği yaştan yaşlıyım hatta. dün babamın zoruyla çok da bayılmadığım kabak dolmasından yedim ve bu yaşıma kadar en az 4-5 kere söylediği "patlıcan salatasını da naz yaptığın için yemiyo'sun! eli maşalı bi' kadınla evlen de kafana vura vura yedirsin işşallah!"ı buyurdu bi' kere daha. burcu'nun patlıcanı fırınladığını, onun için yanık tadı almadan severek yiyebildiğimi söyledim, sanırsam kafasındaki "anneye naz yapma" mitini doğrulamış oldu bu da. -eline sağlık bu arada dobidik =)- daha öncekilerde susardım, bu sefer ilk defa "e baba senin hiç sevmediğin bi' şey yok mu?" dedim. "var, ama ben tadına baktım, sevmedim, ondan yemiyorum, seninki gibi kapris değil." dedi. "tey allaam." dedim (içimden).. "ey yumurtaya can veren..." (bu da). akabinde çoktan seçmeli olan patlıcan salatasını yemedim, zorunlu seçmeli olan kabak dolmasını yemek durumunda kaldım, bir akşam yemeği sevilmeyen 2 yemeği kaldıramazdı.

sevgili günlük,

na' buraya yazıyorum: maydanoz sevmiyorum, dereotu sevmiyorum, tere sevmiyorum, bakla sevmiyorum (soyuk bakla sevebiliyorum, tüylü tüylüsünden, kabuğundan hiç hoşlaşmıyorum), kabak dolmasını sadece "seviyor değilim", severek yemiyorum. maydanoz ve dereotu mesela domates şeklinde olsa sevebilirim. tadıyla bi' derdim yok. zira yemeğin içinde de o erimiş, dermanı kalmamış hali dokunmuyo' pek. ama şeklinden bağımsız olarak, terenin tadını sevmiyorum mesela.. ilk anda aklıma gelenler bunlar, başka da olabilir, açık kapı bırakıyorum. bu maddelere ilişkin zevkim zaman içerisinde değişebilir pek ala. değişmeyebilir de ama tabii ki. değişirse bunun sorumluluğunun anneme artık kapris yapamıyor olacağına göbeğim üstüne an diçerim! ayrıca gün gelip de "el kızı" yedirecek olursa da kendi yemeğimi, kendi salatamı kendim de yaparım! yedirecek olmasa da kendim yaparım lan? o zevkten mahrum mu kalıcam! hatta şu an da yaparım da, annem mutfakta kendine ortak istemiyo'. akşama kadar mutfaktan bi' şeyler kemirme amacıyla çıkmasam sorun yok, ama iki dak'ka yaptığı şeye burnumu sokayım, mazallah o burnumu kulağıma sokar. bu arada kendi yemeğimi/salatamı derken tabii ki sadece kendime yapmak değil kastettiğim, anladınız siz onu.

tey allaam.. ey yumurtaya can veren...

Pazartesi, Temmuz 27, 2009

blogger kay?t gadget'?

an itibariyle kullanmaya ba?lad?m, b?yle de bir deneme, bir ilk yaz? g?ndereyim dedim. igoogle sayfamdan hayat ne kadar da pratik oldu aman allaam!

?u an g?r?n??e bak?l?rsa iki temel eksik var; biri pratik taraf?ndan html kullanmaya imk?n vermemesi, di?eri de etiketleri (tag) yazmaya ba?lay?nca se?enekleri ??karmamas?. ama olsun, hay?rl? bi' hizmet. gug?lc?lar? bi' daha ?p?yorum, ellerine sa?l?k diyorum.

tez tela??nday?m, gerginim, s?kk?n?m.

Cumartesi, Nisan 11, 2009

bugün düşündüm, dedim çok paraya ihtiyacım var. dün de düşünmüştüm, para kazanmaya başlayabilmek için ner'den baksan bi' 5 senem var. e dedim o zaman ben gidip loto oynuyorum ulan, s.kerim böyle aşkın usturlabını (astronomik rakamlara olan aşktan bahsederken böyle oluyo' tabii)!
neyse, 20 mellonluk sayısal loto oynadım, bakalım ne kadarını geri alabilicem. ama içimden bi' ses zengin olucam diyo' ya, hadi hayırlısı..

Pazartesi, Mart 30, 2009

EYALETİN ŞERİFİ
ÇAPKIN ÇOCUK
ÇORUMLU BARAN



bugün bi' arabanın arkasında gördüm bu yazıyı. yürü be baran! bunu yapan çorumsuz olamazdı zaten..

