Çarşamba, Ağustos 22, 2007
başladığımda kısaydı yazı haliyle, tek olay anlatacaktım, onun için tek başlık yeterdi. ama artık bi' gündeme ihtiyaç var;
- açılış (işte buralar yaklaşık olarak)
- dişçi sonrası bi' macera
- kulak deldirme
- haftasonu, düğün-dernek
- hayvan onur
- istiklal marşı ve kapanış
çok eğlendim önceki gün -ama kocag.tlü olduğum için anca bugün yazabiliyorum bunu-. önce dişçiye, sonra taa sincan'a piskletle telefon faturası yatırmaya gittim ve bu süre içerisinde birbirinden bağımsız iki kişi küpemi sordu. hem de çok benzer şekilde; "orayı deldirmek zor olmadı mı?" dedi birisi, diğeri de dünyanın en ekşi suratı ve garipseyen bakışıyla "orayı nasıl deldirdin yavrım?" diye. sözel olarak çok benzese de, ilki daha çok bi' şaşkınlık, ikincisi bi' kınama sorusuydu. o cümlenin arkasından kesin bi' şeyler daha söyledi ama, içinden, duyamadım.. sincan'a yakın oturan -içinde yaşanından olduğunu hiç sanmıyorum zaten-, sol kulağının üst tarafında, kıkırdakta küpesi olan yegane erkek benim sanırım. zira, iki kişinin aynı saat içinde şaşkınlığa uğraması ilginç bi' tesadüf..
dişçiye gittim, kanal tedavisi bitecekti aslında, ama biraz ağrım olduğu için pansuman ve bi' parça daha temizlik yaptı. uyuşturdu haliyle üst çenemin sağ tarafını.. neyse, işlem bitti, ben çıktım, atladım pisklete gidiyorum. önce vodafone'cuya gittim telefonun faturasını yatırmaya. oradaki genç kadındı "şaşkınlık" sorusunu soran. "yoo.." dedim "çok hafif ağrıyo' delindikten kısa süre sonra, sonra iki günde geçiyo'". haftasonundan onur gazisi olduğum ve aayvan onur, sabahın 9unda üstümde tepinirken küpemin oradan hafif bir yaralanmaya sebep olduğu için de ufak bir yara izi vardı hemen yanında. onu gösterip devam ettim "başka bi' sıkıntısı yok, sadece boğuşmak biraz zorlaşıyo'" diye ablaya.. tabii bunu gerçek anlamda yarım -hatta üç çeyrek- ağızla söylüyorum. sadece sağ üst tarafım felçli. 'o' harfini söylemeye çalışırken dudaklarım 3/4 çember oluşturuyo' böyle. uyuşturucu akşama kadar devam etti uyuşturmaya sağolsun..
vodafone'cudan çıktıktan sonra dedim bi' su alayım, bi' ağzımı çalkalayayım, bi' ferahlayayım, malum saat öğlenin 2'si gibi bi' şey.. girdim bakkala, tam da sincanlı bir teyze! şaşırmadım tabii, ama şaşırttım.. oydu işte ikinci şaşkın insan. aramızda şöyle bi diyalog geçti;
+ bi' su alabilir miyim?
- (suyu alıp uzatırken, dünyanın en ekşi suratıyla) orayı nasıl deldirdin yavrım?
+ (parayı uzatırken) valla zor olmadı teyze..
- deldiriyorsun, bari orayı deldirme (bu mantığın da hastasıyım ya.. hemen aşağıda değineceğim buna)
+ (sana ne teyze dercesine.. kızdım ama yani) niye ki?
- çok acır (her gün kıkırdağını deldiriyo' teyze, iki kulağında 7'şer küpe var sanki..)
+ (en hüzünlü ifademle) aslında deldirirken çok acımadı da, suratımın sağ tarafına felç geldi.. bakın 'o' diyemiyorum. çıkarsam da düzelmezmiş, çıkarmadım ben de.. (o diyemediğimi, dudağımın sağ tarafının felçli olduğunu gösterdim şu noktada)
- dediydim ya..
+ sağolun.. keşke deldirmeden gelseymişim.. iyi günler..
- iyi günler.. iyi günler.. (böyle kafayı sallayarak "yaaa.. dedim ben sana" tonlamasıyla)
işte böyle bi' diyalog yaşadık teyzeyle.. belki bi üzüntü duyar, acır dedim, kendine pay çıkardı direkt bi' de utanmadan! neyse.. canı sağolsun :p
az önce değineceğim dediğim şey;
kulak deldirmenin, veya piercing miercing yaptırmanın aşamaları var.. erkek için birinci aşama deldirmemek. en tercih edilen, "normal" görülen, olması gereken bu. ikincisi, sol kulak memesini deldirmek. bu ikinci aşamada da küçük, gümüş bir "normal" küpe takmak gerekiyo'. üçüncüsü, sol kulak memesini deldirip garip bi' küpe takmak. işte benimki dördüncü aşamada taa.. sol kulağın kıkırdağını deldirmek. beşinci aşamada artık durum iyice hoşgörülemez hale geliyor; sağ kulak memesini deldirmek! sağ kulağı deldirdikten sonra aşağısı yukarısı fark etmiyo', hepsi beşinci aşama. ve işte en son, en ölümcül olanı.. en hoşgörülü insan bile bir tereddütle yaklaşıyo' buna.. yedi; her iki kulağı da deldirme.. bu noktada bittin, sana bakkal sorar, kapıcı sorar, komşu sorar; komşu kapıcıya sorar, komşu komşuya sorar, komşu gelir 'gün'de annene sorar; sonra hepsi sana sorar.. sorulur da sorulur.. neyse.. bu aşamalar herhangi bir kaynağa dayanmıyor, herkes kendince, kendi veya çevresindeki insanların yaklaşımına göre düzenleyebilir pek tabii :p
hazır el atmışken haftasonunu da yazayım.. zeytinli de bi' başka bahara artık..
haftasonu dünyanın en şopar ve her ne kadar orijinalinde bir şopar olmasa da, en fahri şopar insanı geldi; alkışlarla, onur ve önder!.. mehmet de kalkmış teee akçakoca'dan gelmiş. bu buluşmayı sağlayan da uğur'la emrah'ın nişanıydı.. hey gidi.. sınıfımdan ve bir alt dönemimden insanlar artık nişanlanıyo', evlilik planları yapıyo' yaşlandık yahu..
cumartesi ben zaten ekin-ayşegül ikilisinin evine adım attığımda başlamışlardı mesaiye.. (onur sağolsun, gömleğim üzerinde ütü yapmayı öğrendi bu arada :p olacak olacak, biraz daha deneyim sadece =) bendeki de akıl değil ki, ayak uydurmaya çalıştım akşam bu "sünker" üçlüye; tabii ki beceremedim! en son a&z'de sırılllllllsıklam terlemek suretiyle uyukluyo'dum.. e kolay değil; önce a&z, sonra nişan, oradan bi' taksi, hooop, alper'in abisinin düğünü. orada sınırsız piiz! -yengânım sağolsun :D- oradan nişana dönünce de devam! bu arada nişana geri dönüşte onur'la 20 saniye, belki de daha az süre farkla içeri girdik ve ben girdiğimde onur çoktaaaan başlamıştı oynamaya! iyi bi' oynadı uzun uzun; biraz önder'le (tıklayın linke tıklayın =), biraz firuze'yle (hatırlayamadım tam adını?).. sonra önder şarkı söyledi bize çıplak sesle. ondan gazı alanlar devam etti falan.. süperdi.. öyle öyle derken bitti işte nişan. sonra nişanı dağıtıp, etrafı topladıktan, sonra da yine ver elini a&z! orada bir dur demek zorunda kaldım hiç istemeyerek.. önüme konan biraya uzanamadım, varın düşünün halimi.. ben! bira! uzanamamak.. hey gidi..
çılgınca eğlendik düğün sahabısı alper, nişan ev sahabısı uğur ve her zamanki ev sahabısı ekin sağolsun =) bu misafirperver insanların yanında tabii ki en büyük teşekkür de dünyanın en eğlenceli 3 sünker'ine gidiyo'! iyi ki varsınız!
bu arada dünya da resmen küçük ya! emrah, benim sınıftan arkadaşım. onur da sınıftan ve kb'den. aydın, emrah'ın arkadaşı. sinem, onur ve benim kb'den arkadaşımız. meğer aydın da sinem'in sevgilisiymiş ve o zamana kadar hiç alakasız olduğunu düşündüğüm iki insan birbirinden haberdarmış da, birbirlerinin nişanına falan gidiyo'larmış da, bu yüzden aslında hiç görmeyi beklemeyeceğim bir adet sinem'le karşılaştım =) süper de oldu ama! iyi ki iyi ki.. aaa.. sinem'i arayacaktım ben. bekle beni çedam!
hala düğünün, 9/8'liğin etkisindeyim.. biri akıllı selim, biri ortaya karışık olmak üzere iki 9/8'lik albüm indirdim, döndüre döndüre, döne döne dinleyip duruyorum.. rinnaaa, rinna rina!
ertesi gün de kalkıp güzel bi' kahvaltı yaptık. kahvaltıdan önce evin en küçüğü olarak beni bakkala alışverişe yolladılar. bütün siparişleri fazlasıyla aldım, ama başka da hiçbi' şey almadım. dönünce "senden başka kim gitse gazete de alırdı be! tüüü! söylememiz mi lazım lan!" diye rencide ettiler beni. dedim "internet diye bi' şey var yaşlı amcalar! teeey tey!" sonra onur gitti aldı galiba.. iyi ki de almış; serdar hoca'nın ve can'ın yazılarını okuduk sıcak sıcak =) ikisi de şahane insanlar diye söylemiyorum, çok güzeldi yazılar, ellerine sağlık!
ne unuttum; onur hayvanı sabah 9'da uyanmış, alper'e evinin anahtarını verip geldi hemen kapıdan -alper o akşam onur'a eşya götürecekti, birlikte oturacaklar-. gelmez olaydı! üzerimde tepinmeye başladı. ayağımı çekiyo', omurgamın envai çeşit yerlerine bastırıyo', kafamı, kaşımı gözümü tutup kaldırıyo', çekiyo', itiyo'.. öylesine bitkinim ki önceki akşamdan hiçbi' şey yapamıyorum.. birkaç vurma çabasına girdim, ama yok, yaramadı. kalp masajı yapmaya kalktı bi' ara.. bu esnada yaraladı işte beni kulağımdan... ve sonradan fark ettim ki meğer omurgamdan da sakatlamış hayvan, belim ağrıyo' laaaan! önder'in kızması bile fayda etmedi onur'a, en son, 45 dakika cebelleştikten sonra demir sopayla ayaklandım -hepi topu oturur pozisyona geçtim yer yatağında- sindi.. mehmet de verdiği gazlarla sağolsun çok yardımcı oldu onur'a.. vay "bi' de kalp masajı gösteriver", yok "peki ya ayak yaralandıysa?" falan diye çanak tuta tuta, bir olup sakatladılar beni.. neyse, onların da canları sağolsun..
kahvaltıdan sonra onur kaçtı mesaiye müslüm amca'yla devam etmeye.. biz de eer zamanki gibi gittik rembetiko'ya! bira görmek istemiyorum derken dördüncüyü içip kalktım pazar akşamı da :p selcan'la deniz geldi, ayağının tozuyla zuzu geldi, esin vardı, burcu geldi, ekin geldi, en son onur da geldi, tam süper oldu! gençlerin tiren saatine kadar güldük, eğlendik, kurtardık bi' yerleri, süperdi..
her güzel şey gibi, bu haftasonu da bitti.. (pilim olmadığı için sadece bir kısa video ve birkaç fotoğraf kaldı geriye, onlar da burada) yolcu ettik onur'la önder'i; yolda da ayrıldık esin'le burcu'dan, dağıldık evlerimize..
bi' dahaki sefer çok gecikmese bari..
Salı, Ağustos 14, 2007
dişim çook fena ağrıyo' iki gündür.. böyle bi' cehennem azabı mı desem -hiç de gitmedim ya, gitmiş kadar oldum neyse ki-, ne desem bilemiyorum, kafamı da toparlayıp bi' şey diyemiyorum zaten.. babuccu sağolsun, verdiği tüyolarla yaşıyorum adeta şu an.. camış gibi yatıp kıvranıyo' olurdum yoksa.. en son kendimi cenin pozisyonunda inim inim inilerken buldum yatakta, sonra babuccu'nun "kafanı olabildiğince yukarıda tut, kan/basınç arttıkça ağrı da artar." dediği geldi, kalktım, anında kesildi bi' kısa süre.. sonra hafifleyip devam etti, ediyo', korkarım edecek de..
yahu altı üstü bi' diş, ama nası' bi' diş, nası ' bi çürükse, yürürken topuklarımın yere vurmasıyla bile ağrıyo'.. hey maşşallah.. kesilmiyo' da meret bi' türlü.. dün akşam buzu dayadım sağ yanağıma -aklıma gelen her türlü kocakarı yöntemini kullanıyorum çaresizlikten, evet- sağ gözümün içindeki sıvı, yanağımdaki kılcal damarlarla birlikte beynimin sağ lobu da uyuştu, ancak dişime çare olmadı.
etimesgut belediyesi polikliniği'nde telefona bakan kadını kesmek istiyorum. aradım, sordum diş için randevu lazım mı diye, "yok yok.." dedi, gittim, randevu lazımmış.. gerizekalı kadın! gerçi zaten param yoktu, kanal tedavisi de -eğer ki gerekirse- yapmıyo'larmış, 3 şey birden ters olunca "iyi olmayacak hastanın doktor ayağından kaçarmış" diyerek eve döndüm şansıma küsüp..
yok yok.. bi' yarım saate kadar bi' tane daha apranax alıp uyumam lazım..
neler yazmayı hayal etmiştim bugün, ne çıktı bahtıma ya.. neyse, yine "bi' dahaki sefere" :/
ölüyoruuuuuum!..
