Pazartesi, Ekim 29, 2007

kamusal başarı eğitimi

bu cumartesi ve pazar (27-28 ekim) kamusal başarı eğitimimiz vardı ankara'da. gerçi bir eğitim miydi, şenlik miydi, ziyafet miydi neydi bilemiyorum, ama adına "eğitim" diyoruz kısaca.. her iki gün de dolu dolu, eğlence dolu, yemek dolu, bi' sürü bi' sürü sırıtan insan doluydu.

ilk gün sabah 9'da başlayalım dedik, herkes geldiydi, sabah mahmurluğunu attıydı şuydu buydu derken 9.30'u buldu başlamamız. açılışı lokman'ın hazırladığı slide showla başladık. önceki kb anılarından oluşan fotoğrafların yanında, fonda da goran bregovic olduğu için gayet gülümseyerek başladık haliyle. sonra tanıştık "her zamankinden", en eğlencelisinden. "tombul mombul" yaptık, enteresan tartışmalara, daha önceki katıldığım biri kendiminki olmak üzere 2 (iki) eğitimde görmediğim ateşli "taraftara" sahne oldu. bi' ara çılgın muhalefet fırtınasına kapılmışım, sonra birden ekin'den yediğim fırçayla silkinip kendime geldim! saat 11 (onbir) gibi, uyuyakalmış olan koçlarımız (şimdi burada tek tek isimlerini yazıp kendilerini rencide etmek istemiyorum =) geldiler ellerinde birrrr sürü yiyecek hamur türevi şeyle! sonra öğlen de 6 (altı) tane pizzamız geldi pizza hut'tan, ooooh!

öğle yemeğinin ardından, saat 3 (üç) civarı bir ara verene kadar geçen zamanda herkes bir duruldu, bir göz kapaklarını kaldıramaz oldu ki anlatamam! biraz fazla kaçırmışız yemeğin dozunu sanırsam.. gidip gelip bitirmeye çalıştım ama olmadı, ben bile bitiremedim :p

öğleden sonra da bi' ara, bi' çay kahve müzik ve çiş molası verip, bu sefer öncekilere göre eğitimi tersine çevirip, simülasyonu ilk günün sonunda yaptık. sorunlar belirlendi, yine ateşlice tartışmalar oldu, takımlar oluşturuldu, nihal, lokman, ekin ve sühan birer takımla özet bi' çalışma yaptı. çalışmaları bitirince de sonuçlar/düşünceler paylaşıldı, eleştiriler geldi, savunmalar gitti.. simülasyonunun değerlendirilmesinin ardından bir eğitim gününün daha sonuna geldik.. değerlendirmemizi yapıp, ertesi gün ellerimizde daha değişik yiyeceklerle buluşmak üzere dağıldık =)

ertesi sabah da biraz "pazar keyfi" payı (her ne kadar tombulcu gruplardan biri 'pazar keyfi'ne karşı da olsa :p) bırakıp saat 10'da başlayalım dedik ve herkesin toplanması 10 küsur oldu pek tabii.. ikinci güne de yine güzel bir slide showla başladık; bu sefer özge'nin hazırlamış olduğu ve benim ilk kb toplantımda görmüş olduğumla.. daldım gittim teee geçen seneye, 1 senenin bi' yandan ne kadar kısayken diğer yandan da ne kadar uzun olduğunu fark ettim bi' kere daha..

devam ettik sonra dün kaldığımız yerden, "koç n'aptı?"yla. ve gördük ki aslında hiçbi' şey yapmamış :p yine geldi çattı mola saati, yine yedik çılgınca.. yedikten sonra yakmak için gazeteye dair sorunumuzu çözmeye çalıştık. biraz zor olsa da, çözdük de.. bazen sorunları çözmek için sımsıkı sarılmamız gerekirken, bazen de el ele tutuşmamızın yeterli olabileceğini gördük.

bi' yemek molası daha verdik! öğle yemeği bu sefer.. adı "çay kahve arası" değil de "öğle yemeği arası" olduğu için herkes daha fazla, daha fazla yedi. herkesin teker teker kaç lokma yemiş olduğunu sayıp dökebilirim şimdi şurada, ama sadece en fazla gonca'nın yediğini söyleyeyim, yetsin =) üstüne de "hoşgeldin parfemizi" yedik, oooooh.. parfe tepsisini de sühan yaladı. belgelerim var!

öğleden sonra da artık kimlerin çalışmak istediğini, kimlerin nerede nasıl çalışabileceğini konuşup, soruları yanıtladık. daha önce gelmemiş, bizim de çok üstünde düşünmediğimiz birkaç soru geldi, onun dışında genel kaygılardı "nasıl ol'cak da ol'cak?" deyu.. beytepe'de ve shçek'da çalışmalar yapılması olasılığı hepimizi pek sevindirdi! kolonya ve kuru pasta ikramıyla günü ve eğitimi tatlı bi' şekilde bitirdik..

son olarak da adaylar dağılıp, koç koça kalanda, önce kalan yiyeceklerin etrafında (gerçek anlamda etrafında yani, "onlarla ilgili" falan değil yoksa) bir değerlendirme, ardından da maç yaptık! yani maç yaptık denemese de top oynadık en azından.. kısa süre içinde nefes nefese kalmamız çok fazla yediğimizden olsa gerek.. hala şişim nedense..

haşim amca'ya teşekkür edip tükanı terk ettikten sonra da el salladık serdaroca, 1 (bir) taze ve 3 (üç) eski koça! istanbul'a doğru yola çıktılar, son aldığımız haberlere göre "raat raat" gitmişler.. sühan'dan haber yok. iyi dediler, ama bilemiyoruz..

çok güzeldi, çooook...


eğitimden kısa kısa

- tersten başlayalım; eğitimin tek eksiği istanbul katılımıydı.. tek eksik, ama büyük bi' eksikti tabii..
- onur olmadığı için hareketin görece az olduğu eğitimde tezahürat da yoktu.. buradan bir nebze de olsa hafifletelim o yoksunluğu; oooooooo!! serdarocaaa oleeeey! serdarocaa oley! serdarocaa oley! serdarocaaa oleeeeey!

"ankara'da doğdu!
kb'ci oldu!
helal olsun sana!
serdarocaaaaa, serdarocaaa, ooooo..."

- ilk gün uyuyakalıp geciken bir grup koç, getirdikleri her nevi yiyecekle çok şahane gönül aldılar (en azından benimkini aldılar yani)
- nihat örtmenin katılımı çok güzel oldu. aralarda çalan şarkılarda zaman zaman dans ettiği görüldü
- ilk gün gelen rana, yeterince yemediği için, ikinci gün hasta olup katılamadı.. boşuna yemiyoruz biz de canım.. bi' bildiğimiz var herhalde! geçmiş olsun =)
- hacettepe'den iki akademik katılımcımız -eda & selma- da vardı. deneyimleriyle renk kattılar ve bolca da katacaklar diye umuyoruz!
- parfe çok güzeldi
- zamanlamadan sorumlu devlet bakanı olan bendeniz, insanlara korku saçtı, mert'i gören insanlar köşe bucak kaçtı.. zaman darlığında "sus hadi! yeter! dur! başla!" demek pek zor bi' şeymiş, ben dün bunu gördüm.. bu insanların artık hep beni görünce korkmalarından korkmaktayım..
- nihal'in ikinci günün başında getirdiği görüntüler çok eğlenceli ve "gerçek"ti. bir çalışma bu kadar mı somutlaşır! süpersin nihal!
- gözde'nin tarçınlı kurabiyeleri aarikaydı
- esin ve nalan yalnızca ikinci gün, duygu yalnızca ilk gün yarım gün katılabildi.. burcu ise evde sızmak suretiyle misafirlerini yüzüstü bırakarak hem eğitimden hem de misafirlerinden mahrum kaldı.
- şarabın sağlığa zararları tartışılmadı, bildirildi
- buket söz vermiş olduğu meşhur gazeteli pastasından yapmadı. bir toplantıda telafi edecekmişş..
- top oynandı, yorulundu, şule'nin çizmeli tekmelerine maruz kalındı..
- fotoğraf ve video çekildi bissürü bissürü! pek yakında..
- ve o kadar çok yemek vardı ki, ben bile doydum =)

p.s. zeytinli'yi yazana kadar bi' dahaki zeytinli geldi ya.. neyse, elbet yazılır bi' zaman. günler çuvala girmedi ya canım!
mert

Pazartesi, Eylül 24, 2007

çocuk pornosuyla alakadar bir forward üzerine

a dostlar,

daha önce benden mail almış olanlardan özür dileyerek başlayayım,

mert ben yine. r**.. s** r**.. mert s** r**..


çok basit birkaç soru soracağım;

1 - bana birden fazla kullanıcıdan gelmiş olan bu maile inandınız mı, inanmadan önce düşündünüz mü? (cevap hayırsa, yazının devamı size yönelmiyo'. if x=evet, then goto 2)

2 - 5n ve 1k'nın en azından kim, neden ve nasıl'ını sordunuz mu? sormadıysanız ben sorayım..
2.a - kim: bu maili kim atmış ortaya, kimden çıkmış kime gitmekte? cevabını ben veriyorum soruyu sorduğum gibi; from: hay, to: hu. evet, düşünmeden cevap verirsek, çocuk pornosuna karşı olan birilerinden çıkmış, çocuk pornosuna karşı olan birilerine gidiyor. hadi ucu açık, "gidebildiği yere" gitmesi hedeflenen bi' mail, ama yine de ve ısrarla kimden olduğu sorusunun cevabı yok içinde. o vakit ben bu maili iletmem.
2.b - nasıl: nasıl olacak o iş? 1 milyon kişiye ulaşıldığının kararını kim verecek? misal, bana 4 defa geldiyse bu mail, toplamda 999.997 kişiye ulaşıldı mı sayılacak, yoksa 1000 tane adrese 1000 sefer göndersek hedefe ulaşmış olacak mıyız? ayrıca geldik en kritik noktaya; madem ki bütün çocuk pornosu sitelerinin -ki sayısının 100.000'den fazla olduğu tahmin ediliyor - şak (veya pat, zırt vs.) diye kapanması mümkün, neden 1 milyon kişi bekleniyor? ben garantiyi veriyorum; her kimse o yetkili, kapatsın bütün çocuk pornosu sitelerini, o an başlayacağım koşarak 1 milyon kişiye ulaşma çalışmalarına. koşmayan n'olsun.. çocuk pornosu legal olan ama şikayetçi olunan bir şey değil ki, zaten illegal, zaten kirli ellerden çıkıyor, yasadışı yollardan yayılıyor, kullanılıyor.. çocuk pornosu mafyasıyla bi' anlaşma mı var? "abi bi' milyon kişi topla da gel sana zahmet.." mi dediler? hiç sanmıyorum..
2.c - neden: aslında önceki kısımda verdik bunun cevabını. "neden 1 milyon kişi?" diye sorduğumuzu farz edip, önceki paragrafın bir kısmını okursanız cevabı alırsınız.

3 - gerçekten yardımcı mı olmak istiyorsunuz? o zaman http://www.lightamillioncandles.com/ adresine giderek kurcalayın biraz. bu tarz gudik maillerden medet ummayın. lütfen..

4 - gittiniz mi 3'teki adrese? hala gitmediyseniz, şimdi gidin. ısrarla gitmiyorsanız çekip gidin, ne bileyim.. ama gittiyseniz de sitede kaç milyon mum yanmış olduğunu, o paragrafı okuyup anladığınızı belirten bir mail yazın ve bana gönderin isterseniz. tamamen tercihe dayalı bi' şey bu. mecbur değilsiniz tabii ki.. ben öyle yapacağım şimdi, hani ola ki sizin de canınız çekerse diye diyorum;

o paragrafta diyo' ki;

"Kampanya, ilk 1 milyon mumu 4 ay içerisinde yakma amacıyla başlatılmıştı, ama dünya çapında bulunan destek sayesinde bu hedefe 60 günden daha kısa bir sürede ulaşıldı. Kampanya hız kazanmaya devam ediyor, ilginiz ve desteğiniz için teşekkür ederiz. ama bu sadece, sanal çocuk pornografisinin yok edilmesine yönelik ilk adım..
şok edici gerçekleri ortaya çıkarmaya ve insanları harekete geçirmeye devam etmeliyiz. yanan her mum, sesimizin daha da güçlü çıkması demektir.

yakılan mum: 2,259,023"


5 - son olarak da, bu tarz kitlesel maillerle ilgili bir not; bu mailleri gönderirken adresleri lütfen, n'olursunuz, gözünüzün yağını yiyeyim "kime:" ("to:") veya "cc:" ("bilgi:") kısmına yazmayın. onun yerine "bcc:" ("gizli:") kısmına yazın; ki, genelde amacı bol miktarda mail adresini kolay yoldan elde etmek olan bu tarz maillerin amacına ulaşmasını engelleyin. gönderdiğiniz mail de gerçekten işe yarar bir şeyse, bir taşla iki kuş vurun! Bana gelen maillerde, göndereninkiyle birlikte tam 44 adres var. bakın, bu benim gönderdiğimde hiç yok mesela.. zor bi' şey değil, gerçekten.. hatta tamamen anonim olması için geldiği tarihi/saati ve başlığını da saklıyorum. sırf bu yazdığım kişisel alınmasın diye.. (sana demiyorum bunları burak, hayır..)

6 - teşekkür ediyorum buraya kadar zahmet edip okuduğunuz için. bi' de rica ediyorum, ilgili maili daha önce birilerine gönderdiyseniz, bunu da aynı kişilere bizahmet gönderiverin. inanın o sefer yaptığınızdan daha hayırlı bi' iş olacak.. hem bakın, mailin kimden çıktığı, kimin ortaya attığı da belli. adım belli, soyadım belli, adresim belli. isteyen gelip bıdı bıdı edebilir, "yamuluyorsun!" diyebilir.. her zaman beklerim =)

7 - kısaca araştırıp bu maili yazmak için yaklaşık 25 dakika harcadım. şu an okumakta olduğum kitabın bir bölümünü daha bitirebilirdim bu sürede. bu da son olarak bu tarz maillerin zararına yönelik bi' fact olsun.. tükettiğim elektrik de cabası. faydasından çok, zararı oldu yani bu çocuk pornosu mailinin..