Pazartesi, Haziran 16, 2008


"milli takımı tutmamak için 7 (bi' de benden, 8!) sebep ve bir sait faik hikayesi"

çok enteresan hisler içerisinde bu sefer de değişik bi' şey yapıyorum burada. express'in 20 mayıs-15 haziran 2008 sayısının kapak 'meram'ını pek sevmiştim, e madem türkiye de çek cumhuriyeti karşısında taze bir euro 2008 galibiyeti aldı, aklımdaki şeyi yapmak için bahane doğdu bana da.

maç bitti, 2-0'dan 3-2'ye çevirmiş türkiye, hak'katen ciddi bi' başarı.. hem de çek cumhuriyeti karşısında. buraya kadar her şey güzel, evet.. ben zaten milli takımı tutmuyorum, gönlüm portekiz'den yana, ama hollanda'nın maçlarının ardından turunçgillere karşı da gayet büyük bir sempati besliyorum. her neyse..

zaten milli takımı tutmazken ve express'in bize sunduğu 7 sebep varken (kapağa bakıp e bur'da 5 tane var demeyin, fatih terim joker orada, 3 sayılıyo'), üstüne bi' de az önce gelen türkiye galibiyetinin ardından burnumun dibinde patlayan havai fişekler ve silahlar eklendi, harika oldu! açıkça dedim "şu takım yenileydi de böyle olmayaydı keşke!" diye.. bu mudur yani? saat 00:35, hala mı silah/korna sesleri gelir yahu? evet sevinin, hakkınız, hiçbi' şey demiyorum, ne diyebilirim ki, haddime mi insan gibi sevinen insanlara tek kelime etmek? ama sen sevinicem diye karşı apartmanın terasından (ki bu da odamın takriben bi' 30m ilerisi ve bi' o kadar da aşağısında kalıyo') havaya ateş eder, havai fişekleri patlatır, bur'da insan yaşıyo'muş, hadi sıradan insanı geç (nası' yapacaksak onu da?), bebek varmış, çoluk varmış, çocuk varmış, yaşlı varmış, hasta varmış dinlemeden o insanların hakkına tecavüz edersen, haklarına tecavüz etmeyi de geçelim (onu da nası' geçeceğimizi bilemiyorum ama hadi geçtik diyelim), hayatlarını riske atıyo'san, ben de üst katımdan sana "niye sıkıyo'sun ..spu çocuğuuuu!" diye haykıran amcaya alkış da tutarım, senin evine yumurta da atarım (dua et bu şu an aklıma geldi). ner'deyse kan çıkacaktı akşamın bi' vakti.. kaza kurşunu falan da değil bu sefer, bildiğin hedef alıp indireceklerdi birbirlerini.. ey yumurtaya can veren..

neyse, ufaktan sözü express'e bırakıyorum. resimleri buradan görmekte güçlük çekiyo'sanız, üzerlerine tıklayıp imageshack'te büyük boyutlu görebilmeniz veya bilgisayarınıza indirmeniz de pek ala mümkün. bazı kısımlarda tek tük harfler okunamıyo' ama olsun, o kadar geldi elimden. zaten express'ten iznim falan da yok, aflarına sığınıyorum kendilerinin =) siteleri olsa etse link ver'cem ama işte maalesef.. kaynak göstermiyo' değilim nasılsa..

"bireysel silahlanmanın ta..." diyor ve ola ki birilerinin ilgisini çekerse diye konuyla en göbeğinden alakadar bi' link vererek huzurlarınızdan ayrılıyorum;

"maganda kurşunu" değil, bireysel silahlanma - 22.08.2005 - bianet

Salı, Ocak 08, 2008

her çocuğun korkulu rüyasıdır tuzlama aracı.. bütün bir akşam boyu saatlerce çılgınlar gibi kayarsınız yılın ilk karının neşesiyle, bütün bi' mahalle oradadır. kayarken düşenler, hızlandıkça kıçının ağırlından, ağırlık merkezinin kıçında olmasından yokuş aşağı sırtı dönük kaymaya başlayanlar, çarpışanlar, tren yapanlar.. çok güzeldir her şey. düşmek bile keyiflidir. hem kışın bu hemen en tehlikeli eğlencesi minimum hasarla da atlatılır ilginç bi' şekilde. en kötü düşenlerin kafası gözü patlayabilir, hemen bir kartopu yapılıp yapıştırılıverir. kar mı kalmadı, her taraf buz mu oldu? o zaman yapıştır patlayan kaşı saatlerdir üzerinde özenle çalıştığınız buza. ilk müdahale bu kadar hızlıdır ve bu sayede eve gidince yapılacak olumsuz bir ikinci müdahale -terlik, belki kızılcık sopası- büyük ölçüde önlenmiş olur veya bilemedin dozajı hafifler.