Cuma, Ağustos 10, 2007
aslında yazılacak koccaaaa bir istanbul-zeytinli-akçay-assos raporu var, ama adı üstünde, "koccaaaa" bir rapor. onun için önden iştah açıcı olarak başka bir çift hikaye yazmak istiyorum, zira çok halim yok onu yazabilmek için. çok yorgunum hala..
öncelikle şunu hemen belirtmek istiyorum, "kaybolan güzellikler", "kaybolan değerler" tadındaki kalıplardan neffffffffret ediyorum. bunda evde en az 24 saat çalan -"daha fazla ne kadar çalabilir ki?" demeyin.. inanıyorum, babam biraz daha zorlarsa başarabilir daha fazlasını da :p- radyo bek'in de etkisi olabilir, bilemiyorum, ama bildiğim bir tek şey varsa o da hiç haz etmediğimdir.. böyle "kaybolan değerler.." temalı bir yazı olacağını düşünüyorsanız, yanılıyor olmanız muhtemel. aslında yanılmıyor da olabilirsiniz, bilemiyorum. zaten insanlığın öldüğüne inanmıyo'dum, onun için böyle duygu hezeyanlarına -hezeyan kelimesinin sözlük tanımları pek ilginçmiş- kapılmadım, ama yine de böyle bi' ebleh gülümseme yarattı son iki gün içinde yaşadığım iki olay.. işte 'bir/birkaç otostopçunun anılar';
dün, yükseklisans başvuruları için beytepe'ye gitmem gerekti. hacettepe üniversitesi'nin olmayasıca bölümümü barındıran kampüsü. atladım otobüse, indim beytepe köprüsü'nde.. oradan otostop çekerken sağolsun iki genç aldı beni.. kampüse çıkarken "nereye gideceksiniz hocam?" dedi, dedim "öğrenci işleri veya iibf ama size nere uygun olursa inebilirim.". "biz nacho'ya gideceğiz biyolojinin o tarafa." dedi, "tamam, uyar bana" dedim. sonra baktım dönmedi o tarafa, benim söylediğim yöne doğru gidiyo'. iki seçeneğimi ayıran yol ayrımında sordu "iibf mi, öğrenci işleri mi?" diye, şaşırdım bi'. "işte size ne taraf uyuyo'sa.." dedim tekrar. sonra "biz zaten geri döneceğiz, ikisine de bırakabilirim." diyince "o zaman ben ineyim burada" dedim. öğrenci işlerinin hemen oralar işte beytepe'yi bilenler için. teşekkür ettim, "insanlık ölmemiş yahu" dedim kendi kendime, yürüdüm..
bugün yine aynı otobüse binip, aynı yerde inip aynı şekilde otostop çekmeye başladım. biraz da uzunca bekledim şansıma, birkaç kişi daha geldi bu arada otostop çeken. bi tane mercedes içinde tonton bi tane amca, -tam böyle profesör kılıklı sevimli bi adam- geldi önümüzde durdu. ben bindim hemen, kapıya kadar da olsa kampüse kadar da olsa fark etmez deyu, diğerleri "kampüse mi hocam?" diye sordu, amca "evet" diyince bindiler. hareket edince "otobüsün yarı fiyatına götürürüm." dedi amca, güldük.. gülünce "ne gülüyo'sunuz? ben ciddiyim.." dedi hiç de inandırıcı olmayan bi' şekilde. adam o kadar tonton ki, ciddi olamaz yani o söylediğinde =) güldükten sonra "genelde fiyatı o kadar düşürmüyo'lar da, ondan şaşırdım ben" dedim, o güldü bu sefer. nizamiyeye geldik -nizamiyeden içeri eşşek kadar, belki birkaç kilometrelik bir yokuş var bu arada kampüse kadar. inince tekrar binmek gerekiyo' mutlaka-, önce "benden bu kadar.." dedi.. şaşırdık, çünkü kampüse çıkacağını söylemişti. e o profesör tipiyle de hiç şüphe etmemiştik. neyse, sonra "içeri alırlar mı bandrolsüz?" diye sordu. bizimle aynı yanılgıya güvenlik elemanlarının da düşeceğini tahmin ederek "bi' selam verip geçerseniz öğretim üyesi gibi, bi' şey demezler." dedik. tam girerken durdurdu güvenlik, "aha.." dedik hep birlikte, ama meğer ters yönden gelen bi' inşaat makinesi yüzünden durdurmuş. o alet geçince amca selamını verdi, güvenlik de selam edip yol verdi. hepimizde bir tebessüm.. "bir hayır yaptım, tam yapayım bari.." dedi amca ve yokuşu çıkmaya başladık. çıkınca "girişe nasıl dönebilirim?" diye sordu, tarif ettik "şurdan u dönüp şöyle.." diye, ve attı bizi, döndü gitti. bi' kere daha ne kadar şahane insanların var olduğunu fark ettim böylece..
bu arada arabadan inince, öğrenci işlerinin oraya kadar biriyle muhabbet ettik de, gebze'de oturuyormuş. inanç'ta okuduğumu söyleyince "sen yanlış yerdesin o zaman abi? onlar böyle çok üstün yetenekli falan insanlar değil mi, burada ne işin var?" dedi, dumura uğradım. öncelikle inanç'ı tanıyan birisi olduğu için şaşırdım -ki gebze'de oturduğu için normal bi' şey bu belki de-. ikinci olarak da inanç öğrencilerini tanımlama şekli şok etti beni. "böyle çok üstün yetenekli falan insanlar değil mi, burada ne işin var?".. anamanamanam.. kendimi süpermen hissettim birden, uçacak gibi oldum sanki. o ne be? süper kahraman mıyız lan? ya da böyle hepimizin jonglör, trapez, ip cambazı, aslan terbiyecisi falan olmamızı mı bekliyo'du? biraz şanslı da olsak insanız hepi topu :p
iki gündür neden kampüse gittiğime de deyineyim özetle; yükseklisans başvuruları için.. referans almaya çalışıyorum bi' yandan, bi' yandan transkript, bi' yandan onun 100'lük sisteme dönüşmüş hali falan filan.. ha, n'oldu, transkriptleri ve 100'lük sistem işini hallettim, referansı da %50 oranında hallettim, kaldı bi' %50 referans ve noter onayları. noter ne kadar itekleyecek, çok merak ediyorum..
işte böyle.. zeytinli odaklı gezi ve melih gö*çek odaklı ankara hariç son gelişmeler böyle..3 vakte kadar gelirim yine geri kalanı için de..
bu arada bugün de lost'un 1. sezonunu bitirdim.. bi' alkışı hak ettim sanırsam :p
esen kalın..

"kaybolan değerler sokağına sapın, unutulmuş güzellikler apartmanı..." (yaklaşık olarak böyle bi' şeydi) - radyo bek cingılı
"sevgiliniz, dostunuz, yakın arkadaşınız.. fm 89.5, radyo bek.." - radyo bek cingılı #2 (bunu her duyduğumda kendimi küfür etmekten alıkoyamıyorum nedense.. sen kimsin lan? hadi ordan..)
"geçmişten günümüze tüm güzellikler, içimize işleyen melodiler radyo bek'te.." radyo bek cingılı #3
"bu gece miraç kandili, herkesi yağmur için duaya davet ediyorum. inanmayanlar hariç." - i. melih gö*çek (tam olarak şu an söyledi. ben yukarıdaki cingılı yazarken. su tartışması yaptığı bi' programın sonunda. a-ferin! saat 22:12)
Pazartesi, Temmuz 23, 2007
çok enteresan bi' gün oldu bugün. eve dönerken resmen koca bi' haftayı bi' günde yaşamış gibi hissediyo'dum. bunun sebebi, bütün gün toplam takriben 3 km dolmuşla, 4-5 km yürüyerek, 15 km kadar arabayla ve 50 km de otobüsle yol kat etmiş olmam olabilir pek tabii..
sabah kalkıp 9.30'da tegv'de olacak şekilde çocuklarıma gittim. bi' etkinlik saati futbol oynadık, bi' saat kutu oyunlarında satranç taşı fırlattık, bi' saat araştırma gemisi, derken askerlik şubesi geldi aklıma ve 12.30 gibi kaçtım. eve geri döndüm -neyse ki arabayla gitmiştim- sonra atladım otobüse ve önce kızılay'a gittim. babamın sigaralarını aldım, koyuldum yola dikimevi'ne doğru. meğer gitmem gerekmiyormuş! ama bunu ne zaman öğrendim? tabii ki gittiğimde.. mantık olmadığına bi' kere daha inandım yahu! yani ordan salıverirken "bak valla gidicem 3 ay içinde" diye kağıt imzalatan adamların buradaki versiyonu "yok öyle bi' şey" diyo. enteresan..
neyse, çıktım oradan, bi' adalı'yı yokladım ve ona doğru gitmeye karar verdim. dedim "madem hava da sıcak, neden beynimi pişirmiyorum öyleyse?" ve düştüm yollara. hayatımda ikinci sefer geçtiğim ve belki de aslında bir daha hiç geçmeyecek olduğum ara sokağın birinden geçerken, bir "meeert" sesi duydum hafiften. kafamı kaldırıp bakınca, bir kamyonetin arkasında, arka tarafa doğru dönük bir koltuğa kurulmuş bir adet katran gördüm! ben şaşkınlıkla bakarken, onun hareket eden kamyonette hiç istifini bozmayıp başka da bi' şey demeden sırıtarak yoluna devam etmesi pek şaşırttı beni nedense.. meğer iki apartman ileride duracakmış kamyon iki arkadaşıyla birlikte yeni tuttuğu evin önünde =) indi, "gel" dedi, "eşya taşıyacağız!" o şaşkınlıkla eşya da taşıdım en hafifinden iki parça -ha, taşıdım mı, taşıdım!-. oturduk iki muhabbet ettik, sonra birlikte sıhhiye kampüsüne gittik hacettepe'nin hem radyoya hem adalı'ya uğramayı düşünürken önce sebile'yi aradık, onunla görüştük bi' 10 dakika. o da sürpriz oldu. sonra ben tam katran "ya sebile şimdi normal adamlar ölüyo' da parçalanmış adamlar gelmiyo' mu acile" tarzı bi' soru sorarken "aa benim bi işim çıktı" diyip radyoya doğru gittim. radyoda bi' hasret giderdikten sonra, yeni tanıştığım 3 insanın ikisiyle ortak bi' şeyler çıkıverdi. hadi birisi yan apartmanda oturuyo'muş, gayet olabilecek bi' şey, ama ikincisinde resmen dünyanın afedersiniz g.t kadar olduğuna inandım. şöyle ki;
daha önce bahsetmiş olabilirim veya olmayabilirim, ama bu şimdi bahsetmeme engel değil; gelibolu devasa bir askeriye gibi. yaşayan insanların çok büyük çouğunluğu asker, ve ilçede birrrrrrrrrr sürü farklı kışlanın yanında -daha doğrusu içinde :p- binnnlerce asker var. gerçek anlamda binlerce yani. sırf benim tugayda 3500 diyo'lardı. neyse, ben askerlik anlattım biraz, tankçı çavuş olduğumu falan söyledim.. sonra bu 3 kişiden bi' arkadaş "mayıs'ta mı geldin?" diye sordu, ben evet diyince de "benim abim de gelibolu'da tankçı çavuş olarak yaptı ve mayıs'ta geldi" dedi.. sonrasında diyalog şöyle bi' hal aldı;
- (her ne kadar tek zırhlı tugay bizimki olsa da gelibolu'daki, yine de tankçı başka yerlerde de vardır, ve gelibolu sonuçta asker kaynıyo' diye ümitsiz bi' şekilde) valla gelibolu asker ve kışla kaynıyo', hiç sanmıyorum tanıştığımızı ama.. ner'de yaptığını hatırlıyo' musun?
+ hiç fikrim yok valla.
- ortaköy desem bi' şey ifade eder mi?
+ hayır ya, maalesef.. valla onyedin.. (dedi ve sözünü kestim 'onyedin' kısmında tam)
- 18. zırhlı tugay olmasın?
+ bilmem, olabilir ya, valla bilmiyorum.. [burada büyük bi' parantez açıyorum, bu hikayeyi babama ve adalı'ya birbirinden bağımsız olarak anlatırken her ikisi de "meğer ki kızın abisi senmişsin!" tepkisi verdiler.. tek ortak noktaları taşıdıkları selanik genleri, sanırım bunu ona bağlamalıyım :p]
- adı neydi peki abinin?
+ değer
- (şoka girdim ben şu noktada) yoksa soyadı da bu mu? (diye soyadını sordum)
+ (kendi soyadını henüz tanıştığı benden duymuş olan kızcağızın gözleri açılıverdi birden ve...) evet!