8 - son olarak da diyorum ki; eğer ki gerçekten bu konuda duyarlıysanız, http://www.lightamillioncandles.com adresini ziyaret edin, okuyun, ilgilenin; 1 milyon mum hedefi için 31 aralık 2006'nın son tarih olarak belirlendiğini, bunun üzerinden 267 gün geçmiş olduğunu ama yine de kampanyanın devam ettiğini aklınızdan çıkarmayın.. madem önemli olan olabildiğince çok insanın haberdar olması, bi' şeyler yapması, mail forward etmekten biraz daha zahmetli olan "site gezme" işini yapın..


yeter gari,
sevgiler sunarım..

mert s** r**
24 eylül 2007 - 00:45

en son olarak; ben mailimi bitirene kadar 2,259,063 mum oldu.


--------------------


Koşmaya yeni başlamıştı adımlarım

Düştüm,
Bebeğim bir yana,
Gülüşlerim bir yana.
Anneme baktım,
Yoktu!
Başımda yabancı bir adam
Küçücük göğsümde kocaman elleri
Sakalları deldi geçti
pespembe tenimi.
Anne, anneeeeeeee. ...
Bir oyun sandım
Elleri kara kara 'öcü' amcalarmış
Bir emzik düğümünde
yarıldı bedenim
Altımı ıslattım sandım
Kan kaybında Boğuldu insanlık!
Bebektim
Çocuk olacaktım
Abla olacaktım
Altımdaki bez çıkmadan,
Kadın oldum bir buçuk yaşında...
ADAM OLDUMU o amca bedenimde ???
Öğretin bana; kendi suyumu kendim alamazken
Nasıl sulayacağım bedenimde ölen çiçeği!!!
Ben kadın olmak istemedim
Ben dünyaya da gelmek
istememiştim ki!

Anneeeee... babaaaaa....

Işığı açın!

Uzanamıyorum


BU METİNLE TÜM DÜNYADA ÇOCUK PORNOSU MAĞDURLARI
İÇİN BİR MUM YAKILARAK
DOLAŞIP SİZE ULAŞTI.
HEDEF 1 MİLYON MUM.
BU RAKAMA ULAŞILDIĞINDA TÜM ÇOCUK PORNOSU
SUNAN SİTELER KAPATILACAK.

BU OLAGAN ÜSTÜ HAREKETE KATILMANIZ IÇIN ANNE
BABA OLMANIZ GEREKMIYOR.
GELECEKTE SAHIP OLACAGINIZ ÇOCUKLAR IÇINDE
LÜTFEN BIR MUM DA SIZ YAKIN.

p I 3 YAŞIN ALTINDAKI ÇOCUKLARDAN
OLUŞAN AILELERINDEN ÇALINIP BU PISLIGE ALET EDILMIS
BU ÇOCUKLAR IÇIN BU MESAJI TANIDIGINIZ HERKESE YOLLAYIN.
BIR MILYONU GEÇMEK IÇIN SON BIR MUM LÜTFEN.
ÇOCUK PORNOSU SAPIKLIKTIR.

Bu maili listenizdekilere forward ediniz...

Pazartesi, Eylül 17, 2007

tesadüfler - yüksek lisans

cuma günü yine tesadüflerle dolu bi' gün yaşadım. çok özet geçmek istiyorum hemen;

önce dtcf'den çıktık yalçın'la, beşevler'e, enstitüye doğru yürüyoruz. üniversitenin oradaki kampüsüne girince sanal'la karşılaştık, bi' öpüşüp koklaşıp hal hatır soruşup devam ettik. enstitüde işimizi diğer sosyal psikoloji bilimsel hazırlıkçı insanlarla karşılaşıp, yalçın'la tanıştırdım. sonra dönüşte tandoğan civarında bahadır'la karşılaştık, yine iki dakika öpüşüp koklaşıp hal hatır soruşup yollarımıza devam ettik, ki yalçın "abi seninle de yürünmüyo' ya!" dedi. e kolay değil meşhur olmak tabi :p

sonra bindik ankaray'a, kolej'de indik ve ben çedam'a geçtim, yalçın evine gitti. çedam'da geçen gün tanışmış olduğum fulya abla ve sinem vardı. orada da kemal'le karşılaştık kamusal başarı'dan. fulya abla baktı biz tanışıyoruz, "ooo.. seni de ankara'da tanımayan yok herhalde?" dedi. o sırada kenarda oturan bi' abla "ben tanımıyorum mesela?" dedi, onunla da tanıştık ve tanımayan kalmadı işte..

son olarak da oradan çıktık sinem'le, kızılay'a doğru yürüyoruz. ona da anlattım bu olayları yolda ve takıldım "kızılay'a gidesim var ama kimse yok ya.. neyse, nasılsa tanıdık birileri çıkar.." falan diye. gittim ayşegül'e, oturdum biraz, sonra kalktım, kolej'den ankaray'a binip burcu'ya doğru yola çıktım. otururken, kızılay istasyonunda bi' el geldi kafamı sağa sola çevirdi; bi' kaldırdım ki, bir pakistanlı? tegv'deki yaz gönüllülerinden haani! elvankent'te kalıyo'du, "ne işin var burada?" dedim, meğer akşam yolcuymuş, aiesec office'e gidiyo'muş bahçeli'ye. demirtepe'ye kadar iki dakika lafladık, bütün şaşkınlığıml indim, gittim burcu'ya anlattım işte bunları. o da bana yemek yaptı, şarabımızla birlikte yedik =) ohh.. biraz çiğ olmuştu, patatesler falan bahçeden taze koparılmış gibi, toprak kokusu üstündeydi daha ama olsun.. ellerine sağlık yine de kendisinin.

aaa.. bu arada şahane insan burcu, alışverişe gidince bana yeni öğrenim hayatımın ilk defterini almış! nası' sevindim, bi' ilginç hissettim anlatamam.. bir kez daha teşekkür ediyorum! süpersin burcu!

yarın başlıyo' derslerim. çok heyecanlı, pek şaşkınım. gayet de mutluyum aslında ama o heyecanın, gerginliğin arasına bi' yerlere sıkıştı sanırsam.. kb ankara familyasının dtcf türüyle de yarın kavuşuyorum bu arada galiba? o da ayrı bi' güzel, ayrı bi' heyecanlı! =)

bir şiirle bu heyecanımı bu kalbimden temiz piksellere döküp yatayım da sabah dersime geç kalmayayım;

daha dün beytepe'nin yollarında donarken
çiçekli bahçemizin otlarını yolarken
şimdi dil tarihli olduk
sınıfları doldurduk
sevinçliyiz hepimiz
yaşasın okulumuz


mert

Perşembe, Eylül 13, 2007

sorular sorunlar

sevgili okurlar, bugünkü yazımızda, buraya google'dan belli sorulara ve sorunlara cevap arayarak ,ama doğruluk ama yanlışlıkla gelen sevgili gönül dostlarımıza yanıt vereceğiz.
buyrun;


1 - radyo bek (13+3)

radyo bek.. sevgiliniz, dostunuz, yakın arkadaşınız... ..tirin oradan. bak yine geldiler bana bu cingıl aklıma gelince! ne diyorduk? evet, 13 kişi "radyo bek" arayıp beni bulmuş. diğer +3 kişi de büyük harflerle aramış. toplam 16 kişiyle radyo bek aramaları 1. sırada şu an. kendilerini tebrik ediyoruz bu *olumsuz herhangi bir sıfat*lıklarından dolayı. sanırsam hedef kitlesi olduğu kadar, çalışanları, webmasterı da 50 yaş üstü, daktilo, en iyi ihtimalle oda büyüklüğünde kişisel bilgisayar zamanından kalma insanlar. yahu ne var şu radyonun sitesine radyobek değil de ayrı ayrı, tane tane "radyo bek" yazsanız? haliyle insanlar "radyo bek" olarak arıyorlar ve bulamıyorlar bu garip siteniz dolayısıyla, sonra onu ararken buraya geliyorlar. babam da dinliyo' radyoyu, korkuyorum bi' gün arayıp buraya gelecek diye yanlışlıkla. düzeltirseniz bana da bi' haber veriverin de içim rahat etsin. lütfen..


2 - kulak deldirmenin sonrası (1), küpe piercing deldirmek (1), kulak kıkırdağını deldirme (1), kulak deldirirken (1), kulak kıkırdagını deldirmek (1), kulak deldirdikten sonra (1), kulak deldirmeden sonra (1), kulak kıkırdağını deldirmek (1)

ohh.. anca bitti bu kulak derdi. her ne kadar bütün bu kelime grupları birer kere aranmış olsa da hepsi aynı yere çıkıyo' ve kulak deldirmek, kulağın kıkırdağını deldirmek isteyen 8 kişi de teşrif ederek 2. sırayı kapmıştır grup halinde. şimdi, ola ki bu insanlar tekrar gelir, veya başkaları merak eder -malum, çok merak ediliyo' muş- hepsine özetle cevap vereyim;

2.a - kulak deldirmenin sonrası: 1 gün boyunca banyo duş muş yasak bi' kere. en önemlisi, deldirdikten sonra kurcalayıp durmayın, rahat bırakın. illa bi' kulakla oynayasınız geliyo'sa diğerini kullanın, tek kulağınız varsa da önünüzde yanınızda oturan birine musallat olun gerekirse, ama onu rahat bırakın.

2.b - küpe piercing deldirmek: bu arkadaşın -quasimodo- tam olarak ne istediğini çözemedim. yani görünen o ki piercing yaptırmak veya kulağını deldirmek istiyor. evet, bence de..

2.c - kulak kıkırdağını deldirme: kulak kıkırdağını deldirme, kulak memesini deldirmeden birazcık daha karmaşık mı desem, değişik bi' şey. yani kıkırdak neredeyse hiçbi' zaman tam olarak iyileşmiyo'. istediğiniz kadar bepantheneleyin, kremleyin, pek fayda etmiyor, uzun zaman sonra bile durup dururken ufak tefek garip şeyler çıkarabiliyor.

2.d - kulak deldirirken: kulak deldirirken headbang yapmayın mesela! ne bileyim lan, ne biçim soru bu? kulak deldirirken korkmayın? ha, isterseniz kulak deldirirken deldirdiğiniz yerin temiz/güvenilir olmasına dikkat edebilirsiniz ama eğer soruyu doğru anladıysam.

2.e - kulak kıkırdagını deldirmek, kulak kıkırdağını deldirmek: bunlar 2.c'de açıklandı zaten.

2.f - kulak deldirdikten sonra, kulak deldirmeden sonra: bunlar da 2.a'da açıklanmıştı, ama henüz anlamamış olanlar için tekrarlayayım, zira bu önemli; kurcalamayın!


3 - özen şekercioğlu (2)

dünya üzerinde iki kişinin derdi buymuş, özen hanımmış. özen hanım bizim eski müzik öğretmenimiz olur inanç'tan. aynı zamanda yatakhanede de sorumlu örtmenimizdi. müzikşinas bir yatakhane görevlimiz olması pek güzeldi, çatkapı gidip kafasını şişirebilirdik. hey gidi..

4 - 18 (2)

yine dünya üzerinde iki kişi, google'da "18" diye aratıp, buraya gelmiş çıkan linkler içinden. +18 blog iki kat aşağıda canlar, yanlış gelmişsiniz.

5 - sol anahtar gümüş küpe (1)

canım benim, böyle her kelimeyi yazayım, google nasılsa bulur mantığıyla gidersen daha çok ararsın. sanırım aradığın sol anahtar şeklinde bir gümüş küpe; eğer ki buysa, "sol anahtarı"nı tırnak içine al gümüş ve küpe yaz arkasından da -"ve" yazmana gerek yok-. istersen tırnak içindeki "sol anahtarı"ndan "gümüş küpe"yi de tırnağın içine sokup arayabilirsin, o da olur. şöyle ki:
("sol anahtarı" gümüş küpe) veya ("sol anahtarı" "gümüş küpe") parantezler tabii ki yok.
yok eğer sorunun cevabı bu değil de, sol kulağına takmak üzere anahtar şeklinde bir gümüş küpe arıyo'san, allah da sana akıl fikir versin, zira sağ veya sol kulağa özel küpe yoktur.

6 - sinem aydın gebze (1)

evet, gebze'de hayatımın en güzel 7 yılını geçirmiş olabilirim ama sadece bir aydın tanıdım orada da. sinem'le ve sinem aydın'la hiç ilgim yok. aydın'ın e-mail adresini verebilirim istersen?

7 - kanal tedavisi acır mı (1)

öldürmez, süründürür

8 - ankaraya düğüne gittik (1)

hz. google'a tümü büyük harf ve bu şekilde yazılıp arama yapılan bir durumda beklenti nedir çok merak ediyorum. hemen google'la iletişime geçiyorum ve bu şekilde yapılan aramanın sonucunda doğrudan "güle güle gidin güle güle gelin" veya "gidişiniz olsun da dönüşünüz olmasın inşallah!" diyen bir sayfa çıkmasını sağlasınlar. dalga mı geçiyo'sunuz lan? bu arada merak edip aradım, dehşete kapıldım. ankaraya düğüne gittik yazıp google'da aratınca ne çıktığını merak ediyorsanız buraya tıklayın. vay be..

9 - transkript monkey programları (1)

böyle programlar olduğunu da öğrenmiş oldum böylece. ne ki o acaba? ben bilmiyorum..

10 - en başarılı silk epil alet (1)

silk epil aletlerini, başarısını bilemem, ama bildiğim bir tek şey varsa o da reklamlarının tiksinç olduğudur. neydi o kısalar reklamı be? neyse ki tedavülden kalktı..