okul çıkışı bir toplu kayım aracı -ben dedim oldu- olarak kullanmakta olduğunuz komşu manavdan arak, 2*2 büyüklüğünde bir muşamba üstünde belki 10, belki 15 arkadaşınla birlikte kayarsın. tekrar, tekrar, tekrar... her seferinde daha da bi' keyifli hale gelir, çünkü yokuşun iki ucu arasında kayan her çocuk, yerin daha da kaygan bi' hal almasına sebep olur. sırf bu yüzden bile başkalarının orada kayıyor olması keyif verir sana. akşam olur, muhitine göre belki hava kararmadan, belki de yatsıdan çok sonra evlerin pencerelerinden önce anne sesleri yükselir. inat edersin. "anne bi' kere daha, bi' kere daha!" derken 5 kere, 10 kere daha olur. derken, yavaş yavaş pencerelerden gelen sesler kalınlaşmaya başlar. önce, varsa bir abin, onun sesine dönüşür tatlı sert bir anne sesinden. "olm bak gelmezsen babama söylerim!" der. onu da ikna etmeye çalışırken fazladan bi' 2 sefer daha kaymanın hesabını yaparsın, ki işte o an evdeki en kalın sesin pencereden sana doğru yüksek bir hacim ve şiddetle gelmekte olduğunu fark edersin: "çabuk gel şuraya eşşek sıpası! bağırtma beni! koş!". onca soğuk titretmemiştir o saate kadar, belki de her yanın uyuştuğundandır bilinmez, ama işte o sesle titrer ve kendine gelirsin. çene büzülür, boyun bükülür, yüreğinin götürdüğü yerden ayrılmak durumundasındır. dönersin eve, ıslanmış üstün başın için bir, ev halkını sırayla bağırttığın için iki ve varsa görülür şekilde şiş olan bir tarafın, onun için de bonus olarak artı bir terlik darbesi yersin. soyunur, dökünür, kaloriferin/sobanın yanında ellerinin ısınırken karıncalanıp kaşınmasından aldığın zevkle gülümsersin kendi kendine. rudolf kırmızısı burnun yavaş yavaş normale döner. sen zamanın nasıl geçtiğinin farkında olmasan da bütün ev halkı bütünüyle farkındadır bi' hayli geç olduğunun, artık yatma vakti gelmiştir. yatmadan önce pencereden bi' daha bakarsın buz kesmiş yokuşa ve ertesi günün hayalini kurarken dalıverirsin uykuya. kolay değil küçücük bir bedene bütün bir gün buz üstünde yüzlerce metre boyu hareket sığdırmak..
sabah gözlerini açar açmaz koşa koşa pencereye gidersin bir bayram sabahı heyecanıyla. ama o da ne! bir yokuş boyu uzanan güzelim yekpare buz kütlesi, yerini korkunç bir traktör tekerleği desenine;
buz kütlesince uzayan kahkahalar, yerini kesik ve histerik kikirtilere bırakmıştır.. sen uyurken o hain belediye işçileri gelmiş, tuz/toprak yüklü bir kamyonun kasasındaki iki kişi bölük pörçük etmiştir onca çocuğun kahkahasını/heyecanını! biri sağdan, hemen ardından öteki soldan.. bir sağ, bir sol, bir sağ bir sol.. bir makine gibi çalışmışlardır. gözlerinde iki damla yaş belirir, damlalarda çocuksu bir kızgınlık. tutarsın kendini.. tutmazsan da n'olur ki zaten? elinden bir şey gelmez. ellerinde kürekler, altlarında koca bir kamyon.. sıçrasan belki kapısına tükürebilirsin, en fazla tekerini yumruklarsın kamyonun. derken o an ileriki sokaktan bir kamyon geçer turuncu. ve işte o an gözlerindeki iki damla, senkronize çalışan iki işçinin uyumuyla süzülüverir yanaklarından aşağı. önce biri akar biraz aşağı, sonra diğeri.. önce öteki, sonra beriki.. tıpkı işçiler gibi...

Cuma, Ocak 04, 2008

hakkını helal et

şimdi,
neresinden tutsak elimizde kalan muhteşem bir yapımla karşınızdayız (veya karşınızdalar demek daha doğru olur tabii). televizyon izlemeyen bir insan olarak, ben ne yazık (yoksa ne mutlu mu?) ki henüz haberdar oldum. vakti zamanında bobiler'deki sen bana birini android şampiyonşip dahilinde hasang tarafından yapılmış bir yan yana getirme işleminde görmüştüm, az öncesine, torrentturk'te dizinin paylaşılmış bir bölümünden kareler ve hakkında yapılan yorumları görene kadar kurgu olduğunu sanıyo'dum, tamamen hasang'ın yaratıcılığı olduğunu sanıyo'dum. keşke sanmaya devam etseymişim.. şu an ben de indiriyorum bu dizinin 11. bölümünü, merak içerisindeyim. gerçi final dönemi öncesi zamanımı bununla harcamamam lazım sanırım ama..