- (artık neredeyse herkes birbirinin künyesini ezbere bildiği için) hatta kastamonulusunuz di' mi?
+ evet?!
- aman allaaam...
işte böyle.. meğer benim eğitimlerde "vay anasını, adam nasıl da eğleniyo'" dediğim bi' adam imiş abisi.. o eğlenceli/eğlenen, eğlenirken eğlendiren hali değişik gelmişti. bi de adı değer yani, değişik bi' isim.. mustafa dese, hasan dese, osman dese imkanı yok tahmin bile edemeyeceğim. çok şaşkın bir şekilde -hala da aynı şaşkınlığımı koruyorum hatta- çıktım adalı'ya doğru sorna da işte..
adalı'ynan da bi' haftadır görüşmüyo'duk, bi dertleştik şöyle özetinden, çalışmasını fazla bölmemek için onu bölümüyle baş başa bıraktım ve ekin'le buluşmaya doğru işte akabinde..
kızılay'da ekin'le buluştuk, oturduk birer -pardon, ben 1.2, o 0.8- dürüm yedik. üstüne de dondurmamızı yerken koştura koştura gitmesi gerekti, gitti.. hikayenin bu bölümü de böyle bi' zengin bitişi oldu işte.. emrah ablak'ın üstün'ün falan "dev hikaye!"lerine falan benzedi, ama olsun :p
sonra da bindim otübise, oturdum da gayet, sir henry band'i dinleyip kulaksız serkan'ın kulaklarını çınlatarak geldim sıcak yuvama ve bir kez daha eve girip antredeki fayansları öptüm.. çok yoruldum lan..
yatıyorum şimdi de.
"düzen, dünyanın en bi' gereksiz şeyidir.."
"insanları düzenli olmaya zorlamak, işkencenin dik alasıdır!" - bugün ben yumurtladım bunları, yıllar sonra, ben öldükten çoook sonra anonimize olacak bu sözler ve birer atasözüne dönüşecek. ben şimdiden belirteyim "gelecek atasözü" diye yine de..
Pazar, Temmuz 22, 2007
07.07.07 tarihinde küresel ısınmaya karşı daha fazla dikkat çekmek üzere, tüm dünyayı kapsayan bir live earth organizasyonu yapıldı ve bence gayet muazzam da bi' şey oldu. genel olarak çok başarılıydı. sahnelerin fonundaki varil kesitlerinden, kısa videolarına, her nevi tanıtım filmine, konserlerine kadar çok çok güzeldi. en dikkatimi çeken ve en sevdiğim kısımsa kesinlikle kısa videolardı. yukarıda resmi sitenin linki olmasına rağmen, bu videoların çoğu live earth-msn ortaklığıyla hazırlanan sitede bulunmakta. ayrıca aşağıda vereceğim birkaç linkten, youtube üzerinden de ulaşabilir merak edenler.
müzik seven ve çevreye karşı da biraz bile olsa duyarlı olan herkesin ilgisini çekebilecek bir çabaydı bence ve kendi adıma konuşacak olursam, kesinlikle beni etkiledi. bir shakira olsun, bir red hot chili peppers olsun, genesis, foo fighters, missy higgins olsun, böyle özlediğim isimleri görmenin yanında, 12 girls band, wolfmother, katie melua gibi henüz tanışmadığım insanlar/gruplarla da tanışmış oldum. bi' de böyle süper bi' perküsyon grubu vardı, ama onu hatırlayamadım. belki youtube'dan video bulursam veririm link.
bunların yanında, az önce de bahsettiğim kısa filmler çok başarılıydı, çok dikkat çekici ve yaratıcıydı. aşağıda en sevdiğim birkaç tanesine linkler bulabilir ve daha fazlası için de msn destekli olan siteye bakabilirsiniz.
şaşırdığım bir nokta var bu arada; bütün dünya çapında 2 milyar kişi tarafından izlendiği söyleniyor live earth'ün, ve fakat msn destekli sitede "live earth'ü izledikten sonra ben şöyle bir değişiklik yaptım!" şeklinde bi' sayaç var, orada şu anki sayı, yani üzerinden tam 2 hafta geçtikten sonra bile hala 300 küsur bin kadar. çok az değil mi? gerçi izleyen insanların internet erişimini, konuya ilgisini, anketlere olan sevgisini vs. de düşünürsek aslında çok az da değil. izlediği söylenen insanların 15%'ine tekabül ediyo' yaklaşık.. kesinlikle bu da bi' şey.. hedefleri 1 milyon zaten.
olayla ilgili olarak dikkatimi en çok çeken şeylerden biri de arctic monkeys'in bence gayet talihsiz bir açıklama yapıp katılmamış olmaları. abiler demişler ki, "bu yapılan şey kendisiyle çelişiyo' zaten. yani orada 'enerji tasarrufu yapın!', 'tüketiminize dikkat edin!' diye haykırdıkları sahnelerin her birinin bir grubun konseri süresince tükettiği enerji, bir evin bir günlük ihtiyacını karşılamaya fazlasıyla yeter de artar. bu sebeple kendisiyle çelişen böylesi bir organizasyona destek vermek saçma olurdu.". tam olarak böyle olmasa da benim kelimelerim bunlar, hatırladığım kadarıyla yazdım. iyi de be adam(lar), bunu 1 günlüğüne yapacaksınız, tüm bu tüketimi yalnızca 24 saat için yapacaksınız. evet, belki bu 24 saat içinde normalde tüketilecek olan enerjinin x katını tüketeceksiniz, ama yaratacağı etki sonucunda sağlanacak faydayı düşünün bir de. kendisiyle çelişen hiçbir eyleme, hiç düşünmeden, sırf kendisiyle çelişiyor olduğu için girişmemek, faaliyette bulunmamak aptallıktır. buradan size sesleniyorum kutup maymunları; gençsiniz daha, yolun başındasınız, bir kez daha düşünün! pek ala, katılmadınız bu etkinliğe, böylece belki de 1 evin 1 haftalık elektrik ihtiyacı kadar tasarruf sağlandı sizin katılımınızın yoksunluğu nedeniyle; peki ya bugün ne faydanız var şu anda kime? olayın üzerinden iki hafta geçti. bunun ilk haftası dünyaya sizin tasarrufunuz olarak geri döndü, peki ya şimdi? oysa ki yapılan organizasyonun yankıları hala sürüyor -şu anda burada da gördüğünüz üz're- ve hala bir yerlerde birileri belki de bu sitelere ilk defa girip, "hmm.. bak şu da şöyleymiş, o zaman niye böyle yapmıyorum?" diye kendilerine soruyor ve -umuyorum ki- bu etki çok uzun süre devam edecek ve belki de bu organizasyonu gerçekleştiği sırada veya sonrasındaki geçen zamanda hiç duymamış olan birileri çok sonra fark edip, hayatında bir şeyler değiştirecek. şimdi biraz daha farklı bakabildiniz mi canlar? tekrar ediyorum, çelişkinin bulunduğu noktada düşünmeden mutlak taraf olmak aptallıktır, başka da bi' şey değildir. çünkü çelişki hayatın her anında vardır ve çelişkiler kesinlikle üzerine iyi düşünülmesi gereken şeylerdir. ben daha ne diyeyim size? bu mesela bir kişinin/düşüncenin aleyhinde bir şey yazarken/söylerken, mevzubahis yazının/sözün, yazıya/söze konu olan şahsa/düşünceye yarayacağını düşünüp -malum, reklamın iyisi kötüsü olmaz- yazmamak/söylememek gibi bir şey. o aleyhte söyleyeceğin şeyle tanışan insanlarda yaratacağı sana göre olumlu etkinin, sana göre olumsuz olana göre çok daha büyük olacağını düşünememek gibi yani.. çok başarılı bir örnek olmadı, ama eğer ki yazıyı başından beri okuyo'sanız anladığınızı tahmin ediyorum..anlamayana tekrar açıklayabilirim. maymunlar beni de maymun ettiniz, beynimi sulandırdınız be :p eureka! eureka! daha güzel bi' fikir geldi aklıma şu an; bu maymunların yaptığı, ormanların yok edilmesine, kağıt israfına dikkat çekmek üzere, ihtiyaç olmasına rağmen kağıttan broşür hazırlamamak gibi bir şey. "kağıt israfına dikkat çekerken kağıt kullanacağız, hay allah! çekmeyelim bari o zaman biz de.." demek gibi.. olabildiğince düşük kaliteli, geri dönüştürülmüş kağıt vs. kullanırsın, bir yolunu bulur, olabilecek en az miktarda kağıt kullanıp gerçekleştirirsin bu düşünceni ve tükettiğinden kat kat fazla tasarruf sağlar belki de? o kullandığın kağıtlar için "israf oldu" denebilmesinin tek koşulu, yaptığın işin, gösterdiğin çabanın hiçbir işe yaramamasıdır. aksi takdirde israf diyemezsin ona.. arctic monkeys'e katılacağım tek nokta, orada live earth'e destek vermeye özel jetiyle gelen, günlük hayatında burada bahsedilenlerden zerre haberi olmayanlardır. normalde dünya umrunda olmayıp -gerçek anlamda- da konser/reklam fırsatı bulunca atlayan bu tarz şarkıcı/türkücüler hakikaten ayıp etmiştir diye düşünmekteyim bilmem yamuluyor muyum?..
olumsuz olarak gördüğüm tek noktaysa aslında zaten organizasyonla ilgili değildi; ntv'de bize çeviri yapmak için çırpınan adını bilmediğim simultane tercüman abla! gayet başarısızdı zannımca, sık sık enteresan hatalar yaptı, istatistiklerin/sayıların bulunduğu videolarda afalladı yer yer.. en dikkatimi çeken ise, geleneksel, sarı ışık veren ampullerle yeni nesil tasarruflu ampullerin karşılaştırıldığı bir bölümde 'light bulb'ı hafif ampul" olarak çevirmiş olmasıydı! evet, ben daha iyi yapamazdım belki, simultane tercümanlık da çok zor olsa gerek, ama daha iyi birisi olabilirdi sanırım.. bunun, konuyla alakası olmayan bi' insanın bile yapacağı bir hata değilken, konuyla hiç olmazsa alakadar olduğunu farz edeceğim bir çevirmenden beklenmeyecek bir şey olduğunu düşünüyorum.
son olarak da türkiye ayağının neden iptal edildiğini çok merak ettiğimi belirtmek istiyorum. nedense türkiye de dahil olsaydı kendimi bir şeyler yapmış gibi hissederdim gibi geliyo'. üzüldüm..
şte böylee.. 2 haftadır içimde bir ukteydi kendisi, yazdım rahatladım sonunda. live earth'ü, kısa filmlerini, konserlerini kaçırmış olanlar youtube'dan veya vermiş olduğum adreslerden rahatlıkla ulaşabilirler. aşağıda birkaç numunelik link veriyorum ben de
kısa filmlerden;
think, change the habit - kesinlikle günün 1 numarasıydı bence!
don't let it all unravel - buna da bayılmıştım..
switch on, switch off - konuyla çok alaka kuramasam da, stand by konulu bir film
end of the world - tekrarlar bayabilir, ama sabredin. fena değil bu da..
devamı için;
kısa filmler - youtube'daki live earth kısa filmleri
tanıtım filmleri - youtube'daki live earth tanıtım filmleri
bütün live earth video kayıtları - bu adreste de hem konserlerden görüntüler var, hem bu kısa filmler, tanıtımlar vs.
işte böyle.. son olarak da live earth'te emeği geçen herkesin ellerine, zihnine sağlık diyorum ve huzurlarınızdan ayrılıyorum..
"answer the call" - live earth atasözü
Cumartesi, Temmuz 21, 2007
dün akşam bu sayfayı ne niyetle açmıştım ama project playlist'te kendi kendime playlist hazırlarken vaktin çok geç olduğunu fark edip yatmıştım. şimdi de kalktım, gittim oy kullandım geldim ve unutmuşum bu arada niye açtığımı.. neye niyet neye kısmet, akşam aklımdan geçenlerden bi' sürü farklı şey yazacağım şimdi..
şu anda burada oyumu kime verdiğimi yazsam acaba seçim yasaklarını çiğnemiş olur muyum? ama olmam ya.. neyse, yazdım bile zaten çoktan, fark eden fark etmiştir bile :p hem yazdım hem yazmadım yani..
cuma sabah canım kardeşim babuccu geldi, mutlu etti beni. gerçi burada bulunduğu sürenin yarısını uyuyarak geçirdi, ama olsun. oysa ki yataklı trenle de gelmiş, uykusunu almış olmasını beklerdim =) yaklaşık 26.5 saatlik bir birlikteliğin ardından hızla ayrılması gerekti bir düğüne teşrif etmek için, ama olsun gayet güzel bi 26.5 saat geçirdik. özlemişim yahu! ne iyi etti de geldi..