11 - great strategy games (1)

what kind of strategy games? real time? turn-based? i used to love dune 2 when i was about 14-15, but now i lack the patience to move all the units one by one. i'd suggest rise of nations (rts) and civilization III (tbs). these are the two strategy games i really love, but i also played settlers iv for quite a long time.


eveeet.. işte google'dan bi' şeyler ararken kazayla gelen sevgili gönül dostlarına bunları diyebiliyorum, bu önerileri verebiliyorum. yüreklerine sağlık dileyip, öpüyorum kendilerini ve bunu saymayıp, yine bekliyorum..

mert

Çarşamba, Eylül 12, 2007

yenicem seni dtcf!

dün kazanmış olduğum sosyal psikoloji yüksek lisansıyla alakadar bi' şeyler yazacaktım, ama az önce kb grubuna yazmış olduğum mailin bir tekrarı olacağı için, nedense maili aynen yapıştırasım geldi buraya.. belki başka bi' yazı daha yazarım sonra..

zeytinli de aklımda bu arada :p

--------------------------

melabaaaaa =)

ben de öncelikle ekin-burcu ikilisini çok fena tebrik ediyorum! öyle böyle diil yani.. sonra da bütün çılgınca kutlayanlara çooook teşekkür ediyorum! biz iki gündür burcu'nunkini kutluyoruz, sanırım onca stresin üzerine dengelemek için epey bi' süre daha kutlamaya devam edicez, sonra sıra bize de gelicek diye umuyoruz :p serdarocam davul zurna ekibini onun için şimdilik maltepe'ye gönderirsen, sonra biz de nasipleniriz belki :D

vallahi çok şahane bi' hissiyat içerisindeyim! yani ne lisans bölümümü -ki kendisinin adını anıp şu güzel ortamı bozmak istemiyorum burada :p- kazandığımda, ne de diplomamı elime aldığımda bu kadar mutlu olmuştum! gerçi bu adını anmadığım lisans bölümünü kazanmasam da şu an sizinle tanışıyor, bu maili buraya yazıyor/yazabiliyor olur muydum bilmiyorum, onun için, o 'şer'deki 'hayır'ın da bu olduğunu düşünüp, mübarek ramazana ufaktan bir giriş/adaptasyon gerçekleştirebiliriz böylece :p nasip, kısmet..

hocalar beni çok fena korkuttu, özellikle bu sene, bilimsel hazırlanırken belki de hayatım orada geçecekmiş gibi hissediyorum; ama ne güzel, geçsin varsın! kb ankara'nın yarısı da oralarda olduktan sonra =)

bütün iyi niyetler, gülücükler, sevinçler, mutluluk paylaşmalar, yardımlar, destekler ve her bi' şeyler için çoook teşekkür ediyorum! bi' kez daha;
iyi ki varsınız, hep olun!

pek çok pek çok öpüyorum ve bu yazımı, her ne kadar içerik olarak pek sağlıklı/doğru olmasa da, muhabirin yaratıcılığına bir kez daha şapka çıkartarak (zira son iki cümle bana ait değil; ilki tamamen muhabirin yaratıclığı, ikincisi de çarpıtık =), 11 ocak 2000 tarihli radikal'den bir alıntıyla bitiriyorum;

"Mert R. 15 yaşında ve Lise 1 öğrencisi. Memur bir babanın çocuğu olan Mert'in ailesi Ankara'da oturuyor. İlkokuldan sonra öğretmenin tavsiyesiyle sınavlara girmiş ve kazanmış. Hayatından oldukça memnun Mert. Sosyal dersleri daha çok seviyor ve en büyük zevki bateri çalmak. "Belki ileride çılgın bir psikolog olurum" diyor. İzin günlerinde dışarı çıktığında yaşıtlarıyla arasında farklılıklar olduğunu hissettiğini anlatan Mert, onları biraz sıradan buluyor."

mert
çlgn. psk. adayı
:p

Cumartesi, Eylül 01, 2007

yüksek lisans

negsel kararımı vermiştim, yerleşmişti her şey kabaca, "haftaya da mülakatlara girdim mi, tamam"dı tam da.. ben mülakatlara girmeden, ali hoca kanıma girdi. ottü mottü dedi.. kraşakımarık oldu kafam. zeytinli'yi yazıyo'dum oysa ki ne güzel.. fazzzzzzla uzun oldu, ama olsun, yarılamıştım, devam edecektim.. nerdeee.. kafa mı kaldı.. yine kısmet olmadı, çünkü rendekâr'ın da demiş olduğu gibi;

öğlenden beri "düşünüyorum, öyleyse kafam kazan gibi."

Çarşamba, Ağustos 22, 2007

ahahaha =)

başladığımda kısaydı yazı haliyle, tek olay anlatacaktım, onun için tek başlık yeterdi. ama artık bi' gündeme ihtiyaç var;

- açılış (işte buralar yaklaşık olarak)
- dişçi sonrası bi' macera
- kulak deldirme
- haftasonu, düğün-dernek
- hayvan onur
- istiklal marşı ve kapanış

çok eğlendim önceki gün -ama kocag.tlü olduğum için anca bugün yazabiliyorum bunu-. önce dişçiye, sonra taa sincan'a piskletle telefon faturası yatırmaya gittim ve bu süre içerisinde birbirinden bağımsız iki kişi küpemi sordu. hem de çok benzer şekilde; "orayı deldirmek zor olmadı mı?" dedi birisi, diğeri de dünyanın en ekşi suratı ve garipseyen bakışıyla "orayı nasıl deldirdin yavrım?" diye. sözel olarak çok benzese de, ilki daha çok bi' şaşkınlık, ikincisi bi' kınama sorusuydu. o cümlenin arkasından kesin bi' şeyler daha söyledi ama, içinden, duyamadım.. sincan'a yakın oturan -içinde yaşanından olduğunu hiç sanmıyorum zaten-, sol kulağının üst tarafında, kıkırdakta küpesi olan yegane erkek benim sanırım. zira, iki kişinin aynı saat içinde şaşkınlığa uğraması ilginç bi' tesadüf..

dişçiye gittim, kanal tedavisi bitecekti aslında, ama biraz ağrım olduğu için pansuman ve bi' parça daha temizlik yaptı. uyuşturdu haliyle üst çenemin sağ tarafını.. neyse, işlem bitti, ben çıktım, atladım pisklete gidiyorum. önce vodafone'cuya gittim telefonun faturasını yatırmaya. oradaki genç kadındı "şaşkınlık" sorusunu soran. "yoo.." dedim "çok hafif ağrıyo' delindikten kısa süre sonra, sonra iki günde geçiyo'". haftasonundan onur gazisi olduğum ve aayvan onur, sabahın 9unda üstümde tepinirken küpemin oradan hafif bir yaralanmaya sebep olduğu için de ufak bir yara izi vardı hemen yanında. onu gösterip devam ettim "başka bi' sıkıntısı yok, sadece boğuşmak biraz zorlaşıyo'" diye ablaya.. tabii bunu gerçek anlamda yarım -hatta üç çeyrek- ağızla söylüyorum. sadece sağ üst tarafım felçli. 'o' harfini söylemeye çalışırken dudaklarım 3/4 çember oluşturuyo' böyle. uyuşturucu akşama kadar devam etti uyuşturmaya sağolsun..

vodafone'cudan çıktıktan sonra dedim bi' su alayım, bi' ağzımı çalkalayayım, bi' ferahlayayım, malum saat öğlenin 2'si gibi bi' şey.. girdim bakkala, tam da sincanlı bir teyze! şaşırmadım tabii, ama şaşırttım.. oydu işte ikinci şaşkın insan. aramızda şöyle bi diyalog geçti;

+ bi' su alabilir miyim?
- (suyu alıp uzatırken, dünyanın en ekşi suratıyla) orayı nasıl deldirdin yavrım?
+ (parayı uzatırken) valla zor olmadı teyze..
- deldiriyorsun, bari orayı deldirme (bu mantığın da hastasıyım ya.. hemen aşağıda değineceğim buna)
+ (sana ne teyze dercesine.. kızdım ama yani) niye ki?
- çok acır (her gün kıkırdağını deldiriyo' teyze, iki kulağında 7'şer küpe var sanki..)
+ (en hüzünlü ifademle) aslında deldirirken çok acımadı da, suratımın sağ tarafına felç geldi.. bakın 'o' diyemiyorum. çıkarsam da düzelmezmiş, çıkarmadım ben de.. (o diyemediğimi, dudağımın sağ tarafının felçli olduğunu gösterdim şu noktada)
- dediydim ya..
+ sağolun.. keşke deldirmeden gelseymişim.. iyi günler..
- iyi günler.. iyi günler.. (böyle kafayı sallayarak "yaaa.. dedim ben sana" tonlamasıyla)

işte böyle bi' diyalog yaşadık teyzeyle.. belki bi üzüntü duyar, acır dedim, kendine pay çıkardı direkt bi' de utanmadan! neyse.. canı sağolsun :p

az önce değineceğim dediğim şey;
kulak deldirmenin, veya piercing miercing yaptırmanın aşamaları var.. erkek için birinci aşama deldirmemek. en tercih edilen, "normal" görülen, olması gereken bu. ikincisi, sol kulak memesini deldirmek. bu ikinci aşamada da küçük, gümüş bir "normal" küpe takmak gerekiyo'. üçüncüsü, sol kulak memesini deldirip garip bi' küpe takmak. işte benimki dördüncü aşamada taa.. sol kulağın kıkırdağını deldirmek. beşinci aşamada artık durum iyice hoşgörülemez hale geliyor; sağ kulak memesini deldirmek! sağ kulağı deldirdikten sonra aşağısı yukarısı fark etmiyo', hepsi beşinci aşama. ve işte en son, en ölümcül olanı.. en hoşgörülü insan bile bir tereddütle yaklaşıyo' buna.. yedi; her iki kulağı da deldirme.. bu noktada bittin, sana bakkal sorar, kapıcı sorar, komşu sorar; komşu kapıcıya sorar, komşu komşuya sorar, komşu gelir 'gün'de annene sorar; sonra hepsi sana sorar.. sorulur da sorulur.. neyse.. bu aşamalar herhangi bir kaynağa dayanmıyor, herkes kendince, kendi veya çevresindeki insanların yaklaşımına göre düzenleyebilir pek tabii :p

hazır el atmışken haftasonunu da yazayım.. zeytinli de bi' başka bahara artık..

haftasonu dünyanın en şopar ve her ne kadar orijinalinde bir şopar olmasa da, en fahri şopar insanı geldi; alkışlarla, onur ve önder!.. mehmet de kalkmış teee akçakoca'dan gelmiş. bu buluşmayı sağlayan da uğur'la emrah'ın nişanıydı.. hey gidi.. sınıfımdan ve bir alt dönemimden insanlar artık nişanlanıyo', evlilik planları yapıyo' yaşlandık yahu..

cumartesi ben zaten ekin-ayşegül ikilisinin evine adım attığımda başlamışlardı mesaiye.. (onur sağolsun, gömleğim üzerinde ütü yapmayı öğrendi bu arada :p olacak olacak, biraz daha deneyim sadece =) bendeki de akıl değil ki, ayak uydurmaya çalıştım akşam bu "sünker" üçlüye; tabii ki beceremedim! en son a&z'de sırılllllllsıklam terlemek suretiyle uyukluyo'dum.. e kolay değil; önce a&z, sonra nişan, oradan bi' taksi, hooop, alper'in abisinin düğünü. orada sınırsız piiz! -yengânım sağolsun :D- oradan nişana dönünce de devam! bu arada nişana geri dönüşte onur'la 20 saniye, belki de daha az süre farkla içeri girdik ve ben girdiğimde onur çoktaaaan başlamıştı oynamaya! iyi bi' oynadı uzun uzun; biraz önder'le (tıklayın linke tıklayın =), biraz firuze'yle (hatırlayamadım tam adını?).. sonra önder şarkı söyledi bize çıplak sesle. ondan gazı alanlar devam etti falan.. süperdi.. öyle öyle derken bitti işte nişan. sonra nişanı dağıtıp, etrafı topladıktan, sonra da yine ver elini a&z! orada bir dur demek zorunda kaldım hiç istemeyerek.. önüme konan biraya uzanamadım, varın düşünün halimi.. ben! bira! uzanamamak.. hey gidi..

çılgınca eğlendik düğün sahabısı alper, nişan ev sahabısı uğur ve her zamanki ev sahabısı ekin sağolsun =) bu misafirperver insanların yanında tabii ki en büyük teşekkür de dünyanın en eğlenceli 3 sünker'ine gidiyo'! iyi ki varsınız!

bu arada dünya da resmen küçük ya! emrah, benim sınıftan arkadaşım. onur da sınıftan ve kb'den. aydın, emrah'ın arkadaşı. sinem, onur ve benim kb'den arkadaşımız. meğer aydın da sinem'in sevgilisiymiş ve o zamana kadar hiç alakasız olduğunu düşündüğüm iki insan birbirinden haberdarmış da, birbirlerinin nişanına falan gidiyo'larmış da, bu yüzden aslında hiç görmeyi beklemeyeceğim bir adet sinem'le karşılaştım =) süper de oldu ama! iyi ki iyi ki.. aaa.. sinem'i arayacaktım ben. bekle beni çedam!

hala düğünün, 9/8'liğin etkisindeyim.. biri akıllı selim, biri ortaya karışık olmak üzere iki 9/8'lik albüm indirdim, döndüre döndüre, döne döne dinleyip duruyorum.. rinnaaa, rinna rina!

ertesi gün de kalkıp güzel bi' kahvaltı yaptık. kahvaltıdan önce evin en küçüğü olarak beni bakkala alışverişe yolladılar. bütün siparişleri fazlasıyla aldım, ama başka da hiçbi' şey almadım. dönünce "senden başka kim gitse gazete de alırdı be! tüüü! söylememiz mi lazım lan!" diye rencide ettiler beni. dedim "internet diye bi' şey var yaşlı amcalar! teeey tey!" sonra onur gitti aldı galiba.. iyi ki de almış; serdar hoca'nın ve can'ın yazılarını okuduk sıcak sıcak =) ikisi de şahane insanlar diye söylemiyorum, çok güzeldi yazılar, ellerine sağlık!

ne unuttum; onur hayvanı sabah 9'da uyanmış, alper'e evinin anahtarını verip geldi hemen kapıdan -alper o akşam onur'a eşya götürecekti, birlikte oturacaklar-. gelmez olaydı! üzerimde tepinmeye başladı. ayağımı çekiyo', omurgamın envai çeşit yerlerine bastırıyo', kafamı, kaşımı gözümü tutup kaldırıyo', çekiyo', itiyo'.. öylesine bitkinim ki önceki akşamdan hiçbi' şey yapamıyorum.. birkaç vurma çabasına girdim, ama yok, yaramadı. kalp masajı yapmaya kalktı bi' ara.. bu esnada yaraladı işte beni kulağımdan... ve sonradan fark ettim ki meğer omurgamdan da sakatlamış hayvan, belim ağrıyo' laaaan! önder'in kızması bile fayda etmedi onur'a, en son, 45 dakika cebelleştikten sonra demir sopayla ayaklandım -hepi topu oturur pozisyona geçtim yer yatağında- sindi.. mehmet de verdiği gazlarla sağolsun çok yardımcı oldu onur'a.. vay "bi' de kalp masajı gösteriver", yok "peki ya ayak yaralandıysa?" falan diye çanak tuta tuta, bir olup sakatladılar beni.. neyse, onların da canları sağolsun..

kahvaltıdan sonra onur kaçtı mesaiye müslüm amca'yla devam etmeye.. biz de eer zamanki gibi gittik rembetiko'ya! bira görmek istemiyorum derken dördüncüyü içip kalktım pazar akşamı da :p selcan'la deniz geldi, ayağının tozuyla zuzu geldi, esin vardı, burcu geldi, ekin geldi, en son onur da geldi, tam süper oldu! gençlerin tiren saatine kadar güldük, eğlendik, kurtardık bi' yerleri, süperdi..

her güzel şey gibi, bu haftasonu da bitti.. (pilim olmadığı için sadece bir kısa video ve birkaç fotoğraf kaldı geriye, onlar da burada) yolcu ettik onur'la önder'i; yolda da ayrıldık esin'le burcu'dan, dağıldık evlerimize..

bi' dahaki sefer çok gecikmese bari..