şimdi, öncelikle izlemeden önce kafamda oluşanları belirteyim;
bu dizi, anlatılan ve gösterilenlere göre, my name is earl'ün yerli versiyonu. ve şu noktada bilmediğim(iz) çok önemli bi' nokta var; bu kanal telif hakkı meselesini halletmiş midir, yoksa diziyi yapıp, yayınlayıp, belki sezonlarca sürdürüp, parsayı toplayıp, sonunda da bitirip, final bölümü niyetine de kendisiyle süper uyumlu bi' şekilde ana karakteri murat'ı nbc'ye, greg garcia'ya gönderip helallik mi istetecektir? bu mudur? garcia ama müslüman değil, adi bir x'tir, o sebeple ya helallik vermezse? ya "haram zıkkım olsun ulan! it herifler! o kadar ye, ye, sonra da helallik iste.. hadi ordan!" derse? bunun anlaşmasını peşinen yapmışlar mıdır? eğer ki yaptılarsa ve olay bu şekilde gelişecekse, bu söylediklerimin hepsini yerim. evet. ben de kendimce "helal olsun!" der, burada böyle arkalarından atıp tuttuğum için "hakkını helal et abi.." derim. amaaa.. yok eğer ki bunu en sinsi şekilde, çaktırmadan, kendilerini uyanık sanarak yapıyo'larsa da o zaman bittiniz olm :p

daha kafamda bi' şeyler dönüyo' ama konu hakkında bilgi sahibi olmadığım için, şu an itibariyle susuyorum ve gidiyorum, kendilerine bir mail yazarak soruyorum ve cevap bekliyorum. ikna edici bi' cevap geldi geldi, gelmedi, hakkını helal etmemesi için hemen greg garcia'ya yazıyorum!

gelecek (veya makul bi' sürede gelmeyecek) cevaba göre de sözü önce marx'a bırakır, sonra ben tekrar devam ederim artık..


mert

Pazartesi, Kasım 19, 2007

değişiklik
zaman zaman buraya yolu düşen/uğrayan birileriyseniz dikkatinizi çekmiştir; doğrudan bütün bi' yazıyı yapıştırmak pek adetim değil. ama bu sefer o kadar benimsedim, o kadar "kendim yazsam bu kadar yazarım (o kadar yazabilir miyim bilemiyorum gerçi ama) zaten" dedim ki, bütün bir yazı burada da bulunsun istedim.

dünkü birgün'den (17/11/2007), neşe yaşın'ın bi' yazısı..

---------

savaşa gitme oğlum

Savaşa gitme oğlum. Vatanı seviyorsan onun için ölmeye ve öldürmeye değil yaşamaya ve yaşatmaya git. Vatana hizmet etmek istiyorsan bahçıvan ol; bahçelerini çiçekleridir. Evsizler için evler, gençler için kültür siteleri yap. Bir fedakârlık yapmak istiyorsan yaşlıların bakım programlarına katıl, engelli çocuklar için festivaller, ayrımcılığa uğrayanlar için gösteriler düzenle ama savaşa gitme. Gençleri başka gençlerin katili ya da ölü olmaya gönderiyorlar. Onlara inanma oğlum.

Söylenen her şeye inanma . Onların "vatan haini" dedikleri vatanı en çok sevenlerdir. Onlar, yalnızca kendi vatanlarını değil başkalarının vatanını da sevenlerdir. Onlar, yalnızca kendi oğullarını değil başkalarının oğullarını da sevenlerdir. Onlar, farklı düşünme ve bunu dillendirme cesaretini gösterenlerdir. Vatan, üzerinde yaşayan insanlar olmadan nedir ki? Bu insanların çeşitliliği bir zenginliktir; farklı diller, farklı kültürler, farklı düşünceler bir arada ve armoni içinde en güzel ülkeleri yaratırlar. Kimseyi senden değişik diye, senden daha az eğitimli, senden daha yoksul, senden daha farklı düşüncelere sahip, senden farklı bir yaşam biçimi içinde diye hor görme. Bir insan hayatından daha değerli hiçbir şey yoktur ve her insan bir vatandır bunu unutma oğlum.