şimdi yazmaya niyetlenmeme sebep olan şahıs da selim sesler bu arada! volkan, portecho'nun sympathy'sini dinlememi önerdi ve radio blog club'da aradım ben de bunun üzerine. portecho ararken selim sesler buldum nasıl olduysa, selim sesler dinliyorum ben de şimdi dünyanın bütün şoparlarını anarak!.. hey gidi.. koskoca radio blog club'da 4 tane şarkısı var, portecho'yu ararken onları bulmuşum ya.. ilginç bir tesadüf. evet.
tegv'deki çocuklarımdan en son ne zaman bahsetmiştim hatırlamıyorum, ama şu seçim sürecinde enteresan diyaloglar/anılar yaşadım. bir günde birbirinden bağımsız 3, toplamda 4 farklı çocuk beni akp'ye oy vermeye ikna etmeye çalıştı. nedenini sorduğumda, iyi yönettikleri, memnun oldukları, ekonomiyi düzelttikleri, ve babalarının onlara oy verdiği cevaplar arasındaydı. etimesgut belediyesi de şu an akp'li olduğu için belediyeden memnun musunuz peki diye sordum, sebepsiz olarak çok memnunlardı. iki çocuk arasında geçen şu diyalog da ilgimi çekti (pardon, benle birlikte 3);
çocuk 1 + mertaabiiiiiiiii! akp'ye oy versene mertaabiiiiii!
çocuk 2 - niye ki?
çocuk 1 + çünkü iyi yönetiyo'lar!
çocuk 2 - öyle mi düşünüyo'sun?
çocuk 1 + evet, enflasyonu düşündüler
çocuk 3 * ben olsam akp'ye oy vermezdim
çocuk 1 + sen zaten versen versen bağımsıza verirdin!
çocuk 2 - niye öyle diyo'sun ki? kötü bi' şey mi bağımsıza vermek?
çocuk 1 + partisi olmayana verilmez ki oy!
çocuk 2 - ...
(ortanca çocuk 'ben'im)
diyalog burada sonlanmak zorunda kaldı, aslında çok merak ettim, uzun uzun konuşmak isterdim ama tegv'de pek mümkün değil çocuklarla siyaset konuşmak. onun için bu korsan diyaloğu kısa tutmak zorunda kaldım/hissettim.
bir de enteresan bir ikna bahanesi olan çocukla şöyle ufak bi' diyaloğumuz oldu;
+ (koluma yapışarak) mertabiiii! sen oyunu kime vericeksiiin?
- bilmem ki? belki boş veririm, belki de bağımsız bir adaya..
+ hadi yaaa! kime vericeksiiin?
- e söyledim işte? boş da verebilirim, bağımsız bir adaya da verebilirim..
+ yalan söylüyo'sun! bağımsıza verirsen boşa gider bi' kere. akp'ye versene?
- niye ki?
+ işte..
- (gülümseyerek)...
bu da çok ilginçti.. "işte" =)
aaa.. bu arada dün akşam pisklete binerken belediyenin seçim bayraklarını topladığını görüp tebrik etmek istemiştim, ama seçim yasaları buna zorluyo'muş onları zaten. ben de belediyenin sorumluluğunu kendiliğinden yerine getirdiğini düşünüp sevinmiştim. ama olsun, o da bi' şey.. çok korkmuştum seçim sonrası aylarca yerlerde sürünen bayraklar göreceğiz diye.
master başvuruları çok yaklaştı, gerim gerim geriliyorum amanın aman.. bi' şeyler okumam, okula hocalara gidip fikir+referans almam, başvuracağım yerlere gidip hocalara görünmem lazım.. başlasam gerisi gelecek de, başlayamıyorum işte.. salı günü başlayacağım sanırım. gerçi hocalara yazdığım mailler de başlangıç kısmını geçtiğim anlamına gelir di' mi? gelir gelir evet..
live earth'ü o kadar unuttum ki, şimdi yeni bi' entry yazıp biraz bahsedeceğim kendisinden. çok güzeldi ya.
"bugünlük de bu kadar, ooşçakalınız; yarın yine gelirim, darılmayınız" - postacı atasözü
Perşembe, Temmuz 12, 2007
inanç'la ilgili attığım her başlık, yazdığım her kelime öbeği böyle bi' "huzura doğru", "gönül gözü" havası yaratıyo' sanki. öyle kendi kendime eğleniyorum işte ben de..
salı gecesi adalı-meral-hilal komedi/yemek üçlüsünün evindeydik. kalıcı olarak ben, üstüntaşlardan serdar, kulaksızlardan serkan, yakup, adalı-meral-hilal ve geçici olarak nilgün ve murat. "fahri inançlı" hilal'in dışında 4 adet 1. mezun, 2 adet 2. mezunun yanında 3. mezunları temsilen de bendeniz bulunmaktaydım. beynimin zonklamasıyla başlayıp, ara verip, ertesi gün beynimin zonklamasıyla sonuçlanmış bir gece olsa da, çok şahane bi' oldu adeta.. şöyle bi' düşündüm, "adalı-meral çalışan insanlar, e hilal de çalışıyo' gibi, iki laflarız, 12, bilemedin 1'de yatarız. hatta başım ağrıyo', ben belki de daha erken yatarım.." diye kendi kendime, ama olay çok farklı gelişti. çok uzun zamandır böyle dakikalarca yarım yarım yarılarak güldüğümü hatırlamıyorum. o derece! biranın su olup aktığı geceye damgasını vuran inançça ünlü "meddah meral" -donald duck gibi oldu böyle de ya, idare etsin artık canım =) - sağolsun, ne baş ağrısı kaldı ne bi' şey.. sadece biraz midem kötü oldu sanki :p serkan ve gitar da zaten bir arada olunca hayat harika oluyo'.. çok süperdi ya.. en son saat 4 gibiydi, sızan serdar ve giden murat'la nilgün dışında herkes böyle gülücükler saçıyo'du etrafa.. hilal de bana odasının balkona açılan kapısını açtı zaten sağolsun, inanç'ta terasta yattığımdan beri ilk defa apaçık havada yattım! en son zeytinli'de yaklaşmıştım buna çadırda yatarak, ama sadece yaklaşmıştım işte. böyle dıpdışarıda uyumak bambaşka. evet, güneş omurilik soğanıma odaklanıp bütün sinir sistemime işledi, sabah 7-8 gibi uyandım güneş yüzünden ve hafiften gölge olmaya başlayan duvara yapışıp uyumaya çalıştım biraz daha, ama olsun, yine de çok güzeldi.
hala durup durup gülüyorum ya.. iyi ki gelmişsin serkan ve iyi ki varsınız hepiniz! -bu arada geceden birkaç fotoğraf hem yazı içindeki linklerde, topluca da burada-
sözleri saygıdeğer yazar ve türkçe örtmenimiz mehmet güler'e, müziği saygıdeğer bestekar ve müzik örtmenimiz özen şekercioğlu'na ait bir kürdili hicazkar eserle.. şaka şaka.. söz ve müziği bu insanlara ait inanç lisesi marşı'yla huzurlarınızdan ayrılıyorum.. live earth yazacağım ben hala di' mi?
alnımızda bilgiler aydınlığa koşarız.
Okulların içinde en seçkin okulumuz
aydınlık geleceğe açılıyor yolumuz.
bilim sanat eriyiz biz inanç liseliyiz...
beste: özen şekercioğlu
güfte: mehmet güler
Salı, Temmuz 10, 2007
dün 30 km yol kat ettim piskletimle! iyice alıştım, açıldım, rahatlıkla tık demeden 2 saat devam edebiliyorum. yani bu da ne demek; bizim evden kızılay'a kadar olan bir mesafe kadar yol kat etmek demek. ha, tabii ki bunun eskişehir yolu'su -çetenin elebaşı mı olur elebaşısı mı sorunsalına düştüm bur'da şu an- var, yokuşları, trafiği, manyakları var, ama bu bi' gün bur'dan atlayıp gitmeyeceğim anlamına da gelmiyo'! -bu arada şu an itibariyle ntv'deki live earth tekrarında foo fighters var da, aklıma bbg sinan mıydı neydi o adam geldi dave grohl'u görünce- bi' gün, ki bu ne kadar yakın bi' gün olur bilemiyorum, belki nispeten uzakça bi' tane, atlayıp gideceğim bur'dan kızılay'a! evet! gittiğim gün konaklayıp, ertesi gün de geri döneceğim! hiyeaaayt! tabi mutlaka bi' kask neyim bi' şeyler lazım bunun için.. bakalım..
25 km, tegv
bugün de 25 km'de kaldım, çünkü dünün üstüne hiç dinlenemediğim için baldırlarım acıdı resmen ağrının da ötesine geçip.. dün gece o yorgunluğun üstüne sözde 2'de yattım, saat 4'tü daha dönüp duruyo'dum.. sonra sabah kalktım, 10 gibi tegv'e gittim aralık'tan beri ilk defa. gayet güzeldi, ilk günden enteresan şeyler oldu. 3 tane -2 çinli abla, 1 pakistanlı abi- misafir var aiesec'le gelmiş olan. çinli insanlarla tanıştım, daha 5 dak'ka oldu, raki shish-kebab derken bi' tanesi bana "if you want to practice english, you should go and talk to honey." dedi! afalladım birden, ne diyeceğimi bilemedim.. benim şaşkınlığımdan istifade kazı çevirdi sanırım "but if you'd like to practice chinese, then we can help." diye. allah razı olsun dedim, "çince'nizi de alın gidin lan!" diye geçirdim içimden ve beklemedikleri -belki de bekledikleri- bi' şekilde "let's practice chinese then!" diyerek çince öğrenmeye koyuldum. siz misiniz beni kovan! gitmiyorum işte! türk misafirpervertliğinin en güzel örneğini gösterdim onlara :p mer'aba ve günaydın demeyi öğrenmiştim, ama şimdi fark ettim ki öğrenememişim aslında. en gereksiz bi' şey zaten çince canım.. gerçi sonra bi' de düşündüm şöyle, dedim ki; kim bilir ne kadar çok insan "ingilizce kobayı" olarak üzerlerine geldi "vatizyorneym?" "mayneymiz..." diye ki benden de korktular hiç de öyle bi' niyetim olmamasına karşın. onlar da haklı bi' yandan.. ama intikamım acı olacak.. ola ki bana bi' şey sormaya gelirlerse, "look, i have a girlfriend, but if you'd like someone else to go out with, then i can help.. ehi ehi..." diyeceğim onlara.. kindar ettiniz beni ulan! içime oturmuş adeta :p bu gece boyu ingilizce çalışıp gidiyorum ve yarın onlara bildiğim ve gece boyu öğreneceğim bütün garip kelimelerden, yapılardan oluşan cümleler kuruyorum, anlamadıkları takdirde de "if you want to practice english, you should go and talk to honey." diyorum, bu sözümü garip el hareketleri ve bakışlarla destekleyip, bir daha da tegv'e uğramıyorum!
olayın akabinde gittim pakistanlı abinin yanına.. adam kendine "honey" ismini beğenmiş! -bunun orijinal adı olmadığını farz ediyorum şu an-. yahu elin kıllı kıllı adamları -misal ben?- sana "hello honeeey!" falan diyecek, hiç mi düşünmedin bunu? bir garip hissediyorum kendisine her hitap edişimde, ama olsun, alışacağız artık. bu arada honey de bizim arkadaki apartımanda kalıyo'muş.. garibanı atmışlar varoşa, kızlar negsel bahçeli'de kalıyo'muş.. bu son iki cümle de dünyanın en gereksiz bilgilerinden bir demet işte.. metin uca bile bilmiyo'dur, o derece!
sonra gel zaman git zaman -gel zaman git zaman dediğim de 3 saat falan- ortalarda takılırken, bi' tane kız geldi yanıma -daha doğrusu sınıfına, ben sınıfın kapısındaydım- "kulağınız çok kötü olmuş!" dedi. bütün saflığımla, bi' yandan da acaba yara/iltihap bi' şey mi oldu da fark etmedim diye düşünerek "niye?" diye sordum.. "küpe takarak!" dedi.. o kadar net söylüyo' ki bunları, bu cümle sonlarındaki ünlemler gözümün önünde canlandı adeta, suratıma suratıma çarptı. "teşekkür ederim yine de fikrini belirttiğin için.." dedim, demez olaydım.. kızcağız tam son sözünü söylemiş, içeri girmek üzereydi, ben böyle diyince kapanışı "ama iğrenç olmuş yaniiii!" şeklinde yaptı.. şaşırdım, güldüm =) çok enteresan ama, mutlu bile oldum. belli bi' yaştan sonra insanlar bu kızın söylediklerinin hepsini bakışlarıyla veya iğneleme tekniğiyle gerçekleştirdiği için, bu alenen söylenmiş düşünceler hoşuma gitti. keşke çocuk kalsaymışım dedim bi' kez daha..
bugünün en güzel olayı belki de 2 sene sonra tekrar beni tanıyan çocuğumdu! bi' mert vardı, 5. sınıftı ben etkinliğine girdiğimde. sahada basket oynarken, en son gelişimden çok zaman geçmiş olduğu için hiç de beklemediğim bir şekilde "mert abiiii! mert abiii!" diye bir ses duydum, döndüm baktım, böyle saçlar maçlar artist gibi -ve aynı zamanda da eşşek kadar =) 7. sınıf olmuş- bir genç. "tanıdın mı beni?" dedi, "yabancı gelmedin ama çıkaramadım tam" dedim. sonra o zaman yaptığımız aktiviteden biraz bahsedince "mert?" dedim, "evet!" dedi "adaş! nasılsın =)" onun yüzünde de böyle kocaman bi' smayli gördüm, kendiminkini göremedim, ama hissettim.. çok güzeldi.. etkinlik başlamadan iki dakika konuştuk, özlemişim..
son olarak.. kamusal başarı'nın ardından, kamusal başarı familyasına duhûl ettiğimden beri ilk defa tegv'e bi' ziyaretin ötesinde, görev almaya yönelik gittim ve üzülerek söylüyorum, pek yavan, yer yer pek yalan geldi. zamanında onur -bu fotoğrafa bayılıyorum bu arada! onur'u yaratanın ve fotoğrafı yaratan duygu'nun ayrı ayrı ellerinden öpmek, kendilerine "ellerinize sağlık!" demek istiyorum- söylemişti de, anlamamıştım. gerçekten yaşamak gerekiyo'muş o hissi.. bütün etkinliklerin adı var sadece, ne yapmaya istekli çocuklar, ne de yapabilecek gönüllüler mevcut. hem gönüllüler, hem çocuklar için "yaptırılan" şeyler var "yapılan"dan çok, okuldan çok farklı değil hayat. zaten bugün çocuklar hocam hocam diye geliyo'du bana. sıklıkla çocuklara/gönüllülere kızmakla meşgul bir gönül abla mevcut bir de. bir de etimesgut'un havasından suyundan mı, tegv'in duruşundan mı yoksa tamamen benim kıllanmamdan mıdır bilinmez, hiç rahat hissetmedim şortlu, kel, küpeli, sakallı -özetle, 'garip'- halimle. kimsenin bir şey dememiş olmasının yanında her an birisi bir şey diyecekmiş gibi geldi. bakalım, belki yarın..