Salı, Ağustos 14, 2007

ölüyoruuuuum..

dişim çook fena ağrıyo' iki gündür.. böyle bi' cehennem azabı mı desem -hiç de gitmedim ya, gitmiş kadar oldum neyse ki-, ne desem bilemiyorum, kafamı da toparlayıp bi' şey diyemiyorum zaten.. babuccu sağolsun, verdiği tüyolarla yaşıyorum adeta şu an.. camış gibi yatıp kıvranıyo' olurdum yoksa.. en son kendimi cenin pozisyonunda inim inim inilerken buldum yatakta, sonra babuccu'nun "kafanı olabildiğince yukarıda tut, kan/basınç arttıkça ağrı da artar." dediği geldi, kalktım, anında kesildi bi' kısa süre.. sonra hafifleyip devam etti, ediyo', korkarım edecek de..

yahu altı üstü bi' diş, ama nası' bi' diş, nası ' bi çürükse, yürürken topuklarımın yere vurmasıyla bile ağrıyo'.. hey maşşallah.. kesilmiyo' da meret bi' türlü.. dün akşam buzu dayadım sağ yanağıma -aklıma gelen her türlü kocakarı yöntemini kullanıyorum çaresizlikten, evet- sağ gözümün içindeki sıvı, yanağımdaki kılcal damarlarla birlikte beynimin sağ lobu da uyuştu, ancak dişime çare olmadı.

etimesgut belediyesi polikliniği'nde telefona bakan kadını kesmek istiyorum. aradım, sordum diş için randevu lazım mı diye, "yok yok.." dedi, gittim, randevu lazımmış.. gerizekalı kadın! gerçi zaten param yoktu, kanal tedavisi de -eğer ki gerekirse- yapmıyo'larmış, 3 şey birden ters olunca "iyi olmayacak hastanın doktor ayağından kaçarmış" diyerek eve döndüm şansıma küsüp..

yok yok.. bi' yarım saate kadar bi' tane daha apranax alıp uyumam lazım..

neler yazmayı hayal etmiştim bugün, ne çıktı bahtıma ya.. neyse, yine "bi' dahaki sefere" :/

ölüyoruuuuuum!..

Cuma, Ağustos 10, 2007

insanlık ölmemiş :p

aslında yazılacak koccaaaa bir istanbul-zeytinli-akçay-assos raporu var, ama adı üstünde, "koccaaaa" bir rapor. onun için önden iştah açıcı olarak başka bir çift hikaye yazmak istiyorum, zira çok halim yok onu yazabilmek için. çok yorgunum hala..

öncelikle şunu hemen belirtmek istiyorum, "kaybolan güzellikler", "kaybolan değerler" tadındaki kalıplardan neffffffffret ediyorum. bunda evde en az 24 saat çalan -"daha fazla ne kadar çalabilir ki?" demeyin.. inanıyorum, babam biraz daha zorlarsa başarabilir daha fazlasını da :p- radyo bek'in de etkisi olabilir, bilemiyorum, ama bildiğim bir tek şey varsa o da hiç haz etmediğimdir.. böyle "kaybolan değerler.." temalı bir yazı olacağını düşünüyorsanız, yanılıyor olmanız muhtemel. aslında yanılmıyor da olabilirsiniz, bilemiyorum. zaten insanlığın öldüğüne inanmıyo'dum, onun için böyle duygu hezeyanlarına -hezeyan kelimesinin sözlük tanımları pek ilginçmiş- kapılmadım, ama yine de böyle bi' ebleh gülümseme yarattı son iki gün içinde yaşadığım iki olay.. işte 'bir/birkaç otostopçunun anılar';

dün, yükseklisans başvuruları için beytepe'ye gitmem gerekti. hacettepe üniversitesi'nin olmayasıca bölümümü barındıran kampüsü. atladım otobüse, indim beytepe köprüsü'nde.. oradan otostop çekerken sağolsun iki genç aldı beni.. kampüse çıkarken "nereye gideceksiniz hocam?" de
di, dedim "öğrenci işleri veya iibf ama size nere uygun olursa inebilirim.". "biz nacho'ya gideceğiz biyolojinin o tarafa." dedi, "tamam, uyar bana" dedim. sonra baktım dönmedi o tarafa, benim söylediğim yöne doğru gidiyo'. iki seçeneğimi ayıran yol ayrımında sordu "iibf mi, öğrenci işleri mi?" diye, şaşırdım bi'. "işte size ne taraf uyuyo'sa.." dedim tekrar. sonra "biz zaten geri döneceğiz, ikisine de bırakabilirim." diyince "o zaman ben ineyim burada" dedim. öğrenci işlerinin hemen oralar işte beytepe'yi bilenler için. teşekkür ettim, "insanlık ölmemiş yahu" dedim kendi kendime, yürüdüm..

bugün yine aynı otobüse binip, aynı yerde inip aynı şekilde otostop çekmeye başladım. biraz da uzunca bekledim şansıma, birkaç kişi daha geldi bu arada otostop çeken. bi tane mercedes içinde tonton bi tane amca, -tam böyle profesör kılıklı sevimli bi adam- geldi önümüzde durdu. ben bindim hemen, kapıya kadar da olsa kampüse kadar da olsa fark etmez deyu, diğerleri "kampüse mi hocam?" diye sordu, amca "evet" diyince bindiler. hareket edince "otobüsün yarı fiyatına götürürüm." dedi amca, güldük.. gülünce "ne gülüyo'sunuz? ben ciddiyim.." dedi hiç de inandırıcı olmayan bi' şekilde. adam o kadar tonton ki, ciddi
olamaz yani o söylediğinde =) güldükten sonra "genelde fiyatı o kadar düşürmüyo'lar da, ondan şaşırdım ben" dedim, o güldü bu sefer. nizamiyeye geldik -nizamiyeden içeri eşşek kadar, belki birkaç kilometrelik bir yokuş var bu arada kampüse kadar. inince tekrar binmek gerekiyo' mutlaka-, önce "benden bu kadar.." dedi.. şaşırdık, çünkü kampüse çıkacağını söylemişti. e o profesör tipiyle de hiç şüphe etmemiştik. neyse, sonra "içeri alırlar mı bandrolsüz?" diye sordu. bizimle aynı yanılgıya güvenlik elemanlarının da düşeceğini tahmin ederek "bi' selam verip geçerseniz öğretim üyesi gibi, bi' şey demezler." dedik. tam girerken durdurdu güvenlik, "aha.." dedik hep birlikte, ama meğer ters yönden gelen bi' inşaat makinesi yüzünden durdurmuş. o alet geçince amca selamını verdi, güvenlik de selam edip yol verdi. hepimizde bir tebessüm.. "bir hayır yaptım, tam yapayım bari.." dedi amca ve yokuşu çıkmaya başladık. çıkınca "girişe nasıl dönebilirim?" diye sordu, tarif ettik "şurdan u dönüp şöyle.." diye, ve attı bizi, döndü gitti. bi' kere daha ne kadar şahane insanların var olduğunu fark ettim böylece..

bu arada arabadan inince, öğrenci işlerinin oraya kadar biriyle muhabbet ettik de, gebze'de oturuyormuş. inanç'ta okuduğumu söyleyince "sen yanlış yerdesin o zaman abi? onlar böyle çok üstün yetenekli falan insanlar değil mi, burada ne işin var?" dedi, dumura uğradım. öncelikle inanç'ı tanıyan birisi olduğu için şaşırdım -ki gebze'de oturduğu için normal bi' şey bu belki de-. ikinci olarak da inanç öğrencilerini tanımlama şekli şok etti beni. "böyle çok üstün yetenekli falan insanlar değil mi, burada ne işin var?".. anamanamanam.. kendimi süpermen hissettim birden, uçacak gibi oldum sanki. o ne be? süper kahraman mıyız lan? ya da böyle hepimizin jonglör, trapez, ip cambazı, aslan terbiyecisi falan olmamızı mı bekliyo'du? biraz şanslı da olsak insanız hepi topu :p

iki gündür neden kampüse gittiğime de deyineyim özetle; yükseklisans başvuruları için.. referans almaya çalışıyorum bi' yandan, bi' yandan transkript, bi' yandan onun 100'lük sisteme dönüşmüş hali falan filan.. ha, n'oldu, transkriptleri ve 100'lük sistem işini hallettim, referansı da %50 oranında hallettim, kaldı bi' %50 referans ve noter onayları. noter ne kadar itekleyecek, çok merak ediyorum..


işte böyle.. zeytinli odaklı gezi ve melih gö*çek odaklı ankara hariç son gelişmeler böyle..3 vakte kadar gelirim yine geri kalanı için de..

bu arada bugün de lost'un 1. sezonunu bitirdim.. bi' alkışı hak ettim sanırsam :p

esen kalın..


"kaybolan değerler sokağına sapın, unutulmuş güzellikler apartmanı..." (yaklaşık olarak böyle bi' şeydi) - radyo bek cingılı

"sevgiliniz, dostunuz, yakın arkadaşınız.. fm 89.5, radyo bek.." - radyo bek cingılı #2
(bunu her duyduğumda kendimi küfür etmekten alıkoyamıyorum nedense.. sen kimsin lan? hadi ordan..)

"geçmişten günümüze tüm güzellikler, içimize işleyen melodiler radyo bek'te.." radyo bek cingılı #3

"bu gece miraç kandili, herkesi yağmur için duaya davet ediyorum. inanmayanlar hariç." - i. melih gö*çek (tam olarak şu an söyledi. ben yukarıdaki cingılı yazarken. su tartışması yaptığı bi' programın sonunda. a-ferin! saat 22:12)

Pazartesi, Temmuz 23, 2007

enteresan bi' gün..

çok enteresan bi' gün oldu bugün. eve dönerken resmen koca bi' haftayı bi' günde yaşamış gibi hissediyo'dum. bunun sebebi, bütün gün toplam takriben 3 km dolmuşla, 4-5 km yürüyerek, 15 km kadar arabayla ve 50 km de otobüsle yol kat etmiş olmam olabilir pek tabii..

sabah kalkıp 9.30'da tegv'de olacak şekilde çocuklarıma gittim. bi' etkinlik saati futbol oynadık, bi' saat kutu oyunlarında satranç taşı fırlattık, bi' saat araştırma gemisi, derken askerlik şubesi geldi aklıma ve 12.30 gibi kaçtım. eve geri döndüm -neyse ki arabayla gitmiştim- sonra atladım otobüse ve önce kızılay'a gittim. babamın sigaralarını aldım, koyuldum yola dikimevi'ne doğru. meğer gitmem gerekmiyormuş! ama bunu ne zaman öğrendim? tabii ki gittiğimde.. mantık olmadığına bi' kere daha inandım yahu! yani ordan salıverirken "bak valla gidicem 3 ay içinde" diye kağıt imzalatan adamların buradaki versiyonu "yok öyle bi' şey" diyo. enteresan..

neyse, çıktım oradan, bi' adalı'yı yokladım ve ona doğru gitmeye karar verdim. dedim "madem hava da sıcak, neden beynimi pişirmiyorum öyleyse?" ve düştüm yollara. hayatımda ikinci sefer geçtiğim ve belki de aslında bir daha hiç geçmeyecek olduğum ara sokağın birinden geçerken, bir "meeert" sesi duydum hafiften. kafamı kaldırıp bakınca, bir kamyonetin arkasında, arka tarafa doğru dönük bir koltuğa kurulmuş bir adet katran gördüm! ben şaşkınlıkla bakarken, onun hareket eden kamyonette hiç istifini bozmayıp başka da bi' şey demeden sırıtarak yoluna devam etmesi pek şaşırttı beni nedense.. meğer iki apartman ileride duracakmış kamyon iki arkadaşıyla birlikte yeni tuttuğu evin önünde =) indi, "gel" dedi, "eşya taşıyacağız!" o şaşkınlıkla eşya da taşıdım en hafifinden iki parça -ha, taşıdım mı, taşıdım!-. oturduk iki muhabbet ettik, sonra birlikte sıhhiye kampüsüne gittik hacettepe'nin hem radyoya hem adalı'ya uğramayı düşünürken önce sebile'yi aradık, onunla görüştük bi' 10 dakika. o da sürpriz oldu. sonra ben tam katran "ya sebile şimdi normal adamlar ölüyo' da parçalanmış adamlar gelmiyo' mu acile" tarzı bi' soru sorarken "aa benim bi işim çıktı" diyip radyoya doğru gittim. radyoda bi' hasret giderdikten sonra, yeni tanıştığım 3 insanın ikisiyle ortak bi' şeyler çıkıverdi. hadi birisi yan apartmanda oturuyo'muş, gayet olabilecek bi' şey, ama ikincisinde resmen dünyanın afedersiniz g.t kadar olduğuna inandım. şöyle ki;

daha önce bahsetmiş olabilirim veya olmayabilirim, ama bu şimdi bahsetmeme engel değil; gelibolu devasa bir askeriye gibi. yaşayan insanların çok büyük çouğunluğu asker, ve ilçede birrrrrrrrrr sürü farklı kışlanın yanında -daha doğrusu içinde :p- binnnlerce asker var. gerçek anlamda binlerce yani. sırf benim tugayda 3500 diyo'lardı. neyse, ben askerlik anlattım biraz, tankçı çavuş olduğumu falan söyledim.. sonra bu 3 kişiden bi' arkadaş "mayıs'ta mı geldin?" diye sordu, ben evet diyince de "benim abim de gelibolu'da tankçı çavuş olarak yaptı ve mayıs'ta geldi" dedi.. sonrasında diyalog şöyle bi' hal aldı;