Belki sana okullarda çok şey anlattılar. Televizyonlarla düşüncelerine girdiler ve kafanı ka-rıştırdılar."Düşman" dediklerinden nefret etmeni sağladılar. Ama "düşman" da bir insandır ve onun evinde senin adın da "düşman"dır bunu unutma oğlum. Bu "düşman" denilen ve öldürmen emredilen genç kimbilir sana ne çok benzemektedir. Farklı bir dil konuşsa da belki senin düşlerine sahiptir. Belki sen de onun yerinde olsan onun heyecanlarına kapılır onun yaptığı yanlışları yapardın. Başka bir ortamda tanışsa-nız belki de çok iyi arkadaş olurdunuz.

Sen hiç savaştan çıkmış bir ülke gördün mü oğlum? Bir savaş belki üç gün sürer. Ama onun açtığı yaraların iyileşmesi yüz yıl sürer. Bu dünyada savaşı destekleyen, savaşa yardımcı olan herşeye karşı çık, hayata sahip çık oğlum. Derler ki bir dava uğruna canını verenler kahramandır.

Şunu bil ki canını vermeye hazır olan can almaya da hazırdır. Canını verme oğlum. Onu ve başkalarının canını beraber koru. En büyük kahramanlar canı koruyanlardır... Sana diyeceklerdir ki "Sen onu öldürmezsen o seni öldürecek; aileni öldürecek. Ateş et!". Hayatta asla bunu yaşama oğlum. Bir şey için savaşacaksan dünyadan savaşı yok etmek için savaş. Barışın yollarını döşemek için çalış. Ülkeni seviyorsan savaşa gitme.

Kolay olan savaştır ama zor olan barıştır oğlum. Sen bir barış yapıcısı ol. Bir kahraman olacaksan savaşın değil barışın kahramanı ol. Ölmenin ve öldürmenin değil yaşamanın ve yaşatmanın kahramanı ol. Gücünü silahlardan değil sözcüklerden al. Öyle konuşmalar yap ki kötülerin bile kalbi erisin. Öyle projeler yap ki dünya değişsin. Savaş ölüm ve yıkım demektir. Sen yaşamı ve onu gönendirmeyi seç.

Asla ve asla savaşa gitme oğlum. Silahları değil aklını kullan. İnsan, her sorunu çözebilecek kadar zekidir bunu unutma. Dünya, dizi dizi mezarlarla dolu. Üzerlerinde genç insanların isimleri yazılı. Hepsi de savaşlarda öldüler. Birbirlerini öldürdüler. Bunların çoğu yoksul insanlardı. Bir kısmı parlak sözlere kanmış gençlerdi. Bu insanlığın bir utancıdır ve bunu durdurmanın bir yolu vardır. Ben, seninle en çok savaşa gitmediğin için gurur duyarım. Bunu göğsüme şeref madalyası diye takarım. Savaşa gitme oğlum."

------------

önden iştah açıcı olarak verilir bu tarz bi' ufak ek genelde, ama bu sefer durum ters malum, iştahınız hala yeterince kapanmadıysa artık temelli iştah kapatıcı olarak sunuyorum aşağıdakini de. benim için de bir dizi sebep nedeniyle çok anlamlı bi' şarkı, belki gün gelir aklıma eser anlatırım ama şu an o kadar keyifsiz, o kadar sınav haftası stresi doluyum ki, hiç içimden gelmiyo'.. yaşar kurt'un korku'su;

"korkuyorum anne al beni içine
alışamadım anne al beni yine
büyüdüm anne evler büyüdü
büyüdü papuçlar yollar büyüdü
orduya istiyorlar savas çıkar diyorlar
silah veriyorlar anne bana "öldür!" diyorlar
"yat!" diyorlar anne "kalk!" diyorlar
beynimi yiyorlar anne beynimi yiyorlar

kapat televizyonu anne seni de kandırıyorlar
oyunu verme anne
oyuna gelme anne
"

Cumartesi, Kasım 17, 2007

bir oyunun daha sonuna geldik..

bugüne kadar bitirmiş olduğum bilgisayar oyunlarının (yazın bitenler hariç tabii) bitiş tarihlerinin hep vize/final haftalarına denk geliyo' olması bi' tesadüf olmasa gerek :p
dün itibariyle de swat 4'ün sonuna geldim. neyse ki geldim, sınav haftamın ikinci yarısında 6 sınavım, üstüne bi' de yarın ales'im var..

böyle bi' yazasım, bi' uğrayasım, bi' acilen çalışmam gerektiği için erteleyesim geldi, öyle geçerken uğrayıverdim sevgili günlük..

gideyim.