"the prime purpose of being four is to enjoy being four - of secondary importance is to prepare for being five." ~jim trelease, the read-aloud handbook, 1985
bunu tüm hayata göre şekillendirirsek, tam olarak hep söylemek istediğim şeyin formülünü verir. şöyle ki;
"the prime purpose of being x should be to enjoy being x - of secondary importance is to prepare for being x+1." ~ben, http://harfitarif.blogspot.com, 2007
Salı, Temmuz 03, 2007
10 küsur yaşımdan beri ilk defa -aralık'ta garip kıyafetler içindekini saymazsak, ki saymayalım zaten, yoksayalım- bu akşam düştüm, eve dizimde/dirseğimde sıyrıklarla geldim! bisikletimle düşmemle yüzümde garip bi' gülümseme belirdi.. etraftan bi'kaç kişi -düşmeme sebep olan dana hariç- koştu sağolsun "iyi misin?" diye, sırıtarak "iyiyim iyiyim sağolun" deyince haliyle inandılar iyi olduğuma, dönüp gittiler. gerçekten de iyiydim zaten, kalktım, eve geldim, yaralarımı temizledim, pansuman yaptı annem ve koşa koşa gittim devam ettim.. hala da iyiyim yani =) hatta şöyle söyleyeyim, kalktığımda, düşmeden öncekinden daha iyiydim. her ne kadar bir "bisiklet kazası " çok hoş şeyler anımsatmasa da bana, genel olarak baktığımızda tamamen çocukluğuma ait bi' şey diz/dirsek sıyrıkları ve kafa yarıkları -kafam sağlam ama bu sefer.. yani en azından görünüş olarak-.. çok garip bi' his ya, anlatamam.. hala büyü(ye)memiş olduğuma bi' kez daha inandım. bunu bana son iki haftada teşrif ettiğim iki düğünde birbirinden bağımsız olarak iki akrabanın da "görsem 23 demem, 18-19 derim" demesi hatırlatmıştı zaten en yakın! "şimdi yanaklarını sıksak olmaz, koca adam.." dedi biri, ben de "bi' sakıncası yok, ben de zaten çok büyümüş hissetmiyorum." dedim. tabii bu "küçük görünme" mevzuunda düğünlere en fazla 15 yaş gençlerin üzerinde bulunan tişört-kot kombinasyonuyla gitmemin de etkisi vardır mutlaka :p (bu arada bu düğünlerle alakadar yazacağım bi' şeyler var, ama bu başka bi' yazının konusu, üşenmezsem yazarım bi' aralar)
10 küsur yaşımdan beri yine ilk defa annem bi' yarama pansuman yaptı. annem pansuman yapmıyor değildi, sadece ilk defa pansuman yapılacak bi' yaram oldu! gerçekten çok enteresan bi' his ya..
bu kazanın canımı sıkan bir tek yanı var, o da artık "ben pisklete gidiyorum" diye evden çıkarken annemin "aman oğlum, dikkat et" diyip dönene kadar merak içinde olacak ve hatta belki de apartmanın önünden bisikletle sağ salim gözden kaybolana kadar arkamdan bakacak olması.. yahu kaç zamandır biniyorum, bi' tane kaza yaptık, al başına belayı, hemen trafik canavarı muamelesi göreceğiz :p oysa ki "10 yılda bi' tane kaza yapıyo'sa, bi' dahaki kazaya teorik olarak daha çok zaman olması, hemen kaza yapmasından daha muhtemel. yaşasın!" diye içlerinin rahat etmesi gerekirdi =)
bu arada kazanın oluşumunu da özetleyeyim de, sonra da gideyim yatayım.. şimdi şöyle ki, ileride bi' kasis var, farkındayım.. cebimde telefon var, saatime bakmak istiyorum.. kasisin orda karşıdan karşıya geçen bi' dana var, dünya umrunda değil, ama ezmek de istemiyorum. bu bizim oğlan karşıya doğru geçerken biraz da hızlıca gelmeme karşın hiç istifini bozmadı, ben de bi elimle cebimdeki telefona ulaşmaya çalışırken, bi' elimle direksiyonu tutup, biraz sağa doğru kırıp hafif çapraz geçmeye çalıştım kasisi. saniyeler içinde öğrendim ki bu mümkün değilmiş.. yalpaladı pisklet ve o yan yattı, ben de üstüne yatmak marifetiyle bisikleti iki boyutlu bi' hale soktum. direksiyonla ön teker aynı doğrultuya geldi.. işte sonrası da yukarıda.. böyle de bi' amores perros havası oldu ya istem dışı. haşa, Inarritu nere, ben nere de, şimdi fark ettim.. önce kaza anı ve sonrası, sonradan kazanın öncesinden kaza anına geliş. neyse.. böyle de yönetmen ruhlu bir insanım işte..
saat de geç oldu.. yarım saat önce niyetlenmiştim yatmaya, yazasım geldi, dayanamadım. bayılmak üzereyim uykusuzluktan.. zaten rhcp konseri de bitmek üzere "me and my friends"le. yatma vakti geldi demektir iyice..
kapanışı da çok şahane bi' şarkının sözleriyle yapmak istiyorum bugünün, -hatta bugünlerimin diyeyim- mana ve ehemmiyetini anlatan.. ve hot hot heat, sizin için söylüyor; bandages!
Bandages on my legs and my arms from you
Bandages, bandages, bandages
Up and down on my legs my arms from you
Bandages, bandages, bandages
These bandages cover more than scrapes, cuts and bruises from regrets and mistakes
I've been hoping your moping around the street again
I've been tripping from sipping the dripping dirty water tap
I've been poking a voodoo doll that you do not know I made
These bandages are anonymity
I've been shaking from making an awful decision
I've been running and running
feels like my head is spinning round and round, around, around, around, around, around
Bandages on my legs and my arms from you
Bandages, bandages, bandages
Up and down on my legs and my arms from you
Bandages, bandages, bandages
I've been hoping your moping around the street again
I've been tripping from sipping the dripping dirty water tap
I've been poking a voodoo doll that you do not know I made
For you, of you, let's see what needles do
I've been shaking from making an awful decision
I've been thinking I'm drinking too many drinks all by myself
I've been running and running
Feels like my head is spinning round and round, around, around, around, around, around
Bandages on my legs and my arms from you
Bandages, bandages, bandages
Up and down on my legs and my arms from you
Bandages, bandages, bandages
Bandages on my legs and my arms from you
Bandages, bandages, bandages
Bandages, bandages, bandages
Don't worry now, don't worry now, don't worry cause it's all under control
Don't worry now, don't worry now, don't worry cause it's all under control
Don't worry now, don't worry now, don't worry cause it's all under control
Don't worry now, don't worry now, don't worry cause it's all under control
Don't worry now, don't worry now, don't worry cause it will all turn around,
around, around, around, around, around, around, around
Bandages on my legs and my arms from you
Bandages, bandages, bandages
Up and down on my legs and my arms from you
Bandages, bandages, bandages
Bandages on my legs and my arms from you
Bandages, bandages, bandages
Up and down on my legs and my arms from you
Bandages, bandages, bandages
Bandages, bandages, bandages
Bandages, bandages, bandages
"evin danası öküz olmaz" - kayserili atasözü
Cumartesi, Haziran 30, 2007
Çarşamba, Haziran 27, 2007
şu aralar sık sık taş olaydım, düşünen heykel adamı olaydım, düşünüyo'muş gibi görüneydim de düşünmeyeydim, düşünemeyeydim diye geçiyo' içimden.. gerçi belki de öyleyim, hep düşünüyo'muş gibi görünüyorum ama sonuçta düşünce üretimi sıfırdan hallice.. şu an -hatta son 6.5 aydır- yapabildiğim tek şey düşünmek ve bu kadar düşünmek iyi olmuyormuş. "çok kadın hiç kadındır oğlum, yalnızlıktır sonu" buyurmuştu teoman'ın 'zamparanın ölümü'sünde 'bir bar filozofu', bu da o hikaye. "çok düşünce hiç düşüncedir oğlum, saçmalıktır sonu!".. fazla düşününce önce ünü düşüyor düşünmenin, sonra da sen bir garip sorgulama haline düşüyorsun.. (bush ne güzel bi' grupmuş bu arada.. kulaksız serkan -olmayan kulakları çınlasın :p- bize "bush çalın, değişik bi' şeyler çalın ne bileyim.." dediğinde daha yıl 1900'lerden bir sene idi.. hey gidi. pişman oldum şimdi o zamanlar kendisini -serkan'ı demek istedim ama, bush'u da bu vesileyle- dinlemediğime..) ne diyordum? ha.. evet. düşünmek.. aslında "düşünmek" de yalın haliyle gayet güzel, ama belki de şu sıralar "düşünmek"li çok fazla soruyla karşılaştığım, ve yalın halinden uzaklaştığım için böyle geliyo' bana, bilemiyorum. şimdi birisi tutup kolumdan dese ki -sokak röportajı yapan bi' adam mesela? gözümde öyle canlandı birden.. kızılay'da yürüyorum, manyak muhabirin teki yakalıyo' kolumdan ve olaylar gelişiyo'- "bize 'düşünmek' eylemini içeren 5 cümle kurun!", şu an farz ediyorum ki böyle oldu ve hemen kuruyorum;
(önce soru cümleleri)
- ne iş yapmayı düşünüyorsun?
- eee? ne yapmayı düşünüyorsun?
- ne zaman evlenmeyi düşünüyorsun?
- hayata ne zaman atılmayı düşünüyorsun?
- master için ne düşünüyorsun? (bonus olarak ni'çin master düşünüyorsun?)
bir de cevap cümleleri olarak 5 örnek vereyim;
- diplomamın elverdiği bir iş düşünmüyorum! en azından kısa -kime göre/neye göre- bi' süre için, başka bütün yollar tükenene kadar! hiç iş düşünmemek için ya zengin, ya salak, ya asalak olmak lazım.
- çok şey yapmayı düşünüyorum aslında, ama ytl/euro/yen/şilin vs. bazında bakacak olursak hiçbir şey de diyebiliriz bu düşündüklerime..
- düşünmek zorunda mıyım? düşünmemem gereken şeyler de vardır hayatta herhalde.. neden biri bu olmasın? bir diğeri de amazon ormanlarındaki karıncaların bir günlerini nasıl geçirdikleri olabilir mesela? ikisi çok benzer bak, olabilir.. evet.
- düşünmüyorum! atılmayacağım, yaşamadan öleceğim! zira "hayata atılmak"la başlanıyorsa yaşamaya, çalış-evlen-yavrula-çek git girdabına ayağının ucunu sokuvermekse "hayata atılmak", yaşamadan ölmek daha iyi. bugüne kadarı da yetebilir bana. gayet süperdi, kısa ve özdü! bugüne kadar yapımda ve yayında -yer yer yiyimde- emeği geçen herkese teşekkür eder, karşılayamadığım beklentiler için özür dilerim.. elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştım. yarışmacı arkadaşlara başarılar dilerim.
- en sevdiğim ve en insan gibi -hem ben insan gibi cevap veriyorum, hem de karşımdakini insan yerine koyuyorum. yoksa gayet hayvan gibi davranıyorum artık zaten- cevap verdiğim soru. master için çok şey düşünmekle birlikte, master'ı yalnızca mutluluğum için düşünüyorum. mutlu olacağım için. belki bi' de işte lisansımdan olabildiğince uzaklaşır, daha yapılası bir işe yaklaşırım diye..
cevap paragrafları oldu bunlar, ama olsun.. muhabiri delirtmek istedim biraz..
düşünürken düşünürken ne zaman kafama üst kattan bi' elma düşecek de hayatım değişecek diye bekliyorum bazen.. olmaz mı acaba hiç böyle bi' şey? -hayatım değişecek demişken, hayatım 3 vakte kadar yine (bkz. temmuz 2007) beni de ters köşeye yatıracak bir şekilde değişecekmiş gibi bi' his var içimde ya, hadi bakalım.. hep diyorum benim ne düşündüğüm önemli değil, ama anlatamıyorum ki kimseye..-
bi' alıntı molası
"a dream becomes a goal when action is taken toward its achievement." - bo bennett
devam..