- (her ne kadar tek zırhlı tugay bizimki olsa da gelibolu'daki, yine de tankçı başka yerlerde de vardır, ve gelibolu sonuçta asker kaynıyo' diye ümitsiz bi' şekilde) valla gelibolu asker ve kışla kaynıyo', hiç sanmıyorum tanıştığımızı ama.. ner'de yaptığını hatırlıyo' musun?
+ hiç fikrim yok valla.
- ortaköy desem bi' şey ifade eder mi?
+ hayır ya, maalesef.. valla onyedin.. (dedi ve sözünü kestim 'onyedin' kısmında tam)
- 18. zırhlı tugay olmasın?
+ bilmem, olabilir ya, valla bilmiyorum.. [burada büyük bi' parantez açıyorum, bu hikayeyi babama ve adalı'ya birbirinden bağımsız olarak anlatırken her ikisi de "meğer ki kızın abisi senmişsin!" tepkisi verdiler.. tek ortak noktaları taşıdıkları selanik genleri, sanırım bunu ona bağlamalıyım :p]
- adı neydi peki abinin?
+ değer
- (şoka girdim ben şu noktada) yoksa soyadı da bu mu? (diye soyadını sordum)
+ (kendi soyadını henüz tanıştığı benden duymuş olan kızcağızın gözleri açılıverdi birden ve...) evet!
- (artık neredeyse herkes birbirinin künyesini ezbere bildiği için) hatta kastamonulusunuz di' mi?
+ evet?!
- aman allaaam...

işte böyle.. meğer benim eğitimlerde "vay anasını, adam nasıl da eğleniyo'" dediğim bi' adam imiş abisi.. o eğlenceli/eğlenen, eğlenirken eğlendiren hali değişik gelmişti. bi de adı değer yani, değişik bi' isim.. mustafa dese, hasan dese, osman dese imkanı yok tahmin bile edemeyeceğim. çok şaşkın bir şekilde -hala da aynı şaşkınlığımı koruyorum hatta- çıktım adalı'ya doğru sorna da işte..

adalı'ynan da bi' haftadır görüşmüyo'duk, bi dertleştik şöyle özetinden, çalışmasını fazla bölmemek için onu bölümüyle baş başa bıraktım ve ekin'le buluşmaya doğru işte akabinde..

kızılay'da ekin'le buluştuk, oturduk birer -pardon, ben 1.2, o 0.8- dürüm yedik. üstüne de dondurmamızı yerken koştura koştura gitmesi gerekti, gitti.. hikayenin bu bölümü de böyle bi' zengin bitişi oldu işte.. emrah ablak'ın üstün'ün falan "dev hikaye!"lerine falan benzedi, ama olsun :p

sonra da bindim otübise, oturdum da gayet, sir henry band'i dinleyip kulaksız serkan'ın kulaklarını çınlatarak geldim sıcak yuvama ve bir kez daha eve girip antredeki fayansları öptüm.. çok yoruldum lan..

yatıyorum şimdi de.

"düzen, dünyanın en bi' gereksiz şeyidir.."
"insanları düzenli olmaya zorlamak, işkencenin dik alasıdır!" - bugün ben yumurtladım bunları, yıllar sonra, ben öldükten çoook sonra anonimize olacak bu sözler ve birer atasözüne dönüşecek. ben şimdiden belirteyim "gelecek atasözü" diye yine de..

Pazar, Temmuz 22, 2007

live earth

07.07.07 tarihinde küresel ısınmaya karşı daha fazla dikkat çekmek üzere, tüm dünyayı kapsayan bir live earth organizasyonu yapıldı ve bence gayet muazzam da bi' şey oldu. genel olarak çok başarılıydı. sahnelerin fonundaki varil kesitlerinden, kısa videolarına, her nevi tanıtım filmine, konserlerine kadar çok çok güzeldi. en dikkatimi çeken ve en sevdiğim kısımsa kesinlikle kısa videolardı. yukarıda resmi sitenin linki olmasına rağmen, bu videoların çoğu live earth-msn ortaklığıyla hazırlanan sitede bulunmakta. ayrıca aşağıda vereceğim birkaç linkten, youtube üzerinden de ulaşabilir merak edenler.

müzik seven ve çevreye karşı da biraz bile olsa duyarlı olan herkesin ilgisini çekebilecek bir çabaydı bence ve kendi adıma konuşacak olursam, kesinlikle beni etkiledi. bir shakira olsun, bir red hot chili peppers olsun, genesis, foo fighters, missy higgins olsun, böyle özlediğim isimleri görmenin yanında, 12 girls band, wolfmother, katie melua gibi henüz tanışmadığım insanlar/gruplarla da tanışmış oldum. bi' de böyle süper bi' perküsyon grubu vardı, ama onu hatırlayamadım. belki youtube'dan video bulursam veririm link.

bunların yanında, az önce de bahsettiğim kısa filmler çok başarılıydı, çok dikkat çekici ve yaratıcıydı. aşağıda en sevdiğim birkaç tanesine linkler bulabilir ve daha fazlası için de msn destekli olan siteye bakabilirsiniz.

şaşırdığım bir nokta var bu arada; bütün dünya çapında 2 milyar kişi tarafından izlendiği söyleniyor live earth'ün, ve fakat msn destekli sitede "live earth'ü izledikten sonra ben şöyle bir değişiklik yaptım!" şeklinde bi' sayaç var, orada şu anki sayı, yani üzerinden tam 2 hafta geçtikten sonra bile hala 300 küsur bin kadar. çok az değil mi? gerçi izleyen insanların internet erişimini, konuya ilgisini, anketlere olan sevgisini vs. de düşünürsek aslında çok az da değil. izlediği söylenen insanların 15%'ine tekabül ediyo' yaklaşık.. kesinlikle bu da bi' şey.. hedefleri 1 milyon zaten.

olayla ilgili olarak dikkatimi en çok çeken şeylerden biri de arctic monkeys'in bence gayet talihsiz bir açıklama yapıp katılmamış olmaları. abiler demişler ki, "bu yapılan şey kendisiyle çelişiyo' zaten. yani orada 'enerji tasarrufu yapın!', 'tüketiminize dikkat edin!' diye haykırdıkları sahnelerin her birinin bir grubun konseri süresince tükettiği enerji, bir evin bir günlük ihtiyacını karşılamaya fazlasıyla yeter de artar. bu sebeple kendisiyle çelişen böylesi bir organizasyona destek vermek saçma olurdu.". tam olarak böyle olmasa da benim kelimelerim bunlar, hatırladığım kadarıyla yazdım. iyi de be adam(lar), bunu 1 günlüğüne yapacaksınız, tüm bu tüketimi yalnızca 24 saat için yapacaksınız. evet, belki bu 24 saat içinde normalde tüketilecek olan enerjinin x katını tüketeceksiniz, ama yaratacağı etki sonucunda sağlanacak faydayı düşünün bir de. kendisiyle çelişen hiçbir eyleme, hiç düşünmeden, sırf kendisiyle çelişiyor olduğu için girişmemek, faaliyette bulunmamak aptallıktır. buradan size sesleniyorum kutup maymunları; gençsiniz daha, yolun başındasınız, bir kez daha düşünün! pek ala, katılmadınız bu etkinliğe, böylece belki de 1 evin 1 haftalık elektrik ihtiyacı kadar tasarruf sağlandı sizin katılımınızın yoksunluğu nedeniyle; peki ya bugün ne faydanız var şu anda kime? olayın üzerinden iki hafta geçti. bunun ilk haftası dünyaya sizin tasarrufunuz olarak geri döndü, peki ya şimdi? oysa ki yapılan organizasyonun yankıları hala sürüyor -şu anda burada da gördüğünüz üz're- ve hala bir yerlerde birileri belki de bu sitelere ilk defa girip, "hmm.. bak şu da şöyleymiş, o zaman niye böyle yapmıyorum?" diye kendilerine soruyor ve -umuyorum ki- bu etki çok uzun süre devam edecek ve belki de bu organizasyonu gerçekleştiği sırada veya sonrasındaki geçen zamanda hiç duymamış olan birileri çok sonra fark edip, hayatında bir şeyler değiştirecek. şimdi biraz daha farklı bakabildiniz mi canlar? tekrar ediyorum, çelişkinin bulunduğu noktada düşünmeden mutlak taraf olmak aptallıktır, başka da bi' şey değildir. çünkü çelişki hayatın her anında vardır ve çelişkiler kesinlikle üzerine iyi düşünülmesi gereken şeylerdir. ben daha ne diyeyim size? bu mesela bir kişinin/düşüncenin aleyhinde bir şey yazarken/söylerken, mevzubahis yazının/sözün, yazıya/söze konu olan şahsa/düşünceye yarayacağını düşünüp -malum, reklamın iyisi kötüsü olmaz- yazmamak/söylememek gibi bir şey. o aleyhte söyleyeceğin şeyle tanışan insanlarda yaratacağı sana göre olumlu etkinin, sana göre olumsuz olana göre çok daha büyük olacağını düşünememek gibi yani.. çok başarılı bir örnek olmadı, ama eğer ki yazıyı başından beri okuyo'sanız anladığınızı tahmin ediyorum..anlamayana tekrar açıklayabilirim. maymunlar beni de maymun ettiniz, beynimi sulandırdınız be :p eureka! eureka! daha güzel bi' fikir geldi aklıma şu an; bu maymunların yaptığı, ormanların yok edilmesine, kağıt israfına dikkat çekmek üzere, ihtiyaç olmasına rağmen kağıttan broşür hazırlamamak gibi bir şey. "kağıt israfına dikkat çekerken kağıt kullanacağız, hay allah! çekmeyelim bari o zaman biz de.." demek gibi.. olabildiğince düşük kaliteli, geri dönüştürülmüş kağıt vs. kullanırsın, bir yolunu bulur, olabilecek en az miktarda kağıt kullanıp gerçekleştirirsin bu düşünceni ve tükettiğinden kat kat fazla tasarruf sağlar belki de? o kullandığın kağıtlar için "israf oldu" denebilmesinin tek koşulu, yaptığın işin, gösterdiğin çabanın hiçbir işe yaramamasıdır. aksi takdirde israf diyemezsin ona.. arctic monkeys'e katılacağım tek nokta, orada live earth'e destek vermeye özel jetiyle gelen, günlük hayatında burada bahsedilenlerden zerre haberi olmayanlardır. normalde dünya umrunda olmayıp -gerçek anlamda- da konser/reklam fırsatı bulunca atlayan bu tarz şarkıcı/türkücüler hakikaten ayıp etmiştir diye düşünmekteyim bilmem yamuluyor muyum?..

olumsuz olarak gördüğüm tek noktaysa aslında zaten organizasyonla ilgili değildi; ntv'de bize çeviri yapmak için çırpınan adını bilmediğim simultane tercüman abla! gayet başarısızdı zannımca, sık sık enteresan hatalar yaptı, istatistiklerin/sayıların bulunduğu videolarda afalladı yer yer.. en dikkatimi çeken ise, geleneksel, sarı ışık veren ampullerle yeni nesil tasarruflu ampullerin karşılaştırıldığı bir bölümde 'light bulb'ı hafif ampul" olarak çevirmiş olmasıydı! evet, ben daha iyi yapamazdım belki, simultane tercümanlık da çok zor olsa gerek, ama daha iyi birisi olabilirdi sanırım.. bunun, konuyla alakası olmayan bi' insanın bile yapacağı bir hata değilken, konuyla hiç olmazsa alakadar olduğunu farz edeceğim bir çevirmenden beklenmeyecek bir şey olduğunu düşünüyorum.

son olarak da türkiye ayağının neden iptal edildiğini çok merak ettiğimi belirtmek istiyorum. nedense türkiye de dahil olsaydı kendimi bir şeyler yapmış gibi hissederdim gibi geliyo'. üzüldüm..

şte böylee.. 2 haftadır içimde bir ukteydi kendisi, yazdım rahatladım sonunda. live earth'ü, kısa filmlerini, konserlerini kaçırmış olanlar youtube'dan veya vermiş olduğum adreslerden rahatlıkla ulaşabilirler. aşağıda birkaç numunelik link veriyorum ben de

kısa filmlerden;
think, change the habit - kesinlikle günün 1 numarasıydı bence!
don't let it all unravel - buna da bayılmıştım..
switch on, switch off - konuyla çok alaka kuramasam da, stand by konulu bir film
end of the world - tekrarlar bayabilir, ama sabredin. fena değil bu da..

devamı için;
kısa filmler - youtube'daki live earth kısa filmleri
tanıtım filmleri - youtube'daki live earth tanıtım filmleri
bütün live earth video kayıtları - bu adreste de hem konserlerden görüntüler var, hem bu kısa filmler, tanıtımlar vs.

işte böyle.. son olarak da live earth'te emeği geçen herkesin ellerine, zihnine sağlık diyorum ve huzurlarınızdan ayrılıyorum..

"answer the call" - live earth atasözü

Cumartesi, Temmuz 21, 2007

halla hallaa...
dün akşam bu sayfayı ne niyetle açmıştım ama project playlist'te kendi kendime playlist hazırlarken vaktin çok geç olduğunu fark edip yatmıştım. şimdi de kalktım, gittim oy kullandım geldim ve unutmuşum bu arada niye açtığımı.. neye niyet neye kısmet, akşam aklımdan geçenlerden bi' sürü farklı şey yazacağım şimdi..

şu anda burada oyumu kime verdiğimi yazsam acaba seçim yasaklarını çiğnemiş olur muyum? ama olmam ya.. neyse, yazdım bile zaten çoktan, fark eden fark etmiştir bile :p hem yazdım hem yazmadım yani..

cuma sabah canım kardeşim babuccu geldi, mutlu etti beni. gerçi burada bulunduğu sürenin yarısını uyuyarak geçirdi, ama olsun. oysa ki yataklı trenle de gelmiş, uykusunu almış olmasını beklerdim =) yaklaşık 26.5 saatlik bir birlikteliğin ardından hızla ayrılması gerekti bir düğüne teşrif etmek için, ama olsun gayet güzel bi 26.5 saat geçirdik. özlemişim yahu! ne iyi etti de geldi..

şimdi yazmaya niyetlenmeme sebep olan şahıs da selim sesler bu arada! volkan, portecho'nun sympathy'sini dinlememi önerdi ve radio blog club'da aradım ben de bunun üzerine. portecho ararken selim sesler buldum nasıl olduysa, selim sesler dinliyorum ben de şimdi dünyanın bütün şoparlarını anarak!.. hey gidi.. koskoca radio blog club'da 4 tane şarkısı var, portecho'yu ararken onları bulmuşum ya.. ilginç bir tesadüf. evet.

tegv'deki çocuklarımdan en son ne zaman bahsetmiştim hatırlamıyorum, ama şu seçim sürecinde enteresan diyaloglar/anılar yaşadım. bir günde birbirinden bağımsız 3, toplamda 4 farklı çocuk beni akp'ye oy vermeye ikna etmeye çalıştı. nedenini sorduğumda, iyi yönettikleri, memnun oldukları, ekonomiyi düzelttikleri, ve babalarının onlara oy verdiği cevaplar arasındaydı. etimesgut belediyesi de şu an akp'li olduğu için belediyeden memnun musunuz peki diye sordum, sebepsiz olarak çok memnunlardı. iki çocuk arasında geçen şu diyalog da ilgimi çekti (pardon, benle birlikte 3);

çocuk 1 + mertaabiiiiiiiii! akp'ye oy versene mertaabiiiiii!
çocuk 2 - niye ki?
çocuk 1 + çünkü iyi yönetiyo'lar!
çocuk 2 - öyle mi düşünüyo'sun?
çocuk 1 + evet, enflasyonu düşündüler
çocuk 3 * ben olsam akp'ye oy vermezdim
çocuk 1 + sen zaten versen versen bağımsıza verirdin!
çocuk 2 - niye öyle diyo'sun ki? kötü bi' şey mi bağımsıza vermek?
çocuk 1 + partisi olmayana verilmez ki oy!
çocuk 2 - ...

(ortanca çocuk 'ben'im)

diyalog burada sonlanmak zorunda kaldı, aslında çok merak ettim, uzun uzun konuşmak isterdim ama tegv'de pek mümkün değil çocuklarla siyaset konuşmak. onun için bu korsan diyaloğu kısa tutmak zorunda kaldım/hissettim.

bir de enteresan bir ikna bahanesi olan çocukla şöyle ufak bi' diyaloğumuz oldu;

+ (koluma yapışarak) mertabiiii! sen oyunu kime vericeksiiin?
- bilmem ki? belki boş veririm, belki de bağımsız bir adaya..
+ hadi yaaa! kime vericeksiiin?
- e söyledim işte? boş da verebilirim, bağımsız bir adaya da verebilirim..
+ yalan söylüyo'sun! bağımsıza verirsen boşa gider bi' kere. akp'ye versene?
- niye ki?
+ işte..
- (gülümseyerek)...

bu da çok ilginçti.. "işte" =)

aaa.. bu arada dün akşam pisklete binerken belediyenin seçim bayraklarını topladığını görüp tebrik etmek istemiştim, ama seçim yasaları buna zorluyo'muş onları zaten. ben de belediyenin sorumluluğunu kendiliğinden yerine getirdiğini düşünüp sevinmiştim. ama olsun, o da bi' şey.. çok korkmuştum seçim sonrası aylarca yerlerde sürünen bayraklar göreceğiz diye.

master başvuruları çok yaklaştı, gerim gerim geriliyorum amanın aman.. bi' şeyler okumam, okula hocalara gidip fikir+referans almam, başvuracağım yerlere gidip hocalara görünmem lazım.. başlasam gerisi gelecek de, başlayamıyorum işte.. salı günü başlayacağım sanırım. gerçi hocalara yazdığım mailler de başlangıç kısmını geçtiğim anlamına gelir di' mi? gelir gelir evet..

live earth'ü o kadar unuttum ki, şimdi yeni bi' entry yazıp biraz bahsedeceğim kendisinden. çok güzeldi ya.

"bugünlük de bu kadar, ooşçakalınız; yarın yine gelirim, darılmayınız" - postacı atasözü

Perşembe, Temmuz 12, 2007

inanç gecesi

inanç'la ilgili attığım her başlık, yazdığım her kelime öbeği böyle bi' "huzura doğru", "gönül gözü" havası yaratıyo' sanki. öyle kendi kendime eğleniyorum işte ben de..

salı gecesi adalı-meral-hilal komedi/yemek üçlüsünün evindeydik. kalıcı olarak ben, üstüntaşlardan serdar, kulaksızlardan serkan, yakup, adalı-meral-hilal ve geçici olarak nilgün ve murat. "fahri inançlı" hilal'in dışında 4 adet 1. mezun, 2 adet 2. mezunun yanında 3. mezunları temsilen de bendeniz bulunmaktaydım. beynimin zonklamasıyla başlayıp, ara verip, ertesi gün beynimin zonklamasıyla sonuçlanmış bir gece olsa da, çok şahane bi' oldu adeta.. şöyle bi' düşündüm, "adalı-meral çalışan insanlar, e hilal de çalışıyo' gibi, iki laflarız, 12, bilemedin 1'de yatarız. hatta başım ağrıyo', ben belki de daha erken yatarım.." diye kendi kendime, ama olay çok farklı gelişti. çok uzun zamandır böyle dakikalarca yarım yarım yarılarak güldüğümü hatırlamıyorum. o derece! biranın su olup aktığı geceye damgasını vuran inançça ünlü "meddah meral" -
donald duck gibi oldu böyle de ya, idare etsin artık canım =) - sağolsun, ne baş ağrısı kaldı ne bi' şey.. sadece biraz midem kötü oldu sanki :p serkan ve gitar da zaten bir arada olunca hayat harika oluyo'.. çok süperdi ya.. en son saat 4 gibiydi, sızan serdar ve giden murat'la nilgün dışında herkes böyle gülücükler saçıyo'du etrafa.. hilal de bana odasının balkona açılan kapısını açtı zaten sağolsun, inanç'ta terasta yattığımdan beri ilk defa apaçık havada yattım! en son zeytinli'de yaklaşmıştım buna çadırda yatarak, ama sadece yaklaşmıştım işte. böyle dıpdışarıda uyumak bambaşka. evet, güneş omurilik soğanıma odaklanıp bütün sinir sistemime işledi, sabah 7-8 gibi uyandım güneş yüzünden ve hafiften gölge olmaya başlayan duvara yapışıp uyumaya çalıştım biraz daha, ama olsun, yine de çok güzeldi.

hala durup durup gülüyorum ya.. iyi ki gelmişsin serkan ve iyi ki varsınız hepiniz! -
bu arada geceden birkaç fotoğraf hem yazı içindeki linklerde, topluca da burada-

sözleri saygıdeğer yazar ve türkçe örtmenimiz mehmet güler'e, müziği saygıdeğer bestekar ve müzik örtmenimiz özen şekercioğlu'na ait bir kürdili hicazkar eserle.. şaka şaka.. söz ve müziği bu insanlara ait inanç lisesi marşı'yla huzurlarınızdan ayrılıyorum.. live earth yazacağım ben hala di' mi?


biz inanç liseliyiz çalıştıkça coşarız
alnımızda bilgiler aydınlığa koşarız.
Okulların içinde en seçkin okulumuz
aydınlık geleceğe açılıyor yolumuz.
bilim sanat eriyiz biz inanç liseliyiz...

beste: özen şekercioğlu
güfte: mehmet güler

Salı, Temmuz 10, 2007

30 km

dün 30 km yol kat ettim piskletimle! iyice alıştım, açıldım, rahatlıkla tık demeden 2 saat devam edebiliyorum. yani bu da ne demek; bizim evden kızılay'a kadar olan bir mesafe kadar yol kat etmek demek. ha, tabii ki bunun eskişehir yolu'su -çetenin elebaşı mı olur elebaşısı mı sorunsalına düştüm bur'da şu an- var, yokuşları, trafiği, manyakları var, ama bu bi' gün bur'dan atlayıp gitmeyeceğim anlamına da gelmiyo'! -bu arada şu an itibariyle ntv'deki live earth tekrarında foo fighters var da, aklıma bbg sinan mıydı neydi o adam geldi dave grohl'u görünce- bi' gün, ki bu ne kadar yakın bi' gün olur bilemiyorum, belki nispeten uzakça bi' tane, atlayıp gideceğim bur'dan kızılay'a! evet! gittiğim gün konaklayıp, ertesi gün de geri döneceğim! hiyeaaayt! tabi mutlaka bi' kask neyim bi' şeyler lazım bunun için.. bakalım..

25 km, tegv

bugün de 25 km'de kaldım, çünkü dünün üstüne hiç dinlenemediğim için baldırlarım acıdı resmen ağrının da ötesine geçip.. dün gece o yorgunluğun üstüne sözde 2'de yattım, saat 4'tü daha dönüp duruyo'dum.. sonra sabah kalktım, 10 gibi tegv'e gittim aralık'tan beri ilk defa. gayet güzeldi, ilk günden enteresan şeyler oldu. 3 tane -2 çinli abla, 1 pakistanlı abi- misafir var aiesec'le gelmiş olan. çinli insanlarla tanıştım, daha 5 dak'ka oldu, raki shish-kebab derken bi' tanesi bana "if you want to practice english, you should go and talk to honey." dedi! afalladım birden, ne diyeceğimi bilemedim.. benim şaşkınlığımdan istifade kazı çevirdi sanırım "but if you'd like to practice chinese, then we can help." diye. allah razı olsun dedim, "çince'nizi de alın gidin lan!" diye geçirdim içimden ve beklemedikleri -belki de bekledikleri- bi' şekilde "let's practice chinese then!" diyerek çince öğrenmeye koyuldum. siz misiniz beni kovan! gitmiyorum işte! türk misafirpervertliğinin en güzel örneğini gösterdim onlara :p mer'aba ve günaydın demeyi öğrenmiştim, ama şimdi fark ettim ki öğrenememişim aslında. en gereksiz bi' şey zaten çince canım.. gerçi sonra bi' de düşündüm şöyle, dedim ki; kim bilir ne kadar çok insan "ingilizce kobayı" olarak üzerlerine geldi "vatizyorneym?" "mayneymiz..." diye ki benden de korktular hiç de öyle bi' niyetim olmamasına karşın. onlar da haklı bi' yandan.. ama intikamım acı olacak.. ola ki bana bi' şey sormaya gelirlerse, "look, i have a girlfriend, but if you'd like someone else to go out with, then i can help.. ehi ehi..." diyeceğim onlara.. kindar ettiniz beni ulan! içime oturmuş adeta :p bu gece boyu ingilizce çalışıp gidiyorum ve yarın onlara bildiğim ve gece boyu öğreneceğim bütün garip kelimelerden, yapılardan oluşan cümleler kuruyorum, anlamadıkları takdirde de "if you want to practice english, you should go and talk to honey." diyorum, bu sözümü garip el hareketleri ve bakışlarla destekleyip, bir daha da tegv'e uğramıyorum!

olayın akabinde gittim pakistanlı abinin yanına.. adam kendine "honey" ismini beğenmiş! -bunun orijinal adı olmadığını farz ediyorum şu an-. yahu elin kıllı kıllı adamları -misal ben?- sana "hello honeeey!" falan diyecek, hiç mi düşünmedin bunu? bir garip hissediyorum kendisine her hitap edişimde, ama olsun, alışacağız artık. bu arada honey de bizim arkadaki apartımanda kalıyo'muş.. garibanı atmışlar varoşa, kızlar negsel bahçeli'de kalıyo'muş.. bu son iki cümle de dünyanın en gereksiz bilgilerinden bir demet işte.. metin uca bile bilmiyo'dur, o derece!

sonra gel zaman git zaman -gel zaman git zaman dediğim de 3 saat falan- ortalarda takılırken, bi' tane kız geldi yanıma -daha doğrusu sınıfına, ben sınıfın kapısındaydım- "kulağınız çok kötü olmuş!" dedi. bütün saflığımla, bi' yandan da acaba yara/iltihap bi' şey mi oldu da fark etmedim diye düşünerek "niye?" diye sordum.. "küpe takarak!" dedi.. o kadar net söylüyo' ki bunları, bu cümle sonlarındaki ünlemler gözümün önünde canlandı adeta, suratıma suratıma çarptı. "teşekkür ederim yine de fikrini belirttiğin için.." dedim, demez olaydım.. kızcağız tam son sözünü söylemiş, içeri girmek üzereydi, ben böyle diyince kapanışı "ama iğrenç olmuş yaniiii!" şeklinde yaptı.. şaşırdım, güldüm =) çok enteresan ama, mutlu bile oldum. belli bi' yaştan sonra insanlar bu kızın söylediklerinin hepsini bakışlarıyla veya iğneleme tekniğiyle gerçekleştirdiği için, bu alenen söylenmiş düşünceler hoşuma gitti. keşke çocuk kalsaymışım dedim bi' kez daha..

bugünün en güzel olayı belki de 2 sene sonra tekrar beni tanıyan çocuğumdu! bi' mert vardı, 5. sınıftı ben etkinliğine girdiğimde. sahada basket oynarken, en son gelişimden çok zaman geçmiş olduğu için hiç de beklemediğim bir şekilde "mert abiiii! mert abiii!" diye bir ses duydum, döndüm baktım, böyle saçlar maçlar artist gibi -ve aynı zamanda da eşşek kadar =) 7. sınıf olmuş- bir genç. "tanıdın mı beni?" dedi, "yabancı gelmedin ama çıkaramadım tam" dedim. sonra o zaman yaptığımız aktiviteden biraz bahsedince "mert?" dedim, "evet!" dedi "adaş! nasılsın =)" onun yüzünde de böyle kocaman bi' smayli gördüm, kendiminkini göremedim, ama hissettim.. çok güzeldi.. etkinlik başlamadan iki dakika konuştuk, özlemişim..

son olarak.. kamusal başarı'nın ardından, kamusal başarı familyasına duhûl ettiğimden beri ilk defa tegv'e bi' ziyaretin ötesinde, görev almaya yönelik gittim ve üzülerek söylüyorum, pek yavan, yer yer pek yalan geldi. zamanında onur -bu fotoğrafa bayılıyorum bu arada! onur'u yaratanın ve fotoğrafı yaratan duygu'nun ayrı ayrı ellerinden öpmek, kendilerine "ellerinize sağlık!" demek istiyorum- söylemişti de, anlamamıştım. gerçekten yaşamak gerekiyo'muş o hissi.. bütün etkinliklerin adı var sadece, ne yapmaya istekli çocuklar, ne de yapabilecek gönüllüler mevcut. hem gönüllüler, hem çocuklar için "yaptırılan" şeyler var "yapılan"dan çok, okuldan çok farklı değil hayat. zaten bugün çocuklar hocam hocam diye geliyo'du bana. sıklıkla çocuklara/gönüllülere kızmakla meşgul bir gönül abla mevcut bir de. bir de etimesgut'un havasından suyundan mı, tegv'in duruşundan mı yoksa tamamen benim kıllanmamdan mıdır bilinmez, hiç rahat hissetmedim şortlu, kel, küpeli, sakallı -özetle, 'garip'- halimle. kimsenin bir şey dememiş olmasının yanında her an birisi bir şey diyecekmiş gibi geldi. bakalım, belki yarın..