17 mayıs'tan beri bu düşünceli sorularla kaç defa karşılaştım çok merak ediyorum. şöyle üç basamaklı bir sayaç olsaydı gözlerimle gördüğüm bölgenin sağ üst köşesinde -robot falan gibi böyle.. hani terminatör'ün olur ya, işte öyle...- bu sorular her sorulduğunda tık tık diye atsaydı bir daha, bir tur atmış mıydı acaba çoktan? olabilirdi aslında.. çünkü sorulardan en az birini soran tatar bakkal amca, asansördeki komşu; hemen hepsini eksiksiz soran -alkış- her nevi yakın, hısım/akrabayla birlikte; bir sorduğunu hatırlamayıp, bir dahaki sefere tekrar soran, bonus sorulu, sürekli 'sorupuan' kazandıran amcalar/teyzeler de mevcut. yanlış anlaşılmasın, kızmıyorum onlara, kızamıyorum.. sağolsunlar ilgilerinden bunların hepsi, bunun da farkındayım. ama neden bir kişi bile düşünmez "yahu şu çocuğa bi' geçmiş olsun diyeyim, takma sen bunları, biraz kafanı dinle diye öneriler getireyim, paniğe sevk etmeyeyim, sakinleştireyim.." diye? gerçi sağolsun düşünenler de yok değil bu şekilde.. var birkaç kişi. vardır yani sanırım.. ben birinden eminim sadece ama.. onun da hali benden beter -bence "better" daha bi' uygun, ama genele göre tanımlıyoruz şimdi şurada her şeyi, adet bozulmasın-.
zengin bitirişi yapıyorum -birden içimden öyle geldi çünkü her ne kadar daha aklımdan geçen şeyler olsa da- ve buradan hiçbi' yere bağlamadan noktayı koyuyoruuuum
koyuyoruuuuum
koooooy-
dum!
.
Perşembe, Haziran 07, 2007
kb şenliği, ankara'ya gelen kb ekibi, dürüm sarayı'ndaki yemek, bir grup "inanç'lı" insanla çin lokantası ziyafeti -hayatımın yemekten ibaret olduğunu hissettim bi' an-, ve daha yazacak bir sürü şey var, ama nedense şu sıra hiç yazasım gelmiyo'. ne doğru düzgün bi' mail, ne bi' şey yazdım, canım istemiyo'. söylemek istediğim bir tek şey varsa o da bu gece tirene binip önce istanbul'a (yarın sabah), sonra inanç'a (yarın akşam), sonra da tekrar istanbul'a (pazar -muhtemelen sabah-) gidecek olduğumdur. diğerleriyle ilgili de fazla zaman geçmeden yazmak istiyorum, ama bakalım..
çantamı toplayayım ben.
Pazartesi, Mayıs 28, 2007
eveeeet.. iki atasözüyle son veriyorum bu garip yazıya da..
"bugünlük de bu kadar.. hoşçakalınız" - postacı atasözü
"ne dedim ben?" - ek$i atasözü
Cuma, Mayıs 25, 2007

"güzel günler bizi bekler eyvallah dersin olur biter.. güzel günler bizi bekler eyvallah dersin geçer gider.."
zor, garip, değişik, rahat, eğlenceli, sıkıcı, ilginç, anlamsız, boş, gereksiz, abuk, subuk, öğretici (kesinlikle! hem de fazlasıyla!) bir 156 gün geçirdim 12 aralık 2006-17 mayıs 2007 arasında.. aynen şarkıdaki gibi -mecburen- eyvallah dedim geçti gitti, beni beklediğini varsaydığım güzel günleri yaşıyorum artık! hayatımda belki de hiç bu kadar "neden?" diye sormamıştım. hindi gibi düşündüm durdum, zira o kadar boş(a) geçti ki zaman, düşünmek ve okumaktan başka yapacak bir şey yok gibiydi.. ama bütün aptallığı, anlamsızlığı bir yana, zaman gerçekten de çok hızlı geçti! her ne kadar başkaları bunu söyledikten sonra ardına bi' de "e tabi bi' de sana sormak lazım" diye ekleseler de, gerçekten hem benim için hem de başkaları için fazlasıyla hızlı geçti.. geçmiş daha doğrusu.. o kadar hızlı ki, fark etmemişim bile! neyse ki artık yeniden "insanlar"ın arasında, insan gibi yaşıyorum.. daha doğrusu yaşamaya çalışıyor, alışmak için yoğun bi' çaba sarf ediyorum.. 5 ay 5 gün süren half-orc'luk kursunu tamamladıktan sonra zor oluyor gerçi insan taklidi yapmak, ama neyse ki henüz tam olarak unutmamışım.. hadi benimki half-orc'luk kursuydu, ya 460 gün baştan aşağı aslan gibi bir orc kursu olsaydı? off.. fazlasıyla şanslıyım evet..
neyse ki yalnız da değildim bu 156 gün boyunca! 3 ailemin (biyolojik ailem renkmengiller, inanç'ım ve kb =) 3'ü de yanımdaydı ve 3'üne de öncelikle bütün olarak teşekkür ediyorum diğer bir sürü sevdiğim 'yanımda bulunan' insan gibi! annem-babam resmen benden fazla yaptılar benim yapmam gerekeni zaten.. bir abimler misafir oldu 'tükan'ıma, bi' anneannem, 'gugum!', teyzem, dayım, berk'im =) yemin törenine onlarla birlikte kalan, ve bu 156 günün en eğlenceli 2'sini yaşamamı sağlayan babuccu ve kılıç'ın da onlardan geri kalır yanı yoktu =) serdarocam ve çiğdem'in maille, mesajla ve mektupla 3 koldan verdiği gazla neredeyse daha uzun süre bitmesin isteyecektim, o derece başarılıydılar! sühan, gonca ve duygu üçlüsü hayatımda aldığım ennnn güzel sürprizlerden birini yaparak içimde firar edip, koşup sarılma isteği yarattı! onur, önder, can, b. ekin, k. ekin (eskiden futbolcular büyük/küçük diye ayrılırdı soyadı yerine :p), zilan, sedat, burcu, ayça (hoca ayça =), sinem a. da sürekli mektuplarıyla, mesajlarıyla, telefonlarıyla hayat/nefes verdiler bana! adalı'nın mektupları, telefonları, meltem'in uzuuuuun mailleri en hayattan bezdiğim anlarda yeniden hayata bağladı beni.. "doğru düzgün müzik dinlemezse ölür" hastalığına yakalandığım bir sırada da güven yetişti imdadıma bir dvd dolusu "doğru düzgün müzik" desteğiyle! derya samsun'dan katıldı yarışmamıza, mrs. watson teeee ingilterelerden; östürk bilkent'in çılgın ortamlarından, baar yer yer piskenderun'dan, yer yer ankara'dan, özlem de kpss kursundan =) çok riskli bir şey aslında böyle tek tek isim saymak-hele ki benim gibi balık hafızalı bir half-orc için-, ama bir çırpıda (evet, tam bir çırpıda!) aklıma gelen, beni orada yalnız bırakmayan herkese teşekkür etmek, minnetlerimi sunmak istedim! unuttuğum, atladığım birileri varsa da bunun hala kafamın tam olarak çalış(a)mıyor olmasından kaynaklandığını bildiğini varsayıyor, teşekkür etmekle birlikte özür de diliyorum..
güzel bir dönüş yaptım 'askeri tip apaçık cezaevi'nden 'tahliye'min ardından! aileme kavuştum en önce, sonra da fotoğraf makineme! ankara'ya ulaştığım akşam şebnem ferah beni karşılamaya gelmiş sağolsun, kırmadım, onu dinledim. hem odtü'ye kadar gitmişken samet teğmenime ( =) ), adalı'ya, yakup'a, levent'e, meral'e, hilal'e, gülnur'a, kerem'e de kavuşmuş oldum! bu arada konserde bi' şey fark ettim; "şebnem ferah" artık bi' kişiden çok, bir grubu temsil ediyo' gayet! yani gruplarda grubun elemanlarından birisi değişince aynı tadı alamazsın ya hani, şebnem ferah'ın da orkestrasında bi' değişiklik olsa eski tadı vermeyecekmiş gibi geldi o akşam. gerçi sonuçta şebnem ferah yani.. neyse. umuyorum ki deneyip görmemize gerek kalmaz, böyle seviyoruz biz onu/onları!
şebnem ferah'ın ertesi gününde de çocuklarıma ve kamusal başarı camiasına (çok gıcık bi kelime bu camia, ama çok içimden geldi birden) kavuştum! çocuklarla topumuzu oynadık, kamusal başarı insanlarıyla toplantımızı yaptık, biralarımızı içtik, fıstığımızı, patatesimizi, midye dolmamızı yedik ve işte o gün anladım gerçekten geri döndüğümü! hatta öyle ki, hiç gitmemişim gibi hissettim..
dönüşümün üzerinden 1 haftadan fazla bi' zaman geçti, ama hala eblek eblek sırıtıyorum etrafa bakıp bakıp. her neresi olursa olsun, sırf bulunduğum o yerde bulunabilmem bile mutlu ediyor şu anda çünkü. meğer ne güzel şeymiş özgürlük yahu! hele ki bir de sevdiğim insanlarla, sevdiğim bir yerlerde, sevdiğim bir şeyleri yapıyorsam kasılıp kalıyor yanaklarım en sırıtık haliyle.. "zafer sarhoşu" diye bir tabir var ya, "özgürlük sarhoşu" oldum ben de sanırım.. uyuşturulmuş/ilaçla uyutulmuş gibiyim, sersem gibiyim.. bir süre giyeceğim şeyden, yiyeceğim herhangi bir şeye kadar standardize/başkalarınca belirlenmiş bir şekilde yaşadığım için, otobüs veya tren'e binmek arasından seçim yaparken bile mutlu oluyorum. artık cebimden telefonumu çıkarırken de suçluluk duymuyorum, öğlene kadar fosur fosur uyurken de.. sudan uzak durup (veya kalıp) kuduz gibi de hissetmiyorum, araba kornası duyunca salyalarım da akmıyor -karavana arabası gelince, korna çalarak yemeğin geldiğini işaret ederdi de.. -!
dünyanın en kaygısız insanı olabilirim şu anda! kafamda gayet ufak bir boyutta "master işini n'apsam?" sorusu var, ve fakat başka bir soru olmadığı ve başvuru yapmayı düşündüğüm yerlerin başvurusu teee ağustos'ta olduğu için gayet rahatım en azından bir süre daha.. diğer sorunlarım "pazar günü pinhani'ye gitsem mi gitmesem mi?", "inanç'a mezunlar gününe gitsem mi?", "bir creative sbs 580 5+1 hoparlör korosu alsam mı?" tarzı şeyler.. sanırım bu üçünün de cevabı evet olacak sonunda ya, işte kendime sorun yaratıyorum n'apayım..
şimdilik geciken apdeytimi burada sonlandırıyorum.. yarın gideyim, bir katran, bir östürk, bir selçuk yüzü göreyim.. sonra gideyim bir ekin'le kafayı yiyeyim "n'apıcaz?" diye, sonra da ne bileyim, planlamadığım, hiç aklıma gelmemiş bir şey yapayım mesela? kim tutar beni be! -ilerleyen saat etkisini göstermeye başladı sanırsam-
bu arada son olarak da dün akşam kızılay'da derya'yı gördüğümde, emin olamadığım için nispeten sessiz bir şekilde 2 sefer "derya! derya!" diye seslenmemin ardından hayalkırıklığı içinde susmamla birlikte önümdeki "derya!" diye seslenen ve derya'nın bana bakmasını sağlayan ablaya da çok teşekkür etmek istiyorum. ben sandım ki derya'nın arkadaşı kendisi, ama derya da benim arkadaşım sanmış meğer =) o isimsiz kahramanın sayesinde iki dakika da olsa görüşebildik derya'yla.. süper bi' insanmış kendisi, tanımadığı bir insan için tanımadığı bir insana seslenerek tanımadığı iki insanı mes'ud etti.. sanırım ben yap(a)mazdım.. "bunda ne var ki?" diyenler olabilir, ama ben ki bir tetenek, ben ki bir badak -her ne kadar bu durumda tam olarak karşılamasa da-, ben ki bir ezik, eminim halimden anlayanlar da olacaktır :p sağolsun, varolsun o abla!
şimdi hemen gidip yatıyorum ve yatmadan da ardımda bu yazıyla birlikte paul eluard'a ait bir güzel şiir -bilenler için aynı zamanda da şarkı- ve şahsıma ait bir de fotoğraf bırakıyorum..
özgürlük
"okulda defterime
sırama ağaçlara
yazarım adını
okunmuş yapraklara
bembeyaz sayfalara
yazarım adını
yaldızlı imgelere
toplara tüfeklere
kralların tacına
en güzel gecelere
günün ak ekmeğine
yazarım adını
tarlalara ve ufka
kuşların kanadına
gölgede değirmene
yazarım
uyanmış patikaya
serilip giden yola
hınca hınç meydanlara
adını
ey özgürlük!
kapımın eşiğine
kabıma kacağıma
içimdeki aleve
camlarn oyununa
uyanık dudaklara
yazarım adını
yıkılmış evlerime
sönmüş fenerlerime
derdimin duvarına
arzu duymaz yokluğa
çırılçıplak yalnızlığa
yazarım adını
geri gelen sağlığa
geçen her tehlikeye
yazarım ben adını yazarım
bir sözün coşkusuyla
dönüyorum hayata
senin için doğmuşum haykırmaya
ey özgürlük!"
yeniden her şey aynı - 02:34
monotonluğa, aynılığa, bu kadar sevineceğim aklımın ucundan geçmezdi..
Cumartesi, Mart 31, 2007
o zamana kadar yazası gelmiyo' insanın...
http://tinyurl.com/3bc2rd
Cuma, Ekim 06, 2006
wrc 2006
dünya gözüyle bir wrc, bir solberg, bir gronhölm daha, hatta üstüne bir de bonus olarak piyangodan çıkan bir colin mcrae görmüş olduk.. gayet güzel bi' yarış oldu bu sefer. aslında öncekiler de güzeldi, ama bu hem daha kısa -ve dolayısıyla daha az yorucu- hem de yer yer daha eğlenceliydi. bunda oteldeki açık büfe yemeklerin büyük payı olduğunu düşünüyorum şahsım adına, ama yine de bilemiyorum tabi =) daha öncekilerde bulunmayan, bu sefer tanıdığım/tanıştığım insanların da çok alakası olsa gerek bu yarışın güzel geçmesinde. misal bir emrah sağolsun alper'in yokluğunda oluşan eğlence açığımı(zı) kapattı büyük ölçüde, bir duygu renk kattı, dünyanın en süper wrc arabası taklidini yaparak otobüsün içinden araba geçiyormuş etkisi yaratabilen eren de teee bursa'dan yarışmamıza katılarak bizi mes'ud etti. önemli olan katılmaktı zaten..burada şimdi oturup yemekleri anlatasım var. gayet güzel bi' oteldi. beş yıldızlı "grand ring otel" adında bi' tatil köyü kendisi. havuzunu, saunasını, manzarasını, plazma televizyonunu boşverelim, ama yemekleri şahaneydi! genelde yarışlara gittikten sonra kilo olmasa bile en azından bir/birkaç "yüzgram" vererek dönerdim, bu sefer kilo almadıysam n'olayım! inanç'taki yılbaşı yemekleri geldi aklıma. evde 3 çeşit yemeğe alışmak zor olacak :p işte nankörlük böyle bi' şey..
merak edenler olacak mutlaka, kısaca bi' bu seferki yarışın günlüğünden notlar düşeyim şuraya, hatta kronolojik olarak özetleyeyim;
- bir kere, ilk defa uluslararası bir yarışa lisanssız gözetmen götürülmeyeceği söylendi, ahmet emin dolayısıyla gelemedi ne yazık ki, ve fakat belki de lisansı olmadığı için gelemeyen tek insan ahmet emin'di :p
- dünyanın en çömez, en ürkek bakışlarıyla etrafı inceleyen duygu'ya yaklaşan bahar, birlikte çıkmayı (odaya) teklif etti, duygu da bu teklifi geri çeviremedi
- çarşamba gecesi saat 10.00'da otobüsün hareket edeceği söylendi, tabii ki 11.00'de hareket etti.
- perşembe sabah 8'de vardık otele, odalarımız gayet güzel ayarlanmıştı, çok başarılı bi' organizasyondu o açıdan, ilk yarışına gelen afyon'lu iki arkadaşla birlikte (sami-hakan) kaldık.
- perşembe günü yattık sabahtan akşama kadar. her iki anlamda da yattık yani; hem gerçek anlamda, hem mecazi anlamda. mesela ben öyle bi' uyudum ki, o kadar olur. hatırlayamıyorum bile ne kadar olduğunu.. saat 3'ten itibaren yaklaşık her 3 saatte bir toplantı yaptılar, o saatten sonra doğru dürüst uyunamadı tabii.
- akşam 7'de dilimden düşüremediğim şahane yemeğimizi yedik.
- 9'da yine bir toplantı oldu, bu sefer mazhar abi'yleydi, verdi gazı, verdi gazı, yolladı sonra.
- 10 gibi yattık saat 1'de yola çıkmak üzere. yan odadaki henüz o gün tanıştığım 3 eşşek yastık (hatta abartıp yorgan) savaşı yaptığı için uyku muyku yalan oldu, dayandım mübarek gece vakti kapılarına, sağolsunlar en azından o akşam kestiler gürültüyü bir samimiyetimiz olmadığı için (bu noktada fark ettiyseniz bir foreshadowing var. evet..)
- kalktık 00.30 gibi, bindik servisimize 1.00 gibi ve hareket ettik etaba doğru. yolun (yani bizim etabın start noktasına varışımızın) takriben 1 saat 45 dakika sürmesi bekleniyormuş ve fakat tam olarak 3 saat 50 dakikada varmışız! ne etti? saat oldu 5. zifiri karanlık, deli gibi yağmur ve rüzgar var. servislerimizde mışıl mışıl uyuyoruz, gün ağarıncaya kadar bizi etaba dağıtmayacaklarını söylediler, uykuya devam ettik.
- saat 7 civarı ekibin dağıtılabilen kısmını etaba dağıtmaya başladılar, biz, şanslı bir servis dolusu insan, servisin içinde kaldık, ve sos 2'de kenara çekip yarışı izledik. zaten özel etap normale çevirildi önce, arabalar bizim servislerin hızıyla geçti önümüzden, ikinci geçişte de yarıya indirildi etap, ve öyle yalandan yapıldı. ikinci geçiş boyunca da starta dönüp bekledik.
- sonra saat oldu 3 civarı.. çıktık etaptan, 6 gibi köyümüze (köy dediysem, tatil köyü) dönüp, 7 gibi yemeğimizi yiyip, akabinde toplandık yine. ya da, yemeden toplandık. 8 veya 9 gibi de olabilir.. evet evet.. toplandık, akabinde yemeğe dağıldık. gece 1.30'da hareket olduğunu, noktalarda gecenin zifiri karanlığında ineceğimizi; bizi ayıların yiyip, kurtların ısırıp, yılanların sokabileceğini ve hatta en nadide yerlerimizin donabileceğini öğrendik. bütün bunları engellemek için noktalarda en az 2 kişi ineceğimizi de öğrenince bir nebze rahatladık tabii. çünkü bir ayıya karşı tek başına bir şey yapmak mümkün değilken, iki kişiyle; birisi ellerini tutarken birisi karnına vurabilirdi pek güzel.. evet..
- yedik yemeğimizi camış gibi, yattık bir kez daha. ama ben etaptan dönünce öyle bir uyumuştum ki, her ne kadar bir saatlik bir uyku da olsa, 8 saatlik bir gece uykusunun bütün evrelerini o 1 saate sıkıştırabildiğim için, gayet dinçtim ve uyku tutmadı haliyle. e zaten serviste de uyudum dana gibi.. daha n'olsun. neyse, oturdum müziğimi dinledim, balkona çıktım denize karşı şöyle ooooh.. derken sesler gelmeye başladı, bi' baktım yan komşu. dün hiç alakamız yoktu, bugün samimi olmuştuk maalesef, haliyle söz dinlemeyeceklerdi, ben de içeriden fethetmeye, misafirliğe gittim. pek güzel oturdular, muhabbet ettik. maşallah konuşabiliyorlarmış da meğer vuruşmanın dışında :p ne zaman ki (ne zaman dediysem, saat 12 falan da, deyim anlamında biraz.. ben de çözemedim, deyim değil gibi, ama deyim gibi de) yastıkları yorganları kaptılar, "hadi size iyi günleeeer" diyerek koşaradım gittim odama ve yattım bi' yarım saat de olsa.
- böyle böyle saati bir ettik, kalktık, gittik servislerimize bindik, 1.30 civarında yola koyulduk. 4 gibi etaba vardık bu sefer; 2.5 saatte yaklaşık. hava düne göre nispeten iyiydi, ki ben atlet-tişört-hırka üçlüsüyle, sabahın 5.30'unda dağda donmadığıma göre, hiç de fena değilmiş.. saat 4'te başladı etaba dağıtım, sürekli anonslar geliyor "burada bir sektör bir seyfti inecek", "burada iki seyfti" gibi. derken derken, bir anons duyduk "bir sektör" diye, aha dedik, s.çtık. hani 2ydi minimum? ühühühü.. neyse ki yanımdaki baar'a sığınıp, "abi kızcağız yalnız inmesin, ayısı var, kurdu var kuşu var, yazıktır günahtır." diyerek iki kişi inmeyi başardık sonunda =) tabii bu arada gecenin karanlığının içinden köpek seslerinin duyulduğu bi' noktada "bir sektör" dendiğinde muhtemelen sırası gelmiş olan arkadaşın telsizden yaptığı "ben inmem burdaa!" haykırışı da çok acıklıydı, ama indi tabii ki.. merak eden varsa, kendisi halen hayatta.
- saat 5.30 gibi indik baar'la noktamızda. önce bizim konvoyun ışığı kayboldu, sonra jandarma konvoyunun ışıkları.. derken kalakaldık bi' tek ayışığıyla. nokia 1100'ün mucitlerinin, bir telefona el feneri monte etmelerinden mütevellit, dünyanın en gerizekalı insanları olduğunu düşünüyordum. ama işte büyük lokma ye, büyük söz falan.. öyle bir atasözü geldi aklıma. nasıl bir işimizi gördü, anlatamam. gecenin kör karanlığında, bu şahane fikrin yaratıcılarına minnet duydum, allah razı olsun dedim kendileri için, dünyanın en süper insanlarıymış, onu bildim, onu söyledim.. hazır sahur vakti gelmemiş, o gün onlar için oruç da tutacaktım, ama yemedi tabiri caizse..
- baktık hava karanlık, baar da benim kapanınca açılması keyfine bakan, zaman zaman saatler alan, dolayısıyla haftalardır kapatmadığım telefonumu kapatmayı başarmış, ateş yakalım dedik. 1.7 kutu kibrit, 0.32 rulo tuvalet kağıdı, 1 kareli defter sayfası, 1 adet otelden çalınmış "dilek istek ve şikayetlerinizi bu kağıda yazabilirsiniz" kağıdı, bir miktar çalı, 6 sap diken heba ettik, ama her şey ya nemli, ya da sırılsıklam olduğu için yakamadık. bir aşağı, bir yukarı yürüdük, bekledik ki güneş doğsun sonra..
- derken güneş doğdu, seyfti krüü arabaları falan geçti önümüzden, "günaydın" diyerek, oysa ki öğlen olmuştu bile bize sabahın 8'inde. derken yarış başladı, baar sağolsun benim görevimi yapıp geçen arabaları not etti, iki fotoğraf çektim bu arada bulduğum en güvenli, bi' yandan da en güzel noktalardan. pek öyle "aaa.. bu ne güzel oldu" dediğim fotoğraf yok maalesef, hepsi sıradan, düz fotoğraflar. neyse.. bu da böyle bi' başarısızlık hikayesi oldu işte.
-bu arada biz sabahın o saatinde ayaktayken, bi önceki sektörde bulunan fırat ve duygu ikilisinden duygu'yu "günaydıncı adam" neredeyse döverek uyandıracaktı. cayır cayır bağıran sirenlere uyanmadığı gibi, megafonla günaydın diyen adama da uyanmayan duygu için, bu mevzubahis şahsın fırat'a "arkadaşını da uyandır!" dediğini teee bizim sektörden duyduk, ama gel gör ki duygu yine de uyanmamış. kendisini buradan tebrik ediyor, yüzyılın en süper uyuyan insanı rolüyle hak ettiği oskarını ilk yarışta kendisine teslim edeceğimizi hatırlatmak istiyoruz..
- ilk geçiş, ikinci geçiş derken, yarış bitti. bu arada kesin yine kızacak bana asabi insan, ama baar bitki olan palamutla bu yarışta tanıştı ve fındık sandı kendisini. bak yorumsuz yazdım kızmayasın diye.. phkmhh.. puah.. puahahaha =)
- derken bitti yarış, tekrar döndük köyümüze.. gerçi bu sefer etaptaki insanları toplarken servisler battı kaldı çamura, biraz onlarla cebelleştik, ama olsun.. yine de gayet acısız bir yarış oldu. bütün yarış boyunca ıslanmadık, yarış bittikten sonra, bi' 10 dakika servis gelene kadar çok hafif ıslandık sadece.
- yarış bittikten sonra demişken, daha sweeper geçmemiş (bu sweeper'a da süpürücü demek istemiyorum, hiç aşina olmayanların gözünde belediyenin yol süpüren araçlarından canlanabilir, onun için sweeper dedim ki daha bi avrupai, daha bi teknik dursun.. bildiğin yarış arabası kılıklı araba işte..), biz de baar'la içimizde kalmasın diye bi' ateş yakalım dedik, salak gibi de ateşi etabın üstünde yaktık. ama yarış çizgisi üzerinde değil, teee kenarda, ama yine de yolun üstünde gibi. arabalar bizim oradan geçmeden 15-20 saniye önce sesi duyuluyor.. bir ses geldi, ve baar denen dünyanın en hızlı satıcısı (daha önceki yazıyı okuyanlar hatırlayacaklar, f1'de tanışmıştım dünyanın en hızlı satan insanıyla, baar bu performansıyla o arkadaşı ikinciliğe iterek zirveye ulaştı) "araba geliyo'! valla kaçarım ben!" dedi.. bu cümleyi yaklaşık iki saniye içinde (hatta belki daha kısa) söyledi, ki düşünün nasıl hızlı kaçtı, "araba" kelimesini söylediği yerle, en son "ben"i duyduğum yer arasında 10 metre vardı! o derece! sprinter bi insanmış kendisi, böylece bunu keşfetmiş olduk.. neyse, kaçtı o hayvan, ben de "yanından sviipır geçerken, etabın orta yerinde yaktığı ateşi söndürmeye çalışan mal" rolünü başarıyla üstlendim ve kesinlikle bu dalda bi' oskar verilecek olursa, tek adayım!
- otele döndükten sonra son enfes akşam yemeğimizi yedik.. ne yazık ki bütün akşam yemekleri boyunca yanımızdan geçen patates kızartmalarını, şişleri, dönerleri son akşam keşfedebildik anca. dışarıya bi' yere saklamışlar, biz 2 gün onlardan mahrum kaldık.. böylece nasıl açgözlü bi' insan olduğumu da iyice gözler önüne sermiş oldum.. obezliğin gözü kör olsun!
- otelde toparlanıp otobüslerimize binmeden önce, ayrılık öncesi son fotoğraflarımızı çektik, vedalaştık ve düştük yollara. dünyanın 2. en tavuk insanı baar (bilmeyenler için bu dalın birincisi tabii ki özlem) hemen sızdı. biz bi' süre muhabbet ettik falan filan derken, ben de bayıldım artık bi' noktadan sonra. kısa sürmesi itibariyle en dinç döndüğüm yarış olduğunu düşünüyordum ki, iki gündür mütemadiyen uyuyor olmam sadece öyle "düşündüğümü" gösteriyor, pek de öyle "hissetmiyormuşum" aslında.. şu an da duşa girmeye, çıkmaya, yollara düşüp 'inanç iftarı'na gitmeye pek üşeniyorum, ama tabii ki değer buna! inanç iftarı da pek "huzura doğru" gibi oldu, ama yanlış anlaşılmasın, inançlı insanlar bi' iftar buluşması yapıyoruz, ondan.. inançlı insanlar dediysem, yer yer gerçek, yer yer mecazi anlamda.. aslında esas olarak pek çok insanın aklına gelmeyen "inanç liseli" anlamında.. işte öyle bi' şey.. bu kadar da anlam dolu insanlarız kahretsin!
Çarşamba, Eylül 13, 2006
F1, istanbul, askerlik vs.
ne güzel yazmıştım 21 ağustos'tan itibaren bir sürü şey, ama elektrikler kesildi ve puff disapiyır! başına gelmiş olanlar bilir, böyle durumlarda ilk seferinde ne kadar heyecanla, eğlenerek yazılıyorsa yazılanlar, ikinci seferde biraz daha yalandan olur, haliyle bi' öncekini hatırlamaya çalışarak ona benzetmeye çalışarak geçer zaman, pek sıkıcı olur. onun için öncekinden fazlasıyla özet olacak bu sefer. en azından istanbul kısmı..21 ağustos gecesi çıktık yola ankara'dan agk olarak ve 2 senedir yarışa katılmamış olmanın ve kimseyle doğru düzgün tanışmıyor olmanın avantajıyla yalnız başıma oturdum iki kişilik koltukta. oh ne güzel uyurum diyordum, ama gel gör ki "bir tat bir doku"dur, yok efenim kitaptır -ne şurup şeker şarkılardı onlar/atilla dorsay-, 4.5 saatlik yolda iki tane moladır şudur budur derken hepi topu 2 saat falan uyuyabildim. vardık sabancı üniversitesi'ne, odalar 4er kişilik, alper daha istanbul'dan gelecek. iki kişiye yanaştım, "abeee... odaya 3-4 lazım mı abeee?" dedim selpakçı çocuk misali ve tamam dediler sağolsunlar. tanıştık sonra.. mehmet ve ayhan.. alper daha yolda. sırada bekliyoruz "bize de oda verin" demek için, bi' baktım ayhan denen dünyanın en hızlı satıcısı bi anahtar kapmış gidiyo'. "hayırdır?" dedik, "ben oda buldum" dedi ve gitti. şimdi tekrar düşündüm de, gerçekten de çok hızlıymış be.. neyse işte, sonra mehmet'le gittik odaya, alper'le birlikte 3 kişi olacağız, 4. yok. mehmet siyasal çeko' 1'deymiş, "çakmış". her iki lafından birisi çakmak zaten, artık neresine tutturursa.. sonra ben hacettepe kamu mezunuyum diyince tesbih çekmeyi kesti birden, şaşkınlıkla baktı "sen mi?" dercesine, sonra "maşallah" dedi. o da 84'lüymüş, 86'lı falan sandı beni muhtemelen. ya hadi 85'li, 87'li sansın da 86 da olmaz ki ya.. sonra kahvaltıya gittik, kardeşiyle de tanıştım -ki kardeşi beni tanıdı sadece tek taraflı, ağzını açmadan konuştuğu için ben "hıhı.. memnun oldum" diyebildim sadece-. alper geldi sonra ve bu kısa metraj korku filminin sonuna geldik neyse ki. alper demişken, buradan alper'e -her yarış sonrası olduğu gibi- bir kez daha teşekkür etmek istiyorum beni bu yarışlara bulaştırdığı için. allah razı olsun abeee...
salı sabahtan akşama toplantı, çarşamba-perşembe pistte nasıl bekleyeceğimizin saatlerce uygulaması -evet, büyük kısmı sadece 'bekleme'nin uygulaması- ile geçti ve cumadan itibaren hareket başladı. aleve karşı korumalı ve fakat güneşe karşı eli kolu bağlı olan fireman tulumumu giydim ve bütün gün eriyerek dikildim 8. virajın çıkışındaki düzlükteki ilk kulenin -kule 23-de bulunduğu opening 54'e. antrenmanlar vardı, gayet sıkıcıydı cuma. cumartesi sıralama turları ve bir dizi yarış vardı, gayet eğlenceli oldu. cumartesi'nin en eğlenceli yanı tahincioğullarından jason'ın yarışı zar zor sonuncu olarak bitirip, bittikten sonra selamlama turunu tamamlayamayarak 9. virajda aracını kenara çekmesiydi. hey gidi.. arabasına "babam sağolsun" etiketi alacağım bu adamın, yapıştıracağım arka kanadına.
bu arada bu günlerden birinde bizim odaya biri daha geldi, ama bahsetmeye gerek bile yok. ama iyi ki geldi, mehmet'le oturup grid kızlarını tartışıcak 2. eleman oldu en azından. tartışmanın ayrıntısına şimdi giremem, çoluk çocuk da okuyor burayı :p
ve büyük gün... gayet güzel geldik pazara kadar. eğlenceli bi' gün olacağını tahmin ederek başladık güne. bu arada belirtmeden geçmeyeyim, pistte 800 görevliydik yaklaşık ve sanırım bu 800'ün tamamı "şurada bi' kaza olsa da bize de iş çıksa" diye dua ediyordu! onca duaya rağmen oldukça kazasız bir gün oldu. gerçi tabii bu noktada bir de aklıma nedense köpeğin duası kabul olsa gökten kemik yağardı atasözü geldi ama :p aslında zaten ben de pistte öyle bir noktada duruyordum ki, benim müdahale edeceğim bir kaza olması neredeyse imkansızdı. meşhur 8. virajın bittiği yerde, düzlüğün hemen başlangıcında virajın iç tarafında. orada kaza yapan arabalar genelde savrulup dışarı gidiyorlar, ve müdahale için olağanüstü haller dışında pistte karşıdan karşıya geçmek -çok da mantıklı olarak- yasak. tam "yok, burada imkanı yok bize iş düşmesinin." diyorduk ki imdadımıza yetişen birileri oldu; manuela hirt! kendisine şahsım, opening 54 ve 56 adına teşekkürü bir borç bilirim. sağolsun 8. virajdan çıktı, aracı toparlayamayıp geldi ikimizin arasındaki bariyere girdi pek güzel bir şekilde. tam da istediğimiz gibi, kendisine bir şey olmadı ve fakat arabanın ön tarafı biraz dağıldı, piste toprak falan girdi. koştur koştur gittik, arabayı kaldırdık, parçaları topladık, arabayı yükledik çekiciye ve gönderdik. işte pazar gününün tek heyecanı buydu.. zaten f1'de de ilk turda raikkönen'i sol arka tekeri parçalanmış şekilde, içler acısı bir halde gördükten sonra hayata küstüm.. zaten yarış sırasında fotoğraf çekmek de yasaktı -haliyle tabii-, o da ayrı bi üzücü bi' şey oldu benim için. neyse.. çekmiş olduğum tek tük fotoğrafa da buradan bakabilirsiniz.
sonra istanbul'a geçtim, türkiye'deki son bi' haftasında kılıç'ın yanında olmak istedim, olabildiğim kadar oldum da. bir akşam kaya'da kaldım, çook şahane bi' ev sahibi imiş kendisi, onu gördüm. kaya'ya da buradan çok teşekkür ediyorum bir kez daha! askere gitmeden mutlaka bi' geleceğim. yani öyle umuyorum.. 5 eylül salı günü kılıç'ı yolcu ettikten sonra da kendim düştüm yollara ve gülçin, selin, volkan, pelin ve bütün gün klinikte canı çıkmış babuccu'yla son saatlerimi geçirdim pek güzel. bu arada oturduğumuz barda, 21'inde kulağımın tepesine taktığım küpem üzerinde hafif bir operasyon yaptı pelin. inleme nidaları, pelin'in küpenin girip girmediğine dair soruları ve benim de o soruya cevaplarıma müteakip garip garip bakan insanların -haliyle- arasından kalktık gittik. hatta garson "bir kulak delme operasyonu oldu galiba? geçmiş olsun." dedi, "evet, deldirmek isterseniz çok güzel deliyor, eli çok hafif." dedim, yazık ekşiyiverdi adamın suratı. sonunda akşam 22.30'da bindim trene ve "evim evim güzel evim!" nidalarıyla döndüm sıcak yuvama :p gerçi trene binmeden "anadolu, fatih ve ankara ekspreslerinde bu akşam yer kalmamıştır." anonsunu duyup biletimi önceden aldığıma şükrettim önce, sonra binince tekli koltuğumun bir başka koltukla karşılıklı olduğunu ve arada sadece bir kişinin ayağını bacağını sığdırabileceği kadar yer olduğunu görerek yıkıldım. kesinlikle birisi gelecekti, bilet satılmıştı.. ama sonra gebze'de inanç'ı geçerken geldi kondüktör dayılar, "60 numara ne zaman gelecek?" diye sorunca "pendik'te gelecekmiş, gelmemiş" demesiyle sarılıp öpmem bir oldu.. yok yok şaka.. demesi'ne kadarki kısmı doğru. öyle dedi, ve pek rahat bir şekilde ayaklarımı uzatıp uyudum ben de bir süre.. taa ki bir saat kala polatlı'dan bir dayı -bildiğin dayı- binene kadar..
ben geldim, bu sefer geçen cuma (8 eylül) annemler ayvalık'a gitti. sağolsun bu arada 8 eylül'de emrah, 10-11 eylül'de baar, 12-13 eylül'de de adalı yalnız bırakmadı. allah onlardan da razı olsun. şimdi de hayat tribalwars'la geçiyor işte.. ikinci köyümü bi alamadım gitti. 3 vakte kadar inşallah.. bir de pek bahtsız olduğum bahis var tabii eğlencelik.. dün 2 ytl daha zarar ettim.. bu akşam çok süper bir kazanç olacak diye umuyorum, 1 koyup 5 alacağım adeta! bir de beşiktaş maçı var oynamadığım, seyirlik. bisiklete atlarım altıbuçuk gibi, çıkar iki tur atar, dünyanın en balta girmemiş sincan'ı ve etimesgut'unda safariye çıkar gibi şortla bisiklet turuna çıkarım, dönüşte de alırım biramı cipsimi gelir izlerim maçımı.. oooh! hayat ne güzel ya.. bu güzel blogu şimdi 1 aralık'tan falan ayrıntılı bahsedip kirletmek istemiyorum, hazır şurada keyfim yerinde..
işte böyle hayat.. geride kalan yaklaşık 3 haftanın böyle bir özeti oldu bu, gerçi yine parmaklarımı tutamadım, biraz "geniş özet" oldu ama, artık onun hantallığını üzerimden attığıma göre rahat rahat yazabilirim. kafamda birkaç şey var epeydir, esince yazacağım işte.. bu arada buraya alışmaya başlıyorum yavaş yavaş, ama yine de ne yalan söyleyeyim emesen mesıncırın speysleri kadar rahat/pratik değil.. tabii ki benim adam gibi eyçtiemel bilmememle de alakası var, ama zaten benim neyime ki.. yeni başlayan ve eyçtiemel hakkında fikri olmayanlar içindi orası.. benim için yani bi' bakıma. neyse, geçtik buraya, bu deveyi güdeceğiz artık.. listeleri oluşturmaya başladım sağ tarafta, iyice çözebilirsem sayfanın görünümünü falan da kurcalayacağım bir ara..
gachayım