"the prime purpose of being four is to enjoy being four - of secondary importance is to prepare for being five." ~jim trelease, the read-aloud handbook, 1985

bunu tüm hayata göre şekillendirirsek, tam olarak hep söylemek istediğim şeyin formülünü verir. şöyle ki;

"the prime purpose of being x should be to enjoy being x - of secondary importance is to prepare for being x+1." ~ben, http://harfitarif.blogspot.com, 2007

Salı, Temmuz 03, 2007

ah...
10 küsur yaşımdan beri ilk defa -aralık'ta garip kıyafetler içindekini saymazsak, ki saymayalım zaten, yoksayalım- bu akşam düştüm, eve dizimde/dirseğimde sıyrıklarla geldim! bisikletimle düşmemle yüzümde garip bi' gülümseme belirdi.. etraftan bi'kaç kişi -düşmeme sebep olan dana hariç- koştu sağolsun "iyi misin?" diye, sırıtarak "iyiyim iyiyim sağolun" deyince haliyle inandılar iyi olduğuma, dönüp gittiler. gerçekten de iyiydim zaten, kalktım, eve geldim, yaralarımı temizledim, pansuman yaptı annem ve koşa koşa gittim devam ettim.. hala da iyiyim yani =) hatta şöyle söyleyeyim, kalktığımda, düşmeden öncekinden daha iyiydim. her ne kadar bir "bisiklet kazası " çok hoş şeyler anımsatmasa da bana, genel olarak baktığımızda tamamen çocukluğuma ait bi' şey diz/dirsek sıyrıkları ve kafa yarıkları -kafam sağlam ama bu sefer.. yani en azından görünüş olarak-.. çok garip bi' his ya, anlatamam.. hala büyü(ye)memiş olduğuma bi' kez daha inandım. bunu bana son iki haftada teşrif ettiğim iki düğünde birbirinden bağımsız olarak iki akrabanın da "görsem 23 demem, 18-19 derim" demesi hatırlatmıştı zaten en yakın! "şimdi yanaklarını sıksak olmaz, koca adam.." dedi biri, ben de "bi' sakıncası yok, ben de zaten çok büyümüş hissetmiyorum." dedim. tabii bu "küçük görünme" mevzuunda düğünlere en fazla 15 yaş gençlerin üzerinde bulunan tişört-kot kombinasyonuyla gitmemin de etkisi vardır mutlaka :p (bu arada bu düğünlerle alakadar yazacağım bi' şeyler var, ama bu başka bi' yazının konusu, üşenmezsem yazarım bi' aralar)

10 küsur yaşımdan beri yine ilk defa annem bi' yarama pansuman yaptı. annem pansuman yapmıyor değildi, sadece ilk defa pansuman yapılacak bi' yaram oldu! gerçekten çok enteresan bi' his ya..

bu kazanın canımı sıkan bir tek yanı var, o da artık "ben pisklete gidiyorum" diye evden çıkarken annemin "aman oğlum, dikkat et" diyip dönene kadar merak içinde olacak ve hatta belki de apartmanın önünden bisikletle sağ salim gözden kaybolana kadar arkamdan bakacak olması.. yahu kaç zamandır biniyorum, bi' tane kaza yaptık, al başına belayı, hemen trafik canavarı muamelesi göreceğiz :p oysa ki "10 yılda bi' tane kaza yapıyo'sa, bi' dahaki kazaya teorik olarak daha çok zaman olması, hemen kaza yapmasından daha muhtemel. yaşasın!" diye içlerinin rahat etmesi gerekirdi =)

bu arada kazanın oluşumunu da özetleyeyim de, sonra da gideyim yatayım.. şimdi şöyle ki, ileride bi' kasis var, farkındayım.. cebimde telefon var, saatime bakmak istiyorum.. kasisin orda karşıdan karşıya geçen bi' dana var, dünya umrunda değil, ama ezmek de istemiyorum. bu bizim oğlan karşıya doğru geçerken biraz da hızlıca gelmeme karşın hiç istifini bozmadı, ben de bi elimle cebimdeki telefona ulaşmaya çalışırken, bi' elimle direksiyonu tutup, biraz sağa doğru kırıp hafif çapraz geçmeye çalıştım kasisi. saniyeler içinde öğrendim ki bu mümkün değilmiş.. yalpaladı pisklet ve o yan yattı, ben de üstüne yatmak marifetiyle bisikleti iki boyutlu bi' hale soktum. direksiyonla ön teker aynı doğrultuya geldi.. işte sonrası da yukarıda.. böyle de bi' amores perros
havası oldu ya istem dışı. haşa, Inarritu nere, ben nere de, şimdi fark ettim.. önce kaza anı ve sonrası, sonradan kazanın öncesinden kaza anına geliş. neyse.. böyle de yönetmen ruhlu bir insanım işte..

saat de geç oldu.. yarım saat önce niyetlenmiştim yatmaya, yazasım geldi, dayanamadım. bayılmak üzereyim uykusuzluktan.. zaten rhcp konseri de bitmek üzere "me and my friends"le. yatma vakti geldi demektir iyice..

kapanışı da çok şahane bi' şarkının sözleriyle yapmak istiyorum bugünün, -hatta bugünlerimin diyeyim- mana ve ehemmiyetini anlatan.. ve hot hot heat, sizin için söylüyor; bandages!

Bandages on my legs and my arms from you
Bandages, bandages, bandages
Up and down on my legs my arms from you
Bandages, bandages, bandages

These bandages cover more than scrapes, cuts and bruises from regrets and mistakes
I've been hoping your moping around the street again
I've been tripping from sipping the dripping dirty water tap
I've been poking a voodoo doll that you do not know I made
These bandages are anonymity
I've been shaking from making an awful decision
I've been running and running
feels like my head is spinning round and round, around, around, around, around, around

Bandages on my legs and my arms from you
Bandages, bandages, bandages
Up and down on my legs and my arms from you
Bandages, bandages, bandages

I've been hoping your moping around the street again
I've been tripping from sipping the dripping dirty water tap
I've been poking a voodoo doll that you do not know I made
For you, of you, let's see what needles do
I've been shaking from making an awful decision
I've been thinking I'm drinking too many drinks all by myself
I've been running and running
Feels like my head is spinning round and round, around, around, around, around, around

Bandages on my legs and my arms from you
Bandages, bandages, bandages
Up and down on my legs and my arms from you
Bandages, bandages, bandages
Bandages on my legs and my arms from you
Bandages, bandages, bandages
Bandages, bandages, bandages

Don't worry now, don't worry now, don't worry cause it's all under control
Don't worry now, don't worry now, don't worry cause it's all under control
Don't worry now, don't worry now, don't worry cause it's all under control
Don't worry now, don't worry now, don't worry cause it's all under control
Don't worry now, don't worry now, don't worry cause it will all turn around,
around, around, around, around, around, around, around

Bandages on my legs and my arms from you
Bandages, bandages, bandages
Up and down on my legs and my arms from you
Bandages, bandages, bandages
Bandages on my legs and my arms from you
Bandages, bandages, bandages
Up and down on my legs and my arms from you
Bandages, bandages, bandages
Bandages, bandages, bandages
Bandages, bandages, bandages


"evin danası öküz olmaz" - kayserili atasözü

Cumartesi, Haziran 30, 2007

her şey "bugün kpss varmış niye girmedin?" demesiyle başladı.. aslında her şey benim "günaydın!" dememle başladı, o da günaydırdıktan sonra böyle devam etti.. şaşırdım, çünkü bunu daha önce konuşmuştuk, girmeyeceğimi, nedenini, en basitinden, "istemediğim"den girip, devletten kendi çektiklerine kadar anlatmıştım. ciddiye almadım onun için, dalga geçtiğini düşünüp güldüm önce, sonra "benim yerime de giriyo' baar'la özlem zaten, merak etme" dedim. hani bir taraf ciddi olup da diğer taraf bunun farkına varmaz, cıvık davranır ve o zaman da karşı tarafla dalga geçtiği sanılır ya, tam olarak öyle oldu sanırım. baktım, "bizim oğlan iyice umursamaz olmuş" bakışıyla "oğlum artık somut adımlar atsan iyi olur." dedi, hiç düşünmeden "zaten bu da attığım somut adımlardan biri işte" dedim, şimdi o düşünüyo' sanırım.. bazen yapılmayan şeyler, yapılanlara; verilmeyen cevaplar, verilenlere göre çok daha fazla somut/aktif/açıklayıcı olmuyo' mu, yamuluyo' muyum? sanmıyorum ya..

Çarşamba, Haziran 27, 2007

"hmm..." -düş(ün)en adam

şu aralar sık sık taş olaydım, düşünen heykel adamı olaydım, düşünüyo'muş gibi görüneydim de düşünmeyeydim, düşünemeyeydim diye geçiyo' içimden.. gerçi belki de öyleyim, hep düşünüyo'muş gibi görünüyorum ama sonuçta düşünce üretimi sıfırdan hallice.. şu an -hatta son 6.5 aydır- yapabildiğim tek şey düşünmek ve bu kadar düşünmek iyi olmuyormuş. "çok kadın hiç kadındır oğlum, yalnızlıktır sonu" buyurmuştu teoman'ın 'zamparanın ölümü'sünde 'bir bar filozofu', bu da o hikaye. "çok düşünce hiç düşüncedir oğlum, saçmalıktır sonu!".. fazla düşününce önce ünü düşüyor düşünmenin, sonra da sen bir garip sorgulama haline düşüyorsun.. (bush ne güzel bi' grupmuş bu arada.. kulaksız serkan -olmayan kulakları çınlasın :p- bize "bush çalın, değişik bi' şeyler çalın ne bileyim.." dediğinde daha yıl 1900'lerden bir sene idi.. hey gidi. pişman oldum şimdi o zamanlar kendisini -serkan'ı demek istedim ama, bush'u da bu vesileyle- dinlemediğime..) ne diyordum? ha.. evet. düşünmek.. aslında "düşünmek" de yalın haliyle gayet güzel, ama belki de şu sıralar "düşünmek"li çok fazla soruyla karşılaştığım, ve yalın halinden uzaklaştığım için böyle geliyo' bana, bilemiyorum. şimdi birisi tutup kolumdan dese ki -sokak röportajı yapan bi' adam mesela? gözümde öyle canlandı birden.. kızılay'da yürüyorum, manyak muhabirin teki yakalıyo' kolumdan ve olaylar gelişiyo'- "bize 'düşünmek' eylemini içeren 5 cümle kurun!", şu an farz ediyorum ki böyle oldu ve hemen kuruyorum;

(önce soru cümleleri)

- ne iş yapmayı düşünüyorsun?
- eee? ne yapmayı düşünüyorsun?
- ne zaman evlenmeyi düşünüyorsun?
- hayata ne zaman atılmayı düşünüyorsun?
- master için ne düşünüyorsun? (bonus olarak ni'çin master düşünüyorsun?)

bir de cevap cümleleri olarak 5 örnek vereyim;

- diplomamın elverdiği bir iş düşünmüyorum! en azından kısa -kime göre/neye göre- bi' süre için, başka bütün yollar tükenene kadar! hiç iş düşünmemek için ya zengin, ya salak, ya asalak olmak lazım.
- çok şey yapmayı düşünüyorum aslında, ama ytl/euro/yen/şilin vs. bazında bakacak olursak hiçbir şey de diyebiliriz bu düşündüklerime..
- düşünmek zorunda mıyım? düşünmemem gereken şeyler de vardır hayatta herhalde.. neden biri bu olmasın? bir diğeri de amazon ormanlarındaki karıncaların bir günlerini nasıl geçirdikleri olabilir mesela? ikisi çok benzer bak, olabilir.. evet.
- düşünmüyorum! atılmayacağım, yaşamadan öleceğim! zira "hayata atılmak"la başlanıyorsa yaşamaya, çalış-evlen-yavrula-çek git girdabına ayağının ucunu sokuvermekse "hayata atılmak", yaşamadan ölmek daha iyi. bugüne kadarı da yetebilir bana. gayet süperdi, kısa ve özdü! bugüne kadar yapımda ve yayında -yer yer yiyimde- emeği geçen herkese teşekkür eder, karşılayamadığım beklentiler için özür dilerim.. elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştım. yarışmacı arkadaşlara başarılar dilerim.
- en sevdiğim ve en insan gibi -hem ben insan gibi cevap veriyorum, hem de karşımdakini insan yerine koyuyorum. yoksa gayet hayvan gibi davranıyorum artık zaten- cevap verdiğim soru. master için çok şey düşünmekle birlikte, master'ı yalnızca mutluluğum için düşünüyorum. mutlu olacağım için. belki bi' de işte lisansımdan olabildiğince uzaklaşır, daha yapılası bir işe yaklaşırım diye..

cevap paragrafları oldu bunlar, ama olsun.. muhabiri delirtmek istedim biraz..

düşünürken düşünürken ne zaman kafama üst kattan bi' elma düşecek de hayatım değişecek diye bekliyorum bazen.. olmaz mı acaba hiç böyle bi' şey? -hayatım değişecek demişken, hayatım 3 vakte kadar yine (bkz. temmuz 2007) beni de ters köşeye yatıracak bir şekilde değişecekmiş gibi bi' his var içimde ya, hadi bakalım.. hep diyorum benim ne düşündüğüm önemli değil, ama anlatamıyorum ki kimseye..-

bi' alıntı molası

"a dream becomes a goal when action is taken toward its achievement." - bo bennett

devam..

17 mayıs'tan beri bu düşünceli sorularla kaç defa karşılaştım çok merak ediyorum. şöyle üç basamaklı bir sayaç olsaydı gözlerimle gördüğüm bölgenin sağ üst köşesinde -robot falan gibi böyle.. hani terminatör'ün olur ya, işte öyle...- bu sorular her sorulduğunda tık tık diye atsaydı bir daha, bir tur atmış mıydı acaba çoktan? olabilirdi aslında.. çünkü sorulardan en az birini soran tatar bakkal amca, asansördeki komşu; hemen hepsini eksiksiz soran -alkış- her nevi yakın, hısım/akrabayla birlikte; bir sorduğunu hatırlamayıp, bir dahaki sefere tekrar soran, bonus sorulu, sürekli 'sorupuan' kazandıran amcalar/teyzeler de mevcut. yanlış anlaşılmasın, kızmıyorum onlara, kızamıyorum.. sağolsunlar ilgilerinden bunların hepsi, bunun da farkındayım. ama neden bir kişi bile düşünmez "yahu şu çocuğa bi' geçmiş olsun diyeyim, takma sen bunları, biraz kafanı dinle diye öneriler getireyim, paniğe sevk etmeyeyim, sakinleştireyim.." diye? gerçi sağolsun düşünenler de yok değil bu şekilde.. var birkaç kişi. vardır yani sanırım.. ben birinden eminim sadece ama.. onun da hali benden beter -bence "better" daha bi' uygun, ama genele göre tanımlıyoruz şimdi şurada her şeyi, adet bozulmasın-.

zengin bitirişi yapıyorum -birden içimden öyle geldi çünkü her ne kadar daha aklımdan geçen şeyler olsa da- ve buradan hiçbi' yere bağlamadan noktayı koyuyoruuuum
koyuyoruuuuum
koooooy-
dum!
.

Perşembe, Haziran 07, 2007

başlıksız

kb şenliği, ankara'ya gelen kb ekibi, dürüm sarayı'ndaki yemek, bir grup "inanç'lı" insanla çin lokantası ziyafeti -hayatımın yemekten ibaret olduğunu hissettim bi' an-, ve daha yazacak bir sürü şey var, ama nedense şu sıra hiç yazasım gelmiyo'. ne doğru düzgün bi' mail, ne bi' şey yazdım, canım istemiyo'. söylemek istediğim bir tek şey varsa o da bu gece tirene binip önce istanbul'a (yarın sabah), sonra inanç'a (yarın akşam), sonra da tekrar istanbul'a (pazar -muhtemelen sabah-) gidecek olduğumdur. diğerleriyle ilgili de fazla zaman geçmeden yazmak istiyorum, ama bakalım..
çantamı toplayayım ben.

Pazartesi, Mayıs 28, 2007

ya ben içerideyken dışarısı çok değişmiş, ya da sadece hayat çok daha güzel görünmeye başladı, bilemiyorum. dün meb -mert ekin burcu :p- olarak photoplay (potopiley) oynayalım dedik. daha doğrusu ekin dedi, biz de olur dedik. tam jeton alacaktık, amcanın biri gelip elime iki jeton tutuşturuverdi. "bu ne?" dercesine tutup kendisine şaşkın şaşkın bakarken "hediyem olsun" ifadesiyle baktı, gülümsedi. o da ağzını açmadı, biz de açmadık, ama o "buyrun fazla jetonum var" dedi, biz de "teşekkür ederiz ama niye?" dedik, o da "nedeni yok, içimden geldi.." dedi.. evet, ağzımızı açmadan konuştuk bunu. sonra doğal olarak -ne yazık ki- "allallaa? niye ki? kesin bu işte bi' bit yeniği var!" diye düşündük.. ama doğal olanın bu olmaması lazım değil mi? adam hepi topu 1 ytl (dört ekmek; yarım, hatta yer yer çeyrek paket sigara; iki şişe su) değerindeki iki jetonunu verdi bize.. sonunda da bi' bit yeniği çıkmadı, ama olsun.. niye yaptı ki? niye yapsındı ki durduk yere? deli miydi? bi' insanın durduk yere iyi bi' şey yapması için rahatsız/deli mi olması gerekirdi? belki rahatsız/deli biraz fazla olabilir, ama kesinlikle anormal olması gerektiğini söyleyebiliriz. çünkü normali nedir, kendin için, belki çevrendeki insanlar için varsındır, diğerleri, hele ki tanımadığın, hatta uzak durduğun insanlar için herhangi olumlu bir şey yapmana gerek yoktur. ne bileyim.. bunun anormal olmaması, bu kadar ufak/basit bi' şeyin insanı bunca düşünceye gark etmemesi gerekirdi, ama aksi pek mümkün değil sanırım. yine de olsun, allah o amcadan razı olsun, hala düşünüp sırıtıyorum. çok böyle sevgi kelebeği gibi hissettim kendimi, ama n'payım, hayat çok süper sürprizlerle dolu.. cumartesi de çiğdem bi' sürprizle geliyo'muş mesela =) acaba nedir nedir? bu arada cumartesi demişken, bana her gün cumartesi şu sıra :p

eveeeet.. iki atasözüyle son veriyorum bu garip yazıya da..

"bugünlük de bu kadar.. hoşçakalınız" - postacı atasözü

"ne dedim ben?" - ek$i atasözü

Cuma, Mayıs 25, 2007



"güzel günler bizi bekler eyvallah dersin olur biter.. güzel günler bizi bekler eyvallah dersin geçer gider.."



zor, garip, değişik, rahat, eğlenceli, sıkıcı, ilginç, anlamsız, boş, gereksiz, abuk, subuk, öğretici (kesinlikle! hem de fazlasıyla!) bir 156 gün geçirdim 12 aralık 2006-17 mayıs 2007 arasında.. aynen şarkıdaki gibi -mecburen- eyvallah dedim geçti gitti, beni beklediğini varsaydığım güzel günleri yaşıyorum artık! hayatımda belki de hiç bu kadar "neden?" diye sormamıştım. hindi gibi düşündüm durdum, zira o kadar boş(a) geçti ki zaman, düşünmek ve okumaktan başka yapacak bir şey yok gibiydi.. ama bütün aptallığı, anlamsızlığı bir yana, zaman gerçekten de çok hızlı geçti! her ne kadar başkaları bunu söyledikten sonra ardına bi' de "e tabi bi' de sana sormak lazım" diye ekleseler de, gerçekten hem benim için hem de başkaları için fazlasıyla hızlı geçti.. geçmiş daha doğrusu.. o kadar hızlı ki, fark etmemişim bile! neyse ki artık yeniden "insanlar"ın arasında, insan gibi yaşıyorum.. daha doğrusu yaşamaya çalışıyor, alışmak için yoğun bi' çaba sarf ediyorum.. 5 ay 5 gün süren half-orc'luk kursunu tamamladıktan sonra zor oluyor gerçi insan taklidi yapmak, ama neyse ki henüz tam olarak unutmamışım.. hadi benimki half-orc'luk kursuydu, ya 460 gün baştan aşağı aslan gibi bir orc kursu olsaydı? off.. fazlasıyla şanslıyım evet..

neyse ki yalnız da değildim bu 156 gün boyunca! 3 ailemin (biyolojik ailem renkmengiller, inanç'ım ve kb =) 3'ü de yanımdaydı ve 3'üne de öncelikle bütün olarak teşekkür ediyorum diğer bir sürü sevdiğim 'yanımda bulunan' insan gibi! annem-babam resmen benden fazla yaptılar benim yapmam gerekeni zaten.. bir abimler misafir oldu 'tükan'ıma, bi' anneannem, 'gugum!', teyzem, dayım, berk'im =) yemin törenine onlarla birlikte kalan, ve bu 156 günün en eğlenceli 2'sini yaşamamı sağlayan babuccu ve kılıç'ın da onlardan geri kalır yanı yoktu =) serdarocam ve çiğdem'in maille, mesajla ve mektupla 3 koldan verdiği gazla neredeyse daha uzun süre bitmesin isteyecektim, o derece başarılıydılar! sühan, gonca ve duygu üçlüsü hayatımda aldığım ennnn güzel sürprizlerden birini yaparak içimde firar edip, koşup sarılma isteği yarattı! onur, önder, can, b. ekin, k. ekin (eskiden futbolcular büyük/küçük diye ayrılırdı soyadı yerine :p), zilan, sedat, burcu, ayça (hoca ayça =), sinem a. da sürekli mektuplarıyla, mesajlarıyla, telefonlarıyla hayat/nefes verdiler bana! adalı'nın mektupları, telefonları, meltem'in uzuuuuun mailleri en hayattan bezdiğim anlarda yeniden hayata bağladı beni.. "doğru düzgün müzik dinlemezse ölür" hastalığına yakalandığım bir sırada da güven yetişti imdadıma bir dvd dolusu "doğru düzgün müzik" desteğiyle! derya samsun'dan katıldı yarışmamıza, mrs. watson teeee ingilterelerden; östürk bilkent'in çılgın ortamlarından, baar yer yer piskenderun'dan, yer yer ankara'dan, özlem de kpss kursundan =) çok riskli bir şey aslında böyle tek tek isim saymak-hele ki benim gibi balık hafızalı bir half-orc için-, ama bir çırpıda (evet, tam bir çırpıda!) aklıma gelen, beni orada yalnız bırakmayan herkese teşekkür etmek, minnetlerimi sunmak istedim! unuttuğum, atladığım birileri varsa da bunun hala kafamın tam olarak çalış(a)mıyor olmasından kaynaklandığını bildiğini varsayıyor, teşekkür etmekle birlikte özür de diliyorum..

güzel bir dönüş yaptım 'askeri tip apaçık cezaevi'nden 'tahliye'min ardından! aileme kavuştum en önce, sonra da fotoğraf makineme! ankara'ya ulaştığım akşam şebnem ferah beni karşılamaya gelmiş sağolsun, kırmadım, onu dinledim. hem odtü'ye kadar gitmişken samet teğmenime ( =) ), adalı'ya, yakup'a, levent'e, meral'e, hilal'e, gülnur'a, kerem'e de kavuşmuş oldum! bu arada konserde bi' şey fark ettim; "şebnem ferah" artık bi' kişiden çok, bir grubu temsil ediyo' gayet! yani gruplarda grubun elemanlarından birisi değişince aynı tadı alamazsın ya hani, şebnem ferah'ın da orkestrasında bi' değişiklik olsa eski tadı vermeyecekmiş gibi geldi o akşam. gerçi sonuçta şebnem ferah yani.. neyse. umuyorum ki deneyip görmemize gerek kalmaz, böyle seviyoruz biz onu/onları!

şebnem ferah'ın ertesi gününde de çocuklarıma ve kamusal başarı camiasına (çok gıcık bi kelime bu camia, ama çok içimden geldi birden) kavuştum! çocuklarla topumuzu oynadık, kamusal başarı insanlarıyla toplantımızı yaptık, biralarımızı içtik, fıstığımızı, patatesimizi, midye dolmamızı yedik ve işte o gün anladım gerçekten geri döndüğümü! hatta öyle ki, hiç gitmemişim gibi hissettim..

dönüşümün üzerinden 1 haftadan fazla bi' zaman geçti, ama hala eblek eblek sırıtıyorum etrafa bakıp bakıp. her neresi olursa olsun, sırf bulunduğum o yerde bulunabilmem bile mutlu ediyor şu anda çünkü. meğer ne güzel şeymiş özgürlük yahu! hele ki bir de sevdiğim insanlarla, sevdiğim bir yerlerde, sevdiğim bir şeyleri yapıyorsam kasılıp kalıyor yanaklarım en sırıtık haliyle.. "zafer sarhoşu" diye bir tabir var ya, "özgürlük sarhoşu" oldum ben de sanırım.. uyuşturulmuş/ilaçla uyutulmuş gibiyim, sersem gibiyim.. bir süre giyeceğim şeyden, yiyeceğim herhangi bir şeye kadar standardize/başkalarınca belirlenmiş bir şekilde yaşadığım için, otobüs veya tren'e binmek arasından seçim yaparken bile mutlu oluyorum. artık cebimden telefonumu çıkarırken de suçluluk duymuyorum, öğlene kadar fosur fosur uyurken de.. sudan uzak durup (veya kalıp) kuduz gibi de hissetmiyorum, araba kornası duyunca salyalarım da akmıyor -karavana arabası gelince, korna çalarak yemeğin geldiğini işaret ederdi de.. -!

dünyanın en kaygısız insanı olabilirim şu anda! kafamda gayet ufak bir boyutta "master işini n'apsam?" sorusu var, ve fakat başka bir soru olmadığı ve başvuru yapmayı düşündüğüm yerlerin başvurusu teee ağustos'ta olduğu için gayet rahatım en azından bir süre daha.. diğer sorunlarım "pazar günü pinhani'ye gitsem mi gitmesem mi?", "inanç'a mezunlar gününe gitsem mi?", "bir creative sbs 580 5+1 hoparlör korosu alsam mı?" tarzı şeyler.. sanırım bu üçünün de cevabı evet olacak sonunda ya, işte kendime sorun yaratıyorum n'apayım..

şimdilik geciken apdeytimi burada sonlandırıyorum.. yarın gideyim, bir katran, bir östürk, bir selçuk yüzü göreyim.. sonra gideyim bir ekin'le kafayı yiyeyim "n'apıcaz?" diye, sonra da ne bileyim, planlamadığım, hiç aklıma gelmemiş bir şey yapayım mesela? kim tutar beni be! -ilerleyen saat etkisini göstermeye başladı sanırsam-

bu arada son olarak da dün akşam kızılay'da derya'yı gördüğümde, emin olamadığım için nispeten sessiz bir şekilde 2 sefer "derya! derya!" diye seslenmemin ardından hayalkırıklığı içinde susmamla birlikte önümdeki "derya!" diye seslenen ve derya'nın bana bakmasını sağlayan ablaya da çok teşekkür etmek istiyorum. ben sandım ki derya'nın arkadaşı kendisi, ama derya da benim arkadaşım sanmış meğer =) o isimsiz kahramanın sayesinde iki dakika da olsa görüşebildik derya'yla.. süper bi' insanmış kendisi, tanımadığı bir insan için tanımadığı bir insana seslenerek tanımadığı iki insanı mes'ud etti.. sanırım ben yap(a)mazdım.. "bunda ne var ki?" diyenler olabilir, ama ben ki bir tetenek, ben ki bir badak -her ne kadar bu durumda tam olarak karşılamasa da-, ben ki bir ezik, eminim halimden anlayanlar da olacaktır :p sağolsun, varolsun o abla!

şimdi hemen gidip yatıyorum ve yatmadan da ardımda bu yazıyla birlikte paul eluard'a ait bir güzel şiir -bilenler için aynı zamanda da şarkı- ve şahsıma ait bir de fotoğraf bırakıyorum..


özgürlük


"okulda defterime
sırama ağaçlara
yazarım adını

okunmuş yapraklara
bembeyaz sayfalara
yazarım adını

yaldızlı imgelere
toplara tüfeklere
kralların tacına

en güzel gecelere
günün ak ekmeğine
yazarım adını

tarlalara ve ufka
kuşların kanadına
gölgede değirmene
yazarım

uyanmış patikaya
serilip giden yola
hınca hınç meydanlara
adını

ey özgürlük!

kapımın eşiğine
kabıma kacağıma
içimdeki aleve

camlarn oyununa
uyanık dudaklara
yazarım adını

yıkılmış evlerime
sönmüş fenerlerime
derdimin duvarına

arzu duymaz yokluğa
çırılçıplak yalnızlığa
yazarım adını

geri gelen sağlığa
geçen her tehlikeye
yazarım ben adını yazarım

bir sözün coşkusuyla
dönüyorum hayata
senin için doğmuşum haykırmaya

ey özgürlük!"


yeniden her şey aynı - 02:34

monotonluğa, aynılığa, bu kadar sevineceğim aklımın ucundan geçmezdi